November 2017

By: Chino Pacia

Kaka-scan ko sa social media, nagulat ako nang may Makita akong isang account na ang pangalan ay pareho mismo ng pangalan ni Med, iyong bumbay na artista at model na nahada ko rin. Nag-send ako ng friend request, at makalipas nga ang ilang araw nakita kong accepted naman niya ang request ko.

Pero duda ako, kaya sinabi ko kay Med na may nakita akong account na gumagamit ng kanyang pangalan, pero iba ang picture at saka bumbay din. Ang sabi ni Med, younger brother daw niya iyon. Actually magkaiba naman sila ng totoong pangalan, pero pareho nga ang ginamit nilang nickname. “May kuwento kasi iyan,” sabi pa sa akin ni Med. Kaya pala ganoon ay may kinalaman sa kanilang citizenship.

Napansin ko ang kapatid ni Med, na Med din ang pangalan, na may mga itinitinda siyang items. Para makita ko siya nang personal, nag-order ako, pero sinabi kong ayoko ng ipapadala, gusto ko meet up. Payag naman siya. Nag-meet up kami sa isang mall sa Cubao.

Naiinis na ako noong una dahil ang tagal niyang dumating, paalis na ako nang mag-text siyang naroroon na raw siya at hinahanap ako. Binalikan ko naman siya sa meeting place namin.Matangkad din siya, pero hindi kasing tangkad ng kuya niya. Guwapo rin naman siya. Puwedeng-puwede ring model pero sinabi niyang hindi raw siya interested doon.Kinuha ko ang products at binayaran ko siya, tapos niyaya ko siya sa Starbucks at sumama naman siya.

Nagkakuwentuhan kami. Nagtapos daw siya ng HRM at naghahanap pa ng trabaho, kaya para may pera, nagtitinda nga siya.

Minsan may iniaalok siya sa aking product, pero sinabi kong hindi ko naman magagamit iyon at hindi ako interested. Marami siyang inialok sa akin, pero hindi talaga ako interesado sa mga itinitinda niya noon. Nagtanong ako kung wala na ba siyang ibang ibinebenta. Nagulat ako nang isagot niyang “ako, gusto mong bilhin”. Napa-oo ako agad.

Pinapunta ko siya sa isang hotel, at nang mag-text siyang naroroon na siya, itinext ko naman sa kanya ang room number kung saan siya pupunta.

Kagaya ng kuya niya, nag-shower din siya pagdating niya. Pero hindi kagaya ng kuya niya, nakasara ang banyo habang naliligo siya. Ayaw niyang mapanood. Noong lumabas siya, naka-t shirt pa rin at naka-boxer shorts. Ayaw niyang tanggalin ang kanyang shirt dahil nakakahiya raw. Iyon pala, hindi lang halata pero mayroon siyang beer belly.

Nang ipahubad ko na ang suot niyang boxer shorts, nabigla ako. Mas malaki ang titi niya kaysa sa kuya niya. Mga 8.5 inches iyon, at mahigit na 2 inches ang bilog. Napakalaki rin ng ulo. Sabi ko nga, papaano ko naman isusubo iyon?

“Sige lang, unti-untiin mo” sabi niya sa akin.

Gaya ng ginawa ko sa kuya niya, ni-lollipop ko na lang ang ulo ng titi niya, at dinilaan ang kahabaan noon. Iyan ang masasabi mong “monster cock” talaga, at may mga pictures ako para patunayan iyon. Sinabi ko sa kanyang hindi ko kayang chupain ang higanteng titi niya, kaya sinabi niyang “Sasalsalin ko na lang. Abangan mo na lang ang paglabas ng katas”.

Ganoon nga ang kanyang ginawa at nang lalabasan na siya ay sinabi niyang saluhin ko na ang ilalabas niya. Pumulandit ang masagana niyang katas. Nasayang ang marami dahil sumabog sa mukha ko.

Matapos siyang labasan ay tinanong ko siya kung ilang beses ba siyang nagpapalabas, ang sinagot niya sa akin ay “kaya ko apat”. Nang biniro ko siyang apat lang ba talaga, sinabi niyang “sa girlfriend ko nga isa lang eh, hanggang dalawang putok lang ako. Hindi ko kasi sinasagad”. Inamin din niya sa akin na nahihirapan din ang girlfriend niya kapag tinitira niya dahil malaki nga ang titi niya. Kaya madalas pagkatapos siyang labasan ay ayaw na noon.

Inamin din niya na hindi na dalaga ang girlfriend niya,iyon din daw ang nagsusustento sa kanya, at may anak na nga iyon. Pero hiwalay sa asawa, at ipinagmamalaki niyang “kahit nakapanganak na siya, hirap pa rin siya sa laki ng titi ko”.

Pinilit kong palabasin ang katas niya nang apat na beses, at sinasabi niyang “sinagad mo ako”. Pero ok lang daw dahil hindi naman sila magkikita ng girlfriend niya noong araw na iyon. Tinanong ko rin siya kung may iba bang baklang chumuchupa sa kanya, “noong araw mayroon. Pero ngayon wala na, matagal na.Ayoko na rin naman eh, kaya lang mabait ka kaya pumayag ako”.

Tinanong ko rin siya kung bakit kapangalan niya si Med, dahil hindi naman niya alam na bago ko siya nakilala ay kilala ko na at chinuchupa ko na ang kuya niya,ang sabi niya sa akin ay “huwag mong ipe-friend iyon. Kuya ko iyon. Baka makahalata pa kung makikita niyang friend mo ako”. Ang hindi niya alam, friend ko ang kuya niya sa tunay kong account, at siya sa alter account kaya hindi sila magkakaalaman.

Pero mas game si younger Med kaysa sa kuya niya. Palibhasa may pangalan naman kasing pinangangalagaan si Med kaya ganoon. Mas open siya kaysa sa kuya niya. Payag siyang kunan siya ng picture na nakahubad, huwag lang aalisin ang shirt kasi nga may beer belly siya. May mga pictures pa kaming magkasama, habang hawak ko ang matigas na matigas na titi niya. May ginawa pa kaming video habang nagsasalsal siya.

Noong nagtagal na, napuna kong nagkakaroon na rin siya ng duda. Tinatanong na niya ako kung kilala ko ang kuya niya. Tinatanong din niya ako kung bakit ko naging friend ang isa pang male model na kaibigan din pala niya, at alam siguro niyang pumapatol din.

Tumagal din naman kami. Mga 89 times ko siyang nachupa at 512 times naman siyang nilabasan sa akin. Bukod sa kanyang boxer shorts, may souvenir pa akong pubic hair niya dahil minsan ay nakatuwaan ko siyang ahitan ng bulbol pagkatapos naming mag-sex. Eh iyang mga bumbay naman pala talaga, karaniwan na sa kanila ang nag-aahit ng bulbol. Pero ang magandang souvenir ko ay ang mga pictures niyang nakabuyangyang ang kanyang napakalaking burat.

Natigil din naman kami, dahil nakapag-trabaho siya sa probinsiya at hindi halos nakakapunta sa Manila, pero sinasabi niya, basta umuwi siya ng Manila, tatawag daw siya sa akin dahil nami-miss na rin niya iyong chinuchupa ko siya.

HIV advocate, dismayado sa panghuhusga't pagpapahiya ng ibang LGBT member sa mga nahuli sa raid ng PDEA sa BGC

Di na mapigilan ng UP Diliman student na si Benedict Bernabe ang kanyang galit sa mga kapwa LGBT member na nanghusga at nagpapahiya sa mga nahuli sa isinagawang raid ng PDEA sa isang hotel sa BGC.

Sa post noong November 28, 2017 ng umaga, inihayag ni Bernabe ang kanyang saloobin.

Narito ang kanyang buong pahayag:

You know what’s funny?

Kahapon ng umaga.

Pinagpipiyestahan ang mga bakla dahil sa nakakatuwa nilang pagfollow sa Miss Universe pageant. May mga baklang gumising ng maaga para mag-draga dahil may media sa pa-live show ni mayor. Ang saya saya ng mga tao!

"Nakakatuwa sila!" sabi ng media at ng madla.

Kinagabihan.

Pinagpiyestahan na naman ang mga bakla dahil sa isang raid ng PDEA sa isang hotel sa BGC.

Okay sige, trabaho ng PDEA yan. Pero di kasali sa trabaho ng PDEA na ipahiya at iparada sa media yung mga akusado.

  • Binasahan ba sila ng mga karapatan nila?
  • Nakakuha ba sila ng abugado?
  • Alam ba nila na itetest sila for HIV?
  • May consent ba?

Obviously wala nang confidentiality dahil pinangalandakan nyo na yung resulta nung isa.

Ang mga tao, kung makapanghusga!

"Nakakadiri sila!"

Sa isang araw, nagbago ang ihip ng media at madla.

Sabi ng iba gay-friendly daw ang Pilipinas.

Actually, user-friendly lang.

  • Friendly lang sila kapag kailangan ka nila.
  • Yung matatawa sila sayo.
  • Yung kailangan nila ng creative input.

Pero sa issue ng diskriminasyon, tahimik yung mga straight friends natin. Meron naman tayong straight allies, salamat.

Pero utang na loob. Yung tayu-tayo na nga lang ang maaasahan ng isa’t isa, tayo pa yung unang manghuhusga sa kapwa natin.

Sana naman bago ka pumutak, alamin mo muna yung mga isyu ng kominudad na ginagalawan mo dahil lumalaban sila para sa karapatan mo. Hindi yung sariling ikakaganda at social media mileage lang iniisip mo.

Nakita mong gwapo yung mga nahuli, shinare mo at pinagtawanan na para bang ikinadagdag sa ganda mo yung kahihiyan nila. Tuwang tuwa ka pa.

Let’s not allow these events to ruin our community na pinaghirapan natin i-build. Not just us, pero yung sandamakmak na mga aktibistang nauna sa atin sa pakikibaka para maenjoy natin yung mga freedom and rights natin ngayon.

Stop this culture of shaming na. Tayo tayo lang din ang nasisira.

Umani naman ng papuri sa comment section ang post ni Bernabe. Marami ang sumang-ayon sa pahayag niya at gustong i-share ang post sa iba.

 

Benedict Bernabe: "We are an HIV advocacy group working on reducing the stigma against people living with HIV and key affected populations, including men who have sex with men. We uphold our core values of respect for human rights and the rule of law."

By: Raleigh

Hunter

Matapos ang mahigit isang oras na pagtambay sa cafeteria ay hindi parin lumalamig ang ulo ko. Hindi ako makatiis; lumabas ako at nag-abang malapit sa guardhouse. Gusto ko syang salubungin, at gusto kong masagot nya ang mga tanong ko.

Saktong pagdating ko doon ay pababa na sya sa pulang kotse — malamang kay kuya. Parang wala sya sa sariling pinagmamasdan ang papalayong sasakyan. Napatiim-bagang na lang ako habang tinutupok ako ng selos.

“B-boss, anong ginagawa mo dito?” hindi ko namalayang nakalapit na sya sakin.

“Ikaw, anong ginagawa mo? Diba sinabihan kitang matulog dahil inaantok ka?”

“A-ah, eh nakatanggap ako ng text galing kay Brix eh. Ayu—“

“Tapos ano? Nagtatakbo ka kaagad palabas kahit mukhang hihimatayin ka na? Kahit alam mong malakas ang buhos ng ulan?” hindi ko mapigilang pag-akusa.

“H-ha? Ano bang pinagsasabi mo, eh kaninang umaga pa sya nagtext. Saka ang OA naman, di ako makakatakbo sa ganito kalakas na ulan.” depensa nya.

“Hah! Nagdeny ka pa, eh mas inuna mo pa ya—“

“Ano’ng nagyayari dito? Nag-aaway ba kayong dalawa?” sita ng guard.

Doon ko lang napagtanto ang sitwasyon namin. Nasa labas pala kami ng guardhouse, bumubuhos ang malakas na ulan sa paligid namin at pareho na kaming nababasa.

Ibinaling ko ang tingin sa guard — masama ang tinging ipinupukol nya kay Gus. Akala siguro nya ay may masamang balak si Gus sa akin dahl defensive din masyado ang expression nitong kasama ko.

Natauhan ako at nanaig ang instinct kong protektahan ang kaibigan ko. Kaibigan, o ka-ibigan? Ah, leche! Bahala na…

“Wala sir, may pagtatalo lang kami sa report namin. Tara Gus, pumasok na tayo at nang MAPAG-USAPAN na natin ang REPORT natin.”

Ayaw pa sanang umalis ni Gus, marahil gusto pa nyang sagutin ang mga paratang ko, pero hinawakan ko sya sa braso saka hinila palayo. Ngunit nagsimulang magpumiglas ang maligno.

“Kung ayaw mong isumbong tayo ng pakialamerong guard na yan at mapadpad sa guidance office ay sumunod ka na sa akin.” bulong ko sa kanya.

Bigla na lamang syang lumayo na parang nagulat at saka sinapo ang tenga nya. Unti-unting namula ang mga pisngi nya. Naapektuhan ba sya sa ginawa ko para magblush sya ng ganun?

Pansamantalang naglaho ang galit, selos, at pangamba sa aking puso. Napalitan iyon ng hindi maipaliwanag na saya, lalo pa’t hindi makatingin ng direcho si Gus sa akin. Ang cute ng reaction nya!

Sabay kaming nagtungo sa AVR4 dahil RLE ang subject namin, at lahat ng 5 sections ng BSN1 ay pinagkasya. Natural, hindi ako makapapayag na hindi kami magkatabi. Sa third row kami nakaupo, hindi masyadong malayo at hindi masyadong malapit sa lecturer.

“Pst, kanina ka pa nakatingin sa sapatos mo ah?” puna ko habang iniaabot sa kanya ang baunan na ginamit ko kahapon.

“Eh, nabasa kasi yung medyas ko dahil sa lakas ng ulan. Malamig sa paa.” nag-aalala nyang tugon.

“Yan kasi, kung saan-saan nagpupunta, eh alam nang umuulan.” parinig ko.

Sinadya kong idikit ang braso ko sa braso nyang nakadantay sa armchair ko. Malamig ang kanyang balat, at kahit papano ay gusto kong ibigay sa kanya ang kahit konting init na galing sa katawan ko.

Kung pwede lang sanang yakapin ko sya eh…

Napakagat ako ng labi para mapigilan ang pag-usbong ng ngiti sa aking labi nang maramdaman kong inilapit nya ang sarili sa akin. Payat kasi ang malignong ‘to, walang fat stores na panangga sa lamig.

“Huy, may bulate ka ba sa pwet?” sita ko nang mapansing galaw sya ng galaw.

“Wala no! Malamig lang talaga yung paa ko boss eh…” mahina nyang bulong.

Parang kinurot ang puso ko sa sinabi nya. Sino nga ba ang hindi mababasa sa ganoon kalakas na ulan? Malamang pati loob ng sapatos nya ay basa rin.

“Hubarin mo’ng sapatos mo pati medyas.” utos ko habang tinatanggal din ang sapatos ko.

“Yoko nga! Malamig yung tiles eh…”

“Wag ka ngang matigas! Sumunod ka na lang sakin. Hubad!” pinisil ko ang braso nya.

Nang matanggal na ang sapatos nya ay maingat ko ng ikinawit ang paa ko at dahan-dahang ikiniskis iyon sa malamig nyang paa. Wala namang nakahalata sa mga pinanggagawa namin.

“B-boss!” inilayo nya ang mga paa nya ngunit kinurot ko sya.

“Wag ka ngang magalaw, baka may makakita satin.” saway ko.

“P-pero—“

“Walang pero-pero, iniinit ko lang yung paa mo. Timang!”

“Boss naman…”

“Imbes na magreklamo, pasalamatan mo na lang ako.” hinaluan ko ng konting lambing ang boses ko.

Pero dahil clueless ang malignong ito — isa sa mga kinaiinisan, at the same time pinaka-gusto kong trait nya — ay ni hindi man lang nya nahalata ang paglalambing ko. Could this guy be amore dense?

“S-salamat boss.” tugon nya.

“Uh-huh, mainit na ba?” tanong ko.

Ginantihan na lamang nya ito ng matamis na ngiti at tango. Nagsimulang bumilis ang tibok ng puso ko. Naalala ko, ganito palagi ang ginagawa ng puso ko kapag nakikita ko syang ngumiti.

“B-basta! Mag take notes ka bilang kapalit.” nauutal kong balik.

“Hmph, pwede bang utang? Tinatamad ako eh.” reklamo nya.

“What? Bakit palagi kang tinatamad? Kain-tulog lang naman ginagawa mo.” panunukso ko.

“The two of you! Kanina pa kayo nag-uusap ah. Do you have something you could share sa buong klase?” nang-gagalaiting tanong ng CI namin.

Nagkatinginan kami ni Gus, parehong nanlalaki ang mata at nagpipigil matawa. Saglit na nag-usap ang mga mata namin at nagkasundo. Ako ang tumayo; this time, I will be the one to save us from this predicament.

“Ahh, sir we were just wondering. What if may emergency and there’s a patient with massive blood loss, but we have no equipment with us. How can we determine his blood pressure?”

Sandaling katahimikan. Pagkatapos ay biglang nag-usap ang mga kaklase ko pati na rin ang ibang mga CI. Shit, buti na lang at nanonood ako ng mga documentaries, kung hindi ay hindi kami makakalusot.

Pagkaupo ko ay pinisil kaagad ni Gus ang bisig ko, at ginantihan ko rin ng pisil ang hita nya. Siguro dahil napabilib sya sa akin, o dahil nagpipigil na syang matawa. Either way, namulaklak ang saya sa puso ko.

Hell yeah, pogi points plus 1!

Gus

Pagkalabas ng AVR4 ay halos magtatakbo kami ni Hunter sa sobrang pagmamadali. Parehong namumula ang mga mukha namin at nagsisilabasan na ang mga ugat sa aming leeg.

Ngunit pagliko namin sa isang building ay umalingawngaw na ang malakas na tawang kanina pa namin pinipigilan. Napaupo ako at sapu-sapo ang tyan ko, habang si Hunter naman ay nakatingala at malayang humahalakhak

“M-muntik na…” hindi ko matapos ang sentence ko dahil sa katatawa.

“D-did you s-see…?” nagkautal-utal nyang tanong.

Sinagot ko na lang sya ng halakhak at saka tumango-tango. Sa sobrang tawa ay napaiyak na lamang ako.

“Mygawd! Minsan pati ako ay nagugulat sa taglay kong katalinuhan!” kapal-mukha nyang anunsyo.

Hindi kami tumigil sa katatawa hanggang maabot namin ang parking lot. Lahat ng nakakasalubong namin ay napapatingin sa aming dalawa; akala siguro nila ay mga baliw kami.

Well, matagal na akong nawalan ng pakialam sa kung anuman ang iniisip ng iba. Ang mahalaga ay wala akong inaapakang tao. At isa pa, mukhang hindi na naiinis sa akin si Hunter.

“Um, boss? Gusto mo bang mag-dinner sa bahay? N-namimiss ka na daw ni mama eh.” tanong ko nang humupa ang tawanan namin.

“Hmmm, eh ikaw?”

Pababa na kami sa hagdan patungong open space parking lot. Nasa unahan ko sya at malapit na sya sa pinaka-ibabang baitang, kung kaya’t nang tignan nya ako ay parang nakatingala sya.

“Ansabi mo?”

“Ikaw, namimiss mo rin ba ako?”

Nangingislap ang mga mata nya, waring nangungusap. Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko, ngunit bakit hindi ko maalis ang tingin sa kanya?

“D-di noh! Sino namang makaka-miss sa ulol na gaya mo. Saka, o-ok lang naman kung ayaw mo eh. Sabihan ko na lang si mama.” palusot ko upang maitago ang pagka-ilang ko.

Pero sa totoo ang ay nananalangin akong sana pumayag sya. Namimiss ko na rin kasi ang bangayan namin kapag kumakain, pero hinding-hindi ko sasabihin sa kanya yun! Baka isipin nyang creep ako.

“Tseh! Parang binibiro lang eh. Tawagan mo si auntie, sabihin mo baka gabihin tayo.”

“Huh, bakit gagabihin? Saka wala akong pantawag.” mejo nalungkot ako nang sabihin nyang nagbibiro lang sya.

Bigla nyang inakyat ang hagdan patungo sa kinaroroonan ko. Inilabas nya ang kanyang cellphone at saka may pinindot, bago ibinigay iyon sa akin.

“Sabihin mo dadaan tayo ng condo ko, kukuha lang ako ng ilang damit. I’ll be spending the night in your house.” sagot nya bago bumaba.

“Hello? Hellooo? Hunter, anak?” dinial pala nya ang bumber ni mama.

“Ma, si Gus ‘to.” napangiti ako sa tawag ni mama kay Hunter.

“O anak, napatawag ka? May nangyari ba? Number ni Hunter ‘to ah?”

“Kumalma ka nga ma, magkasama po kami ngayon. Inimbitahan ko syang maghapunan sa atin eh.”

“Ay ganun ba? Aba sige, at maghahanda ako ng marami!” tuwang-tuwa ang boses ni mama.

“Sya nga pala ma, baka gabihin kami. Dadaan pa kami ng condo ni Hunter eh, kukuha daw po sya ng damit.” pagpapaalam ko.

“Dito ba sya matutulog? Papano yan, eh umulan kanina kaya hindi natuyo ang mga nilabhan kong kumot.” nag-aalala nyang tugon.

“Naku ma, kah—“ hindi ko na itinuloy ang sasabihin.

Sasabihin ko sana na kahit ilang extra kumot at comforter pa ang itambak nya sa kwarto ay mag-iinsist parin si Hunter na iisang kumot lang ang gamitin namin.

“O-ok lang yan ma, hayaan mo na lang syang manigas sa lamig.” pagbibiro ko.

“Hayh, ikaw talaga Gustavo! Palagi mo na lang inaaway yang kaibigan mo. Pag ikaw iniwanan nyan, naku—tiyak ikaw ang maghahanap dyan.”

“Si mama naman, sobrang affected. Basta ma, damihan mo po yung luto ah? Palagay ko’y namimiss na rin ni Hunter ang luto mo, at tyak mapaparami yun ng kain.”

“O sya, sige at mamamalengke na muna ako. Mag-iingat kayo.”

“Sige ma, ingat ka rin po. Bye-bye.” paalam ko at pinatay na ang tawag.

Aksidente kong napindot ang home screen at nagulat ako sa aking nakita. Picture naming dalawa noong birthday namin ang kanyang wallpaper. Kung naalala ko, iyon ang kinuha nyang selfie gamit ang phone ko.

Mejo naguluhan ako. Pwede naman kasing picture nya, o picture ng sasakyan or games, o di kaya ng magandang model. Bakit iyon pa ang pinili nyang wallpaper?

Pero… siguro hindi naman weird yung ganun. I mean, yung iba nga ay nakikita kong picture ng close friends nila ang ginagawang profile picture sa Facebook (kahit wala naman akong ganun). Ganoon lang siguro yun at walang malalim na kahulugan.

Datapwat, ano itong kakaibang kasiyahan na namumulaklak sa dibdib ko?

“Hoy, matagal ka pa ba jan? anong nginingiti mo? May nakikita ka na namang hindi ko nakikita noh?” panunukso ni Hunter habang nakatayo sa tabi ng bukas nyang kotse.

“Wala ah! Bakit, bawal bang ngumi—“

Sa pagkabigla ay napatigil ako sa paglalakad. Naramdaman ko na lang na gumaan ang paa ko, at may naapakan akong malamig at basa. Nangyari na ba ang kinatatakutan ko?

“Bilisan mo na nga jan para makauwi tayo ng maaga.” inip nyang sigaw.

Ngunit gustuhin ko man, hindi ko maigalaw ang sarili ko. Muntik na akong mahulog kaya napasandal na lamang ako sa railing.

“Gus, ayos ka lang? May problema ba?” nag-umpisa syang maglakad sa kinaroroonan ko.

Nataranta ako bigla. Hindi sya dapat makalapit sa akin, anu man ang mangyari!

“Boss, catch!” sigaw ko para makuha ang atensyon ni Hunter.

“Huh?” nanlaki ang mga mata ni Hunter nang makita nyang lumilipad sa ere ang kanyang cellphone. Matagumpay

Habang nagkakandarapa syang saluhin ang cellphone nya ay nagmadali akong bumaba ng hagdan — sobrang hirap pala kung isang paa lang ang gamit mo — at inapakan ang tumilapon na suwelas ng aking sapatos.

“Gus!” galit na galit ang boses ni Hunter.

Lahat ng taong nasa matinong pag-iisip ay tatakbo kapag nakita nila ang galit na mukha ng demonyo. Pero ako, papano ako makakatakbo?

“Y-yes?” pinilit kong kalmahin ang sarili.

“Give me one reason kung bakit mo itinapon ang cellphone ko, you little shit. And better make it good, kung hindi ay makakatikim ka sakin!” gigil nyang tanong nang magharap kami.

“H-ha? Eh matagal na nga kitang natikman eh…” kinapalan ko na ang mukha ko.

“Y-you…you…you—“ utal-utal na tugon ni Hunter.

Namumula ang mukha nya at mukhang sasabog na sya sa sobrang inis. At kung hindi lang dahil sa sitwasyon ko, malamang kanina pa ako tumawa.

“Ah, nga pala boss. Mauna ka nalang kaya? Dun na lang tayo magkita sa bahay.”

“Anong pinagsasabi mo? Sabay na tayo.” tugon nya nang makabawi sa shock.

“Eh, hindi ako sanay sumakay sa kotse eh. Madali akong mahilo, kaya mabuti pang mag-jeep na lang ako.” palusot ko.

“Ah, kaya pala sumakay ka sa kotse ni kuya Brix kanina.” taas-kilay nyang tugon.

As I suspected, talagang may kinikimkim syang sama ng loob dahil hindi ko nasabi sa kanya na magkasama kaming naglunch ng kapatid nya. Baka mamayang gabi ay gisahin nya ako ng mga tanong. Kinilabutan ako bigla. Think of another lie!

“Ah, naalala ko boss. M-may hihiramin pa pala a-akong libro sa library. Para s-sa, sa… sa assignment bukas!”

“Naalog ba yang utak mo? NSTP lang tayo bukas, papano magkakaroon ng assignment?” humakbang sya palapit sakin.

“E-eh, ibig kong sabihin, yung assignment sa monday!” Diyos ko, umalis ka na lang!

“Kung hindi ka ba naman timang, eh general meeting ng faculty sa lunes. Magmi-meeting din ang batch natin para sa up-coming school festival.”

“A-ah basta, may hihiramin akong libro!” pagmamatigas ko at dahi wala na akong maisip na palusot.

“Alam mo ikaw, ang hilig mong mag-aksaya ng oras eh. Halika nga dito!”

“B-boss, wag!”

Hinawakan nya ng mahigpit ang braso ko at hinila nya ako. Dahil sa lakas ng pagkakahila nya ay na outbalance ako. Sa kasamaang palad, naihakbang ko rin ang kaliwa kong paa at nadapa ako.

“Aah!” hindi ko mapigilang sumigaw ng bumaon ang maliliit na bato sa tuhod ko.

“Wh-what the…?”

Hindi nagtagal ay umalingawngaw ulit sa buong parking lot ang isang malakas na tawa. Nag-apoy ang mga pisngi ko nang sundan ng tingin ni Hunter ang pinagmulan ko.

Doon nakahimlay sa parking lot ang labi ng aking suwelas.

Hunter

“Alright, alright… I’m sorry.”

Nakatiim-bagang lang ang lalaki sa tabi ko. Ibinaling nya ang mukha sa passenger’s side window at hindi ako pinansin. Ngunit kitang-kita ko parin ang pamumula ng kanyang leeg at tenga.

Gumaan ang loob ko. Akala ko ay hindi sya makatingin sa akin dahil nagalit sya nung pinagtawanan ko sya kanina. It turned out, di pala sya makatingin sa akin dahil sa sobrang hiya.

“Gussie, I’m sorry… ok? Kausapin mo naman ako oh. Look, I didn’t mean to laugh at you. It’s just that…” pang-aalo ko sa kanya.

Hindi maalis sa isipan ko ang nangangamatis nyang mukha habang nakaluhod sa parking lot. Nang hilahin ko sya ay natisod sya at naiwan ang suwelas nya sa mabatong parking lot.

“Pfft!” pinigil ko ang matawa.

Napalingon sa akin si Gus, mapulang-mapula mula ulo hanggang leeg. Napansin kong nangingilid ang luha sa mga mata nya, and it was enough to make me sober. Napaubo na lamang ako.

“Hello, auntie? Mukhang gagabihin nga kami ni Gus. Yeah… opo, tapos daan po kaming mall.” sabi ko habang nagmamaneho.

“H-Hunter!” nabigla naman si Gus.

“Opo auntie, ingat din po.” at pinatay ko ang tawag.

“Boss, anong sinabi mo kay mama?”

“Well, pinaalam kong dadaan tayo ng mall pagkatapos nating pumunta ng condo ko.”

“Anong g-gagawin natin dun?” pang-uusisa nya.

“Ano pa ba? Edi bibili ng sapatos mo.”

“B-boss, huwag na!” kaagad nyang protesta.

“What? Sapatos lang naman yun.”

“K-kahit na… e-eh—“

“Ano, wala kang dalang pera? Wag kang mag-alala, ako ang magbabayad.” iniliko ko ang sasakyan papasok sa isang kanto.

“Hunter, w-wag naman ganun. Andami mo nang nagawa para sa akin, tapos ngayon eto pa…”

What? Is it a crime to buy things for the one you love? Napaikot na lamang ang mata ko.

“S-saka, pareho tayong estudyante. H-hindi ako kasama sa allowance na ibinibigay ng mama mo.” mahina nyang dagdag.

“C’mon Gus, you’re my bestfriend at gusto kitang tulungan. May masama ba dun?”

“P-pero—“

“Look, kung hindi ka makatulog dahil akala mo ay ginagastusan kita, just think of it as regalo ko sa’yo.” pangungumbinsi ko.

“Eh, binigyan mo na ako ng cellphone eh… Hunter, wag na lang.”

“Gus, I insist.” kelan ba matatapos ang pagtatalong ito?

“P-pwede bang utang na lang…?” pagsusumamo nya.

Para matapos ang usapan namin (at dahil napapagod na ako sa kaka-kumbinsi) ay pumayag naman ako. Bagama’t awkward, mukhang napanatag na itong si Gus. Kelan ba sya masasanay na sa mga binibigay ko sa kanya?

Sa labas ng condo ako nagparking, tutal aalis naman kami kaagad. Maliban sa nagtatakang tingin ng guard, wala kaming ibang nakasalubong o nakasabay sa elevator kaya mukhang kumalma na itong si Gus.

Taliwas sa kalmado nyang mukha, simbilis naman ng pag-akyat ng elevator ang pagbilis ng pulso ko. Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako, eh si Gus lang naman ang papasok sa bahay ko.

O dahil si Gus ang papasok sa bahay ko?

“Oops, we’re here.” sabi ko nang bumukas ang elevator.

Pinilit kong mag poker face para maitago ang panginginig ng kamay ko habang binubuksan ang pinto. Mabuti na lang at naglinis ako nung isang araw, kaya hindi naman siguro kahiya-hiya ang itsura ng bahay ko.

Naibsan ng konti ang aking panginginig nang makitang walang nakakalat na porn magazine sa living room. Wala rin akong naiwan na maruruming hugasin, at wala ring mabahong amoy na nanggagaling sa CR.

“Gus, sit here. I’ll just prepare my clothes.” pinagpag ko ang sofa.

“Ay, tulungan na kita boss.” sumunod sya sa likuran ko.

“What? No. Umupo ka na lang jan, kaya ko na ‘to.” pinilit ko syang paupuin sa sofa.

“Boss, sige na po. Saka mejo nahilo ako sa byahe kanina eh, pampawala lang po ‘to ng hilo.” pagmamatigas nya.

“S-sure ka?” tumango naman sya.

Lalong bumilis ang pintig ng puso ko at may malakas na tunog sa aking tenga. Kung pagpasok palang ni Gus sa sala ay kinabahan na ako, ano pa kaya kung pumasok na sya ng kwarto ko?

Sana naman walang nakakalat na maruming medyas or briefs OR, God forbid, maruming tisyu. Sa tagal naming hindi nagtabi ni Gus, masisisi nyo ba ako kung nagsarili ako kagabi? Tiis-tiis na nga lang ako eh…

“Hunter…”

“H-huh?” napalingon ako dahil baka may nakita syang gamit na tisyu.

“A-ah, wala boss! Uhm, y-yung kwarto mo kasi…”

“Ano?” kinakabahan kong tanong.

“Y-yung amoy kasi ng kwarto mo boss…” namumula nyang tugon.

Ha?! Ano’ng amoy?

Ano bang pinagsasabi nya? Pasimple akong suminghot-singot, pero wala akong naaamoy na kakaiba. Binuksan ko ang vent kagabi, kaya imposibleng may bakas pa ng pagpapakasaya ko. Don’t tell me naamoy parin nya yun?

“Y-yung amoy kasi ng kwarto mo boss… parang ikaw. Hehehe…” pagpapatuloy nya.

Para akong tinamaan ng lintik na kidlat. Mabibilis ang hakbang ko papuntang cabinet saka parang baliw na hinalungkat ang mga drawer ko. Sabay kong kinuha ang isang maliit na duffel bag at iilang piraso ng damit.

Wala akong mukhang maihaharap kay Gus — literally. Nagliliyab ang mga pisngi ko at alam kong namumula rin pati tenga ko. Why did he have to say such a cute thing?

Ibig sabihin ba noon, alam nya kung ano ang amoy ko? At iyon kaagad ang napuna nya nang makapasok sya sa kwarto ko? Mabango ba ako? Kahali-halina ba ang amoy ko?

Ano?!

“Boss, tupiin muna natin para hindi masyadong gusot.” tawag ni Gus.

Napaka-inosente ng remark nya tungkol sa amoy ng kwarto ko, pero sapat na iyon para masubukan ang katatagan ng aking self-control. Iniwas ko ang tingin sa aking kama.

“A-ah, hayaan mo na. Sa loob lang naman tayo ng bahay nyo eh, at kayo lang naman ni auntie ang makakakita sa akin.” palusot ko.

“Eh, sige. Ikaw ang bahala.” pagkibit-balikat nya.

Bigla na lamang lumapit si Gus sa akin at inabot ang NSTP uniform ko. Maingat ang pagkakatupi kaya alam kong sya ang may gawa nun. Di ko kayang magtupi ng damit ng ganoon kalinis at kaingat.

“Isama mo na rin ‘to boss para di ka na bumalik dito bukas. Baka antukin ka po sa byahe at kung ano pa ang mangyari sa’yo.” nag-aalala nyang sambit.

“S-salamat…”

Leche, wag mo nga akong iniistorbo! Hindi mo ba napapansin? Nagmamadali akong lumabas ng kwarto dahil baka hindi ko mapigilan ang sarili ko at magalaw kita ng wala sa oras!

Salamat sa kung anong pwersa at nakaalis rin kami sa apat na sulok ng kwartong iyon. Nakahinga ako ng maluwag; konti na lang sana at itutulak ko na si Gus sa kama.

Pinili ko ang isa sa mga paborito kong sapatos at iyon ang ipinasuot ko kay Gus. Ilang beses ko lang nagamit iyon, thanks to my growth spurt. At hindi ko na ipapaalam sa engkantong ito na ibibigay ko sa kanya yun, baka kasi umangal na naman eh.

“B-boss, wala bang mas luma dito? M-mukhang bago pa kasi eh…” panimula nya.

“Actally pinakaluma ko na ‘yan eh. Dinodonate ko kasi ang mga pinaglumaan ko na, saka maalaga lang ako sa sapatos kaya mukhang bago yan.” half-lie, half truth.

Buti na lang at hindi pa nang-usisa si Gus. Napangiti na lang ako nang makitang suot na nya ang sapatos ko. Hindi kagaya noong una, tumataba na ngayon ang puso ko kapag nakikita ko syang hawak ang mga gamit ko.

Sa sobrang galak ay hindi ko mapigilang sabayan ang tumutugtog na kanta habang nagmamaneho ako papuntang mall. Ilang beses napahalakhak si Gus nang marinig nya ang sintunado kong boses.

Seems like he’s over with what happened kanina sa parking lot. O ginagantihan nya rin ba ako ng tawa? Ugh, whatever! Ang importante eh masaya sya. Lulunukin ko na lang ang nadurog kong pride.

Pagdating sa mall ay dumirecho na kami sa men’s shoes. Hindi ko sya hinayaang pumili ng mumurahing sapatos. Halos kaladkarin ko sya papuntang mga leather shoes. Ako na rin ang pumili ng brand at design saka pinakunan sya ng size.

“Hunter! Sobra naman yata ang 3,000 para sa school shoes!” mahina nyang sigaw nang makaalis ang attendant.

“Kesa naman bumili ka ng mumurahin, edi sira yan agad. Much better na bumili ka ng mahal, pero pangmatagalan.”

“Isipin mo naman, 3,000! Merong 700 dun oh.” itinuro nya ang isang sapatos.

“I don’t like that brand. Masakit sa paa at madaling masira.”

“Eh bahala na, pagtitiisan ko na lang—“

“Sir, here’s your order. Size 10 po.” iniabot ng lalaki ang box.

“O, ano na Gus? Umupo ka na at nang masukat mo na ‘to.” utos ko habang binubuksan ang kahon.

Kahit payat sya, maganda naman ang hubog ng binti at paa nya dahil palagi syang naglalakad. Alam kong babagay sa kanya ang ganitong klaseng disenyo. Kahit sabihin nyang unreasonable ang presyo, hindi ko hahayaang magsuot sya ng iba pa bukod sa pinili ko.

“Boss, kaya ko namang magsuot ng sapatos eh. Hindi na ako bata.” reklamo nya.

“Tch! Shatap ka na lang kasi at nang mabilis tayong makaalis.” saway ko naman.

Lumuhod ako at isinuot sa paa nya ang sapatos. Palihim akong napangiti nang masulyapan ko syang namumula. As I expected, perfect fit ang sapatos; parang ginawa iyon para sa kanya.

“Try mong maglakad.”

Tumayo sya at nagakad-lakad. Tulad ko, hindi nya rin maalis ang tingin sa salamin. Palagay ko’y nahipnotismo din sya dahil sa ganda ng sapatos na iyon; simple lang ang design pero kumportable sa paa.

“How’s it?” tanong ko nang makalapit sya sakin.

“Ok lang, pero mejo uncomfortable eh…”

“Ganyan talaga sa umpisa sir, pero lalambot din yan kapag palagi mong sinusuot.” singit ni salesman.

“See? Sige, direcho na ba sa counter ‘to?” tanong ko sa salesman matapos hubarin ni Gus ang sapatos.

“H-hunter, sandali. Pwede try ko muna yung tig 700?” napakapit sya sa kamay ko.

“Ah, basta. Ayoko nga ng brand na yun, madaling masira.” yamot kong tugon.

Wala nang nagawa si Gus at nagmukhang tuta na sinipa habang tinitignan nya akong magbayad sa counter. Pagkatapos ay dumaan ulit kami sa Krispy Kreme at nag take-out ng donuts bago umuwi sa bahay nila.

Pagdating sa bahay nila ay niyakap ako ng mahigpit ni Auntie Hermie. Miss na miss na nya daw ako at niluto nya ang mga paborito kong ulam. Maging ako ay nasiyahan din nang makita ang pamilyar nilang bahay.

“Hay, bakit ba habang tumatagal eh lalo kang gumugwapo?” pinisil ni auntie Hermie ang pisngi ko.

“Ikaw rin auntie, lalo kang gumaganda.”

“Hala sige, maglokohan kayong dalawa!” parinig ni Gus.

Tulad ng dati, maingay ang naging hapunan namin. Maraming ikinwento sa akin si auntie, hanggang napadpad kami sa topic ng hindi nya pagpayag na maghire ng tauhan sa flower shop nila.

Nagtanong din sya tungkol sa dala-dalang sapatos ni Gus, kaya sumagi na naman sa isipan ko ang nangyari sa parking lot kanina. Napaubo ako ng wala sa oras dahil pumasok ang pagkain sa maling tubo.

Pagkatapos noon ay tinulungan ko si auntie na maghugas ng pinagkainan namin, habang si Gus naman ay nagrereview. Pagpasok ko ng kwarto nya ay nakahiga na ang pangit sa kama nya.

“Tsk, boss wag kang masyadong dikit sakin.” saway nya nang mahiga ako sa tabi nya matapos maglinis ng katawan.

“Hmm, ang lamig eh. Hahayaan mo ba akong manigas sa sobrang lamig?” iniunat ko ang kamay at sinadyang tamaan sya sa mukha.

“Dun ka nga sa tabi, laki ng kama eh… ang init tuloy.” reklamo nya.

“Tch, dami mong reklamo.” pinalo ko ang pwet nya.

“Aray naman boss eh, wag kang namamalo. Saka matulog na nga tayo, maaga pa akong gigising bukas.”

Umarte akong nagdadabog habang naglalakad para patayin ang ilaw. Binuksan nya ang lava lamp sa may tukador at iyon ang nagsilbing liwanag namin.

“Oh, may gagawin ka bang flower arrangements? Pwede ba ako manoon?”

Kamakailan lang nang madiskubre kong si Gus pala ang may-ari nung flower shop na pinag-orderan ko ng bouquet. At sya rin ang gumawa ng bouquet na ibinigay ko sa kanya.

Sobra akong na-curious kung papano nya nagagawa ang ganun kagandang mga flower arrangements. Nakita ko na rin ang likod-bahay nila at ang gaganda at malalago ang mga bulaklak na makikita doon.

“Kaya mo bang magising ng 3am?” tanong nya.

“What? 3am? Now I know kung bakit kulang ka sa tulog. Ang aga-aga mo pa palang nagigising.” niyakap ko ang likod nya.

“Kailangang kumayod para sa kinabukasan boss eh…” inaantok nyang sagot.

“Hmm, sige iseset ko ang alarm to 3am. Basta let me watch you ha?”

“Ok boss, goodnight na…” napahikab na sya.

“Goodnight Gus.”

Hinigpitan ko na lang ang yakap ko kay Gus at damang-dama ko ang init ng katawan nya. Too bad, hindi kami ‘nakapaglaro’. Ah, pero naiintindihan ko naman, marahil ay pagod lang talaga sya dahil marami ang nangyari ngayong araw.

Gusto ko pa sanang siyasatin kung anong ginawa nila ni kuya kanina, kung saan sila kumain, at kung mas nag-enjoy ba syang kasama si kuya kesa sakin. At kung bakit hindi ako nainform na magkasama sila.

Pero nawala lahat ng iyon nang masamyo ko na ang mabangong batok ni Gus. His scent is like a balm to my wounded soul. Dinampian ko ng halik ang batok nya at sinamyo ulit ang nakaliliyong amoy, bago ako nilamon ng kadiliman.

Beeep! Beep! Beep!

Naalimpungatan ako sa malakas na ingay ng alarm clock. Dagli kong pinatay ang bagay na iyon at napakusot sa aking mata. Madilim pa sa labas at kahit malamig ang panahon, pinagpapawisan parin ako.

Napangiti ako nang makita ang mabigat na bagay na nakaunan sa akin dibdib. Mahigpit rin ang pagkakayakap nya sa akin. Ninamnam ko muna ang ilang sandaling pagtingin sa natutulog nyang mukha, bago pinasyang gisingin sya.

“Gus, gising na. It’s 3am…” maingat kong hinaplos ang buhok nya.

“Ungghhh…”

“C’mon babe, marami ka pang gagawin diba? Wake up…” bulong ko.

Ngunit hinigpitan lamang nya ang yakap sa akin at napaungol ng mahina. Natawa ako sa reaksyon nya at hindi ko mapigilan ang sariling dampian ng halik ang noo nya. Doon ko na napansin na may kakaiba.

“H-hey, Gus? Babe, wake up…” inalog ko ang balikat nya pero ayaw nyang magising.

Tinanggal ko ang kumot at saka kinapa-kapa ang buo nyang katawan. Kaya pala pinagpapawisan ako, kakaiba ang init na ibinubuga ng katawan nya! Kinumutan ko muna si Gus saka napabalikwas ng bangon. Tinungo ko ang kwarto ni Auntie Hermie.

“Auntie, auntie… gising po!” sunod-sunod ang malalakas na katok ko.

“Oh, nak. Sasama ka ba kay Gus sa shop? Heto ang—“

“Auntie, si Gus po. Inaapoy ng lagnat!”

By: Raleigh

Gus

“Gus, ano ka ba? Kaya ko ang sarili ko.”

“Nakakahiya naman sa’yo.”

“Diba sabi ko wag kang mahihiya? Tayo-tayo na nga lang ang nagtutulungan eh.” inis nyang tugon.

“Pero—kahit na!” nag-aalinlangan kong sagot.

“Hay! Ginagawa ko ‘to kasi gusto ko, hindi dahil napipilitan ako. Isa pa, nakita mo na ba yang hitsura mo sa salamin?”

“Hoy Jerra! Grabe ka naman.” singit ni Ate Tess.

“O bakit? Wala naman akong pinapahiwatig ah. Ang akin lang naman, gusto kong malaman nya na namumutla sya. Natutulog ka pa ba?” taas-kilay na tanong ni Ate Jerra.

Tuluyan nang pumasok si Ate Tess sa workroom at nakisali sa usapan namin patungkol sa “sana ay” leave ni Ate Jerra. Sa susunod na buwan na kasi sya manganganak pero nagpupumilit parin syang magtrabaho dito sa shop.

Dalawang linggo pa lamang ang nakalilipas nang magsimula ang second semester pero lupaypay na ang kaluluwa ko. Hindi ko na mapagkasya ang bente kwatro oras dahil sa dami ng aking mga gagawin.

Pandagdag stress din ang pagkakaroon ko ng duty bilang iskolar. Dahil sa aking kurso, na designate ako bilang assistant sa school clinic. Tuwing martes at huwebes lamang ang aking duty.

Light lang naman ang workload at mabait naman ang university physician pero dahil busy rin sya, sa akin napapasa lahat ng paperworks pati pag-organize ng files. Kaya hindi na ako magtataka kung susunod na linggo ay bibigay na ang mga daliri ko.

“Natutulog naman po ako ate. Marami lang talaga akong inaaral kaya nagpupuyat ako.” tugon ko.

“O, eh nagpupuyat ka pala! Ni hindi ka na nga magkanda-ugaga sa dami ng mga costumer mo diba? Kaya hayaan mo na ako.” pagpupumilit nya.

“Ate, ayokong mastress ka. Baka mapano yang dinadala mo.”

“Hay naku, hayaan mo na nga sya Gus! Kahit anong pagpigil mo jan eh babalik at babalik yan dito. Sasakit lang ulo ko kakasaway jan.” singit ulit ni Ate Tess.

“Bruha ka Tess! Pero may point ka. Isipin mo Gus, kung si Tess ang gagawa ng ibang flower arrangements, palagay mo may matitira ka pang costumer?” pangungumbinsi nya sa akin.

“Leche ka! Umuwi ka na nga, kanina ka pa hinihintay ni Badong.” ganti ng tiyahin ko.

“Wala na ba talaga akong magagawa para pigilan ka ate? Final na ba talaga yang decision mo na tumulong parin dito?” tanong ko sa kanya.

“Wala na nga!” sabay nilang sagot saka nagtawanan.

“E-eh, maraming salamat…”

Malaking ngiti lang ang isinukli ni Ate Jerra nang lapitan ko sya at yakapin ng mahigpit. Manganganak na sya pero iniisip parin nya ang kapakanan ko. Ang swerte ko dahil sila ang naging pamilya ko.

“O sya, kausapin mo ulit si Tiyang Minia dun sa plano nating maghire ng tauhan ha? Mahihirapan kami kapag nagdedeliver sa malayo si Badong. Walang tagabuhat ng mabibigat na halaman.” bilin ni Ate Jerra habang palabas ng workroom.

Bukod kasi sa mga potted plants at flower arrangements, nagbebenta na rin kami ng iba’t-ibang uri ng mga pot, vases, at mga fertilizers. Kaya pag nagdedeliver si Kuya Badong, si Ate Tess lang ang natitirang tagabuhat ng mga halaman at pot.

“Ewan ko ba kasi jan sa nanay mo kung bakit ayaw maghire ng hindi nya kakilala.” reklamo ni Ate Tess nang makapwesto na sa counter.

“Kasi nga hindi nya kakilala, timang. O sige, alis na ako ha…” paalam ni Ate Jerra.

“Bye po, mag-ingat kayo.”

Pagkatapos magligpit sa shop ay nauna nang umuwi si Ate Tess. Nag-inventory muna ako ng mga gamit at inilista ang mga kakailanganin upang bukas ay maorder na namin. Mag-aalas otso na ng makauwi ako.

Mabuti na lamang at humupa na ang inis ni Hunter nang hindi sya payagan ng registrar na magpalit ng section. Hanggang ngayon ay kinikilabutan parin ako kapag naaalala ko ang sagutan nila ng registrar.

“Boss, galit ka pa ba sakin? Pasensya na po talaga…” mejo takot kong tanong nang mag-usap kami.

“No, I’m not mad at you. Dun ako sa dean at sa scholarship committee galit. Di bale, classmates parin naman tayo sa RLE and I can go visit your house anytime. So don’t mind it.” inabot nya ang buhok sa batok ko.

“Sorry talaga, pati nga rin ako nagulat eh. Sige na, balik ka na sa klase at baka ma late ka.” payo ko nang tumunog ang bell.

“Bye, call you later…” may panlulumo nyang pahayag at naglakad palayo.

Ang hirap talagang mag-adjust kapag nakasanayan mo na. Minsan nahuhuli ko na lang ang sarili kong tumitingin sa likuran sa may bandang bintana, only to be disappointed.

Doon kasi nakaupo si Hunter dati kaya palagi syang nasa peripheral vision ko. Kahit alam kong hindi ko na sya kaklase, hindi ko parin mapigilang i-check kung sya nga ang nakaupo doon.

Siguro naiinis na ang nakaupo sa likuran ko, kasi kaninang umaga ay tinadyakan nya ang likod ng aking silya nang mapalingon na naman ako sa likod. Pilitin ko man ang sarili kong huwag lumingon doon, parang reflex ko nang tumingin sa bahaging iyon kapag may nakikita akong gumagalaw.

Kinabukasan ay maaga pa akong nagising upang gawin ang apat na flower arrangements. Iniwan ko ang mga iyon sa workroom at tinext si Ate Tess, pagkatapos ay nag-abang na ng jeep papuntang university.

Pagdating sa kanto ay bumaba ako at binaybay ang kahabaan ng malapad na highway papasok ng university. Kokonti pa lamang ang mga pribadong sasakyan na dumaraan; alas sais kinse pa lamang kasi.

Nagsitayuan ang mga balahibo ko nang dumampi ang malamig na hangin sa aking balat. Napakaganda talagang pagmasdan ng mga mumunting butil ng hamog sa damuhan, lalo na’t natatamaan ito ng sinag ng araw.

As usual, ako ang unang nakarating sa classroom. Kaagad kong kinuha ang aking notes para magreview, ngunit kalaunan ay unti-unting bumigat ang aking mga talukap at nanlabo ang aking paningin.

Ilang beses pa akong napahikab bago nagpasyang isara ang notebook at saka umidlip. Dinadalaw na naman kasi ako ng antok, bagay na madalas mangyari nitong mga nakaraang araw.

“Oy…”

Nakaramdam ako ng sunod-sunod na pagtapik sa aking balikat. Alam naman ni mama na ayaw kong ginigising ako ng ganun, bakit ba nya ginagawa? Sa aking pagkainis ay tinampal ko ang kamay nya.

“Aba’y putang-ina mo, HOY!”

Bigla akong napaupo ng direcho nang maramdaman ang pagtama ng matigas na bagay sa aking binti.

“Aray naman…” daing ko habang hinahaplos ang kumikirot na bahaging iyon.

“Leche, tagal mong magising! May naghahanap sa’yo!” singhal nya habang tinuturo ang pintuan.

“H-huh?” wala sa sarili kong tanong.

“Hoy ikaw, wag mo akong inaabala. Sa susunod na tampalin mo yung kamay ko, hindi lang tadyak ang aabutin mo sakin!” babala nya habang dinuduro ako.

“S-sorry…” hingi ko ng paumanhin na sinuklian nya ng matalim na tingin bago naglakad pabalik sa silya nya.

Pagtingin ko ng relo ay 6:55am na. Kaagad kong kinuha ang supot na naglalaman ng baon ni Hunter at dali-daling lumabas ng classroom. Alam kong sya ang naghahanap sa akin dahil wala namang mangangailangan sa akin, liban sa kanya.

“Boss…” bati ko nang makita sya.

“Hey, I texted you pero hindi ka na naman nag reply. I had to ask someone tuloy para tawagin ka.” kunot-noo nyang kinuha ang supot sa kamay ko.

“Eh, ganun ba? Sorry po, nakaidlip ako eh.”

“Yeah, I can see that. May marka pa nga ng spring ng notebook sa pisngi mo eh. Don’t tell me na naglaway ka?” panunukso nya.

“Grabe sya oh, di ako naglaway ah.”

Walang anu-ano’y hinawakan ni Hunter ang aking baba at tahimik na pinagmasdan ang aking mukha. Nakakahiya mang aminin, masarap sa pakiramdam ang mainit nyang palad. Unti-unting bumilis ang aking pulso.

Aarghh! Kasalanan ito ng malamig na panahon!

“O, mamimintas ka na naman ba? Oo na, ako na’ng pangit.” Pagbibiro ko para basagin ang katahimikan.

“Nope, I don’t mean that. You’re so damn pale. Natutulog ka pa ba?” nag-aalala nyang tanong.

“Oo naman, ano ka ba?” hinawi ko ang kamay nya para matago ang pagkailang.

Ngunit sa halip na ibaba nya ang kamay ay inabot na naman nya ang batok ko at pinaglaruan ang buhok ko doon. Sinasadya ba nya ito? O ginagawa nya ito subconsciously?

“Really? Kaya pala umagang-umaga eh naidlip ka.” sarkastiko nyang tugon, na sinuklian ko naman ng irap.

“Hey, PE ang third period nyo diba? Matulog ka na lang sa clinic.” utos nya.

“Huh, nababaliw ka na ba boss? Di ako pwedeng umabsent ano.”

“Di ka naman aabsent eh. Wala si Sir Chaves mamaya sabi nung Pharma student na tinanong ko. Pwede rin dun sa library ka tumambay, I don’t care, basta matulog ka.”

“Weh, sure ka? Baka mamaya pinagtitripan ka lang nung tinanong mo eh. Saka teka, bakit alam mo yung class schedule ko?” demanda ko.

“Bakit ba ang kulit mo? Pag sinabi kong wala sya, wala sya!” giit nya sabay hila ng buhok ko.

“Ow! Boss naman eh…”

“You should be thankful that I’m looking out for you, you little shit.”

Hinawi ko ang kamay nya bago pa man maubos ang buhok ko sa kahihila nya.

“Opo inay!”

“Loko ka. And one more thing, magreply ka nga sa mga text ko.”

“Nagrereply naman ako ah? Saka alam mo namang hindi pwedeng gumamit ng cellphone kapag may klase, diba?” rason ko.

“Still, magreply ka as soon as you finish class, got it? Kung hindi ay mapipilitan akong tawagan ka.” pagbabanta nya.

“Opo, alis na at baka malate ka sa klase mo. Shoo, shoo!” ipinagtabuyan ko sya na parang aso.

Natawa lang ang demonyo saka bumelat bago tumakbo papalayo. Saktong pagpasok ko ng classroom ay pumasok rin ang teacher sa kabilang pinto. Ilang sandali pa ay nagsimula na ang klase.

Bzzz…bzzz…bzzz…

Napaikot ang mata ko. Kakasabi ko lang na bawal magtext kapag may klase eh. Ano na naman bang ginagawa ni Hunter? Sarap talagang itumba ng demonyong yun.

Bzzz…bzzz…bzzz…

Alin ba sa sinabi ko ang hindi nya naintindihan? Nakakainis naman eh. Tapos ako pa yung kagagalitan nya kapag hindi ako nagreply. Tagalang rereplyan ko ng mura si Hunter kapag di sya tumigil!

Bzzz…bzzz…bzzz…

Nang maramdaman ko ulit ang vibrations ay hindi na ako nakapagtimpi. Humanda kang demonyo ka! Sa sobrang inis ay kinuha ko ang cellphone ko sa bag saka patagong binuksan ang message.

Si Brix. Nag-yayayang mag lunch kasama ko.

Brix

“Hey, let’s break up.”

“What? Why…? Have I done something wrong?”

“No, it’s—“

“Tell me, where did I go wrong? Tell me how to fix it. I can still fix it, right...?”

“Listen to me! I can’t do this anymore! Your love is too suffocating.”

Napabangon ako dahil sa ingay ng aking alarm clock. Bagama’t walang saplot, tagaktak parin ang aking pawis. Malakas ang kabog ng aking dibdib at hindi pantay ang aking paghinga.

Pilit ko mang iwaksi sa aking alaala, binabalik-balikan parin ako ng panaginip na iyon. They said that dreams do come true, but they forgot that nightmares are dreams too…

Sinuklay ko na lamang ang aking buhok at pinatay ang nakakairitang alarm clock. Hinawi ko ang kurtinang nakatakip sa naglalakihang bintana, at sinalubong kaagad ako ng matingkad na sikat ng araw. Oras na upang magtrabaho.

“Good morning, sir.”

“Magandang umaga din sa’yo, manong guard.” nakangiti kong bati.

Pagkapasok ng building ay kaagad kong tinahak ang direksyon ng mga elevators. Hindi nawawala sa aking mga labi ang ngiti habang binabati ang lahat ng aking mga kasalubong.

Bumaba ako sa fourth floor kung saan makikita ang marketing and advertising department. Dumirecho ako sa aking desk at kaagad na pinaandar ang laptop. Habang hinihintay magstart-up, niluwagan ko ang suot kong necktie.

“Hanggang ngayon ba hindi ka parin sanay magsuot ng tie?” natatawang puna ng lalaki sa aking harapan.

“Hey, that rhymed! Morning, Daryl. And yeah, this thing irks me off; para akong sinasakal eh.” tuluyan ko nang hinubad ang necktie ko at itinago sa aking drawer.

“Good morning din, sir. Saka reminder lang, wear you tie at all times. Lagot ka kapag nakita ka na naman ni president.” panunukso nya.

“How many times do I have to tell you to stop calling me that?” kunot-noo kong sita.

“Sir naman, head ka namin at someday ikaw yung magmamana ng kumpanya. Ampangit naman kung magiging informal kami sa’yo. Baka sabihin ng ibang department na pasipsip kami.” depensa ni Vicky.

“Matagal pa mangyari yon, and pakialam ba nila? We’re close…” reklamo ko.

“Edi sige, we’ll stop calling you ‘sir’. Instead, we will call you ‘big boss’. Deal or no deal?” hamon ni Paolo.

“No deal! Stop it guys, I’m blushing! I still have tons to learn kaya gusto ko lang ienjoy yung ginagawa ko right now.” pakikipagbiro ko.

It’s almost a year since nag-umpisa akong magtrabaho sa toy company ni dad. Mahirap sa umpisa, lalo na’t reluctant makipagsalamuha ang mga co-workers ko sa akin dahil anak ako ng company president.

Pero dahil gusto ko ring maging asset ng kumpanya at magkaroon ng good working environment, kinapalan ko na ang mukha ko at sapilitang nakipag-usap sa mga kasama ko, eventhough baluktot ang dila ko managalog.

Me? I’m Brix Pineda, 21 y/o, single, 5’11” ang height, and graced with good physique thanks to my hobby — swimming. Call me arrogant, pero totoong gandang lalaki ako at na naenhance pa iyon ng aking golden brown, wavy hair na hanggang leeg.

Nagpart-time model ako noong college years ko. Marami na rin ang nag-approach sa akin for underwear modelling, pero I declined dahil mas importante sa akin ang trabaho ko. And who is this Tommy Esguerra na sinasabi nilang kamukha ko?

Last year lang ako nakauwi from Australia matapos mamalagi doon ng halos sampung taon. Dad convinced me to work for the company dahil bang-araw ay ako daw ang magmamana noon. The earlier I learn the trade, the better.

“Based from your professors’ feedbacks and your exemplary grades, it’s only appropriate that your starting position is a department head. Why did you decline?” mabalasik na tanong Maverick Pineda.

“Dad, I had to. I already got in without interview, thanks to you. Give me this chance to prove to everyone that I can achieve my position without your help.” depensa ko.

“But this is your privilege as my son. Why are you throwing it away?”

“There’s no easy way to success; you always told me that. If I want to lead this company with everyone’s support, I have to show them first what I can do. And I’ll do it by starting from the bottom. So please, grant me this selfish wish.”

Matagal ang katahimkan na naghari sa pagitan namin ni dad. Pinagpawisan ako ng malamig, pero hindi ko magawang putulin ang eye contact naming dalawa. Kalaunan ay pinalabas nya na lang ako sa office.

“Do whatever you want.” pahayag nya.

Simula noon ay sa marketing and advertising department ako na assign. Dahil sa innovative and creative ideas na aking ipinipresent at dahil sa kasipagan, sunod-sunod ang promotion ko. At ngayon nga ay head na ako ng department namin.

“Hey guys, wag kalimutan ang 8am meeting ha.” remind ko sa kanila.

“Sir, coffee. 2 teaspoons each of sugar and creamer, just the way you like it.” inilapag ni Miguel ang umuusok na tasa sa desk ko.

“Thanks Migs.”

“Sir, 1pm pa diba yung site visit natin for Christmas promotional event? Pwede po mag early lunch kami after meeting? Tutal kokonti na lang naman yung tatapusin namin.” paalam ni Vicky.

“Oh, sure Vicks. Basta walang maiiwan na trabaho ha, kundi wala kayong bonus.”

Natawa na lamang ako nang mataranta sila. Habang humihigop ng mainit na kape ay binuksan ko at nireplyan ang mga importanteng e-mails. Pagkatapos noon ay nag-organize ako ng files sa aking laptop. Nahagip ng paningin ko ang isang thumbnail.

Hindi ko mapigilan ang awtomatikong pagsibol ng ngiti sa aking mga labi. Naalala ko nung una kaming magkita — he looked so out-of-place, yet so adorable as he stared wide-eyed sa mga lumalangoy.

Just like a kid in a candy store.

Napunta lang naman ako sa indoor pool facility na iyon dahil sawang-sawa na akong kumanta ng “Bahay-Kubo” araw-gabi para mas mabilis akong makapagsalita ng straight Tagalog.

Nahihiya man, hindi ako nagdalawang-isip na lapitan sya. Pero nung nasa likod na nya ako ay kinabahan ako. Ano ba’ng sasabihin ko? Baka tumakbo sya katulad ng mga nauna kong kinausap.

Napaisip na tuloy ako. Pang mamamatay-tao ba ang quality nitong mukha ko? Eh ang gwapo-gwapo ko naman. Baka natatakot lang silang makipag-usap dahil akala nila hindi ako nakakaintindi ng Tagalog?

Buti na lang may hawak syang stopwatch kaya may palusot ako — pwede ba nyang i-time ang paglangoy ko? Nanlaki ang mga mata nya nang kausapin ko sya, pero nagpumilit ako kaya pumayag sya (bagama’t halatang napipilitan lang.)

It’s really lonely dun sa indoor pool. Ilang oras na ako dun pero walang nakikipag-usap sa akin. Kaya ang saya-saya ko nang kausapin ako ng pangit na lalaking iyon.

Yep, plain sya at ubod sya ng pangit. Pero kung may isang bagay na kanais-nais sa kanya, iyon ay ang ngiti nya. Holy shit, that smile! Yung feeling na akala mo anghel ang nakangiti sa’yo?

The next time we saw each other was nung naghahanap ako ng flower shop na maoorderan ng magandang bouquet for our special event. Umuulan noon at pagod na talaga ako, kaya nang makita ko ang shop nila ay sinabi kong last stop ko na yun.

Who knew it was a blessing in disguise? Kahit pa nasaktan ako at napa-ospital ng wala sa oras, at least I got to see him again. And I never thought I would say this to another guy, but Gus is really cute.

The way na hindi nya mapigilan ang sariling mag-‘sorry’, o yung child-like innocence nya, o yung hindi sya mapakali hangga’t hindi nasusuklian ang favour na ginawa para sa kanya, o yung ngiti nya…

Argh! Bakit ba hindi ko maalis sa isipan ko ang ngiting iyon? Dahil sa pagka desperado ay sapilitan kong binigay sa kanya ang number ko, writing it in a tissue. Sounds like a fucking 90’s movie.

Halos tumalon ako sa saya nang tawagan nya ako, niyayayang pumunta sa birthday nya. Sumakit pa ang ulo ko sa kakaisip ng magandang regalo sa kanya, hanggang maalala ko ang lava lamp noong high school ako.

Parang ganun si Gus eh… yung ngiti nya ang liwanag sa madilim kong buhay. Shit, ang corny ko naman, pero yun ang naiisip ko kapag nakikita sya.

Hay, kamusta na kaya sya? Sa sobrang busy ko eh hanggang text na lang nagagawa ko. Kailan ko pa kaya makikita ang ngiti nya at maririnig ang bos—

Aha! May naisip akong paraan. Kinuha ko ang cellphone ko at hinanap ang number nya. Sa halip na tumawag ay naisipan kong itext na lang sya, baka kasi nag-uumpisa na ang klase nila.

[Yo Gus! B here, u hav free tym later? Sabay tayo lunch @11am] send

[Don’t wori, my treat. Bawal decline ha? U promisd na pwd kita ilibre. Let’s do some catching up.] send

Ilang minuto pa akong nag-antay ngunit wala paring reply mula kay Gus. Binasa ko muli ang sinend ko, at halos mapa-face palm ako. Kaya pala hindi sya nagrereply eh. My text sounded like a blackmail!

[Gus, ok lng if d ka pwd 2day. I didn’t mean to sound too pushy; juz wana hangout with u. pls lemme know if you rcvd dis. I’m sorry :( ] send

“Sir, ok ka lang ba?” tanong ni Migs.

“Kanina ka pa kasi napapabuntong-hininga eh. Saka baka sumabog na yang phone mo sa kakatitig mo jan.” puna ni Daryl.

“W-wala, ok lang ak—“

“Asuuus, love problem yan noh?” panunukso ni Vicky.

“Hoy hindi ah! Walang ganun.” pagdedeny ko.

“Denial agad, love problem na yan!” natatawang tukso ni Chiqui.

“Hoy, hoy, wag nga kayong ano. Masyadong malayo sa bituka yung hula ninyo.” depensa ko.

“Malayo sa bituka kasi malapit sa puso…” parinig ni Migs.

“Mga ulol!” singhal ko.

“Bwahaha! Nagmura na, ibig sabihin totoo! Witweeew!” dagdag ni Paolo.

Sinimulan nila akong tuksuin. What the hell? Ang tatanda na nila pero kung umasta ay parang mga teenager. Ibubuka ko na sana ang bibig ko para pagalitan sila, pero biglang nag buzz ang phone ko.

[sorry, ongoing class. Sige free ako 11am maya.] ~ Gus

[K, daanan kta sa main gate. See u :) ] napangiti ako habang sinisend ang text.

“Ayiee, see that smile? Na-solve na ata yung love problem.” puna ulit ni Daryl.

“Siraulo!” tanging depensa ko.

Bigla akong sinaniban ng kakaibang pwersa at ginanahan sa trabaho. Halos hindi ako mapakali at excited na akong matapos ang meeting namin. I get to see and have lunch with Gus, pero sana ay hindi nakabuntot si Mav.

Ah, si Mav… hindi ko parin alam kung papano sya haharapin. Oo, magkapatid nga kami at eight years na ang nakalipas, pero andun parin yung bitterness…

At may napuna rin ako sa pagtrato nya kay Gus. Hindi ko ako sigurado, at hindi ko alam kung narealize na nya, pero kung tama nga ang hinala ko…

Gus

Kahit malakas ang buhos ng ulan ay pinagsikapan kong makapaglakad ng mabilis patungong main gate. May kalakasan ang hangin kaya kahit may payong ako, hindi parin maiwasang mabasa ang ibang parte ng katawan ko.

Nababaliw na yata ang panahon. Kaninang umaga lang ay maaliwalas ang paligid at maganda ang sikat ng araw, pero nang mag-umpisa ang second period ay bigla na lamang nagdilim ang kalangitan.

Isa pang pinoproblema ko ay ang sapatos ko. High school ko pa kasi ito ginagamit at bagama’t may tahi naman, nangangamba parin akong baka bumigay ang suwelas nito sa sobrang kalumaan.

At siguro nahihibang na nga rin ako. Imbes na magpahinga dahil inaantok ay pumayag na lamang akong makipaglunch kasama ni Brix. Nakokonsensya na kasi ako; ilang beses ko nang tinanggihan ang paanyaya nya.

Bzzz!!! Bzzzz!!! Bzzz!!!

Naramdaman ko ang tuloy-tuloy na pagvibrate ng cellphone sa aking bulsa, tanda na may tumatawag. Malamang si Brix na iyon, 11am kasi ang usapan namin. Ngunit nang sasagutin ko na ay nakita kong ‘El Diablo Guapo’ ang nasa caller ID.

“Hello boss?”

Ano kaya ang kailangan ni Hunter? At diba nasa kalagitnaan pa sya ng klase? 12nn pa ang lunchbreak nila ah. Ano bang ginagawa nya?

“Hunter? Pasensya na, hindi kita marinig…” may kalakasan kong tugon dahil hindi ko sya marinig.

“SABI KO SAN KA PUPUNTA! WALA KAMING KLASE, SABAY TAYO MAGLUNCH!”

“EH?! SORRY, MAY LAKAD AKO EH!” malakas ko ring sigaw.

“SAAN?!” demanda nya.

Umihip ang malakas na hangin kaya’t imbes na sumagot ay dali-dali akong sumilong sa guardhouse. Namataan ko ang isang pulang kotse na bumusina naman, kaya tiyak kong si Brix na nga yun.

“Sir, patingin ng ID.” may pagdududa ang tingin ng guard bago ako makalabas.

“Sandali lang…” sumenyas ako kay Brix.

Bagong hire siguro si manong, kasi lahat ng guard ay kilala na ang mukha ko. Bakit ba sya nagdududa, eh suot ko naman ang uniporme ng uni? Hay, andami talagang judgemental ngayong panahon.

Maingat kong tinahak ang daan papuntang kotse ni Brix, nag-aalala sa kalagayan ng aking sapatos at baka tangayin rin ang aking payong. Pagkapasok ng kotse nya ay doon ko pa napagtantong hindi ko pa napapatay ag cellphone ko.

“Maya na lang tayo mag-usap. Wag kang magpapaulan ha? Bye.” bilin ko kay Hunter.

“Ready to go?” tanong naman ni Brix.

“Ah, oo. Salamat nga pala sa pagsundo sa akin. Nakakahiya naman sa’yo, naabala pa kita.” paumanhin ko habang nagmamaneho sya.

“Nawp, it’s fine. Besides, with this downpour, matatagalan ka bago makasakay ng jeep.” nakangiti nyang sagot.

“Eh, pwede naman akong sumakay ng taxi.” hindi ba sya napapagod sa kakangiti?

“Sus, taxi! Eh doble gastos ka lang nyan. By the way, who were you talking to sa phone kanina?” usisa nya.

“Sino pa ba? Edi yung kapatid mo, nagtatanong kung saan ako. Hindi ko na nasagot eh, ang lakas kasi ng ulan tapos hindi kami magkarinigan.”

“Hindi ba sya nagalit?” bahagyang kumunot ang noo ni Brix.

“Huh? Bakit naman sya magagalit?” pagtataka ko.

“Because you didn’t tell him where you were going. And magkasama pa tayo…”

“Bakit naman sya magagalit kung kasama kita? Saka kung ganon eh kelangan ko pa pala syang iinform everytime na mag-CR ako?”

Bigla na lamang natawa si Brix sa tinuran ko. Napailing-iling sya at sinabing hindi nya inexpect na palabiro din daw pala ako. Ngumiti na lamang ako at nakinig sa musika habang naghihintay na makarating sa aming destinasyon.

Sa isang Korean restaurant kami pumasok at sa entrance pa lang ay halos mag hyperventilate ako sa sobrang mahal ng presyo. Hihilain ko sana si Brix at yayayaing pumasok sa Jollibee, ngunit nang makita ko ang expression nya ay natigilan ako.

Ilang beses ko na syang tinanggihan, at ngayong napapayag nya na akong sumama sa kanya ay nag-aalinlangan na naman ako. Ayokong sumama ang loob nya, kaya kahit kinokonsensya ako ay nilunok ko na lang ang pride ko at pumasok doon.

Pagkapwesto namin sa mesa ay kaagad umorder si Brix. Nawala lahat ng pangamba ko nang makita syang nasisiyahan habang gini-grill ang mga piraso ng karne. Ngayon lang din ako nakakita ng restaurant na kayo mismo ang nagluluto ng pagkain nyo.

Napaka-attentive din ni Brix. Sya ang nagsi-serve ng pagkain ko at konting galaw ko lang ay tinatanong nya kung ok lang ako, o kung ano daw ba ang kailangan ko at sya na ang kukuha. Nahiya tuloy ako.

Napakahaba din ng pasensya nya habang tinuturuan nya akong gumamit ng chopsticks. Naisip ko, kung si Hunter siguro ang nagtuturo sa akin, malamang kanina pa yun nainis.

O di kaya ay kanina pa gumugulong sa katatawa. Habang iniimagine ang isiping iyon ay hindi ko rin mapigilang matawa.

“O, may problema ba?” pukaw ni Brix sa naglakbay kong isip.

“Hehe, wala naman. Sana kasama natin si Hunter, tyak na magiging masaya yung lunch natin.” sinabayan ko ito ng mahinang pagtawa.

“A-ah, y-yeah…” sagot ni Brix.

“Nga pala, bakit mo dinecline yung offer ng papa mo na maging head nung pagpasok mo palang sa kumpanya nyo?” pang-uusisa ko.

“Well, I want to prove something. You kow that thing na gusto mong ipamukha sa mga tao na you achieved that position dahil you worked hard? Hindi yung…yung…”

Nag gesture sya na parang may hinahanap syang term.

“Hindi yung ‘riding daddy’s coattails’ thing?” nag-aalinlangan kong dagdag.

“Yes, exactly! Kasi nga gusto ni dad na ako ang mag-inherit ng company, pero gusto ko rin na malaman yung ins-and-outs ng trade at makuha ang respeto ng mga employee doon. So ganun ang nangyari…” kibit-balikat nyang sagot.

Marami pa kaming pinag-usapan ni Brix habang kumakain. Tungkol sa buhay nya sa Australia, ang pinagmulan ng flower shop ko, at yung mga maliliit na bagay tulad ng paborito naming kanta o pelikula.

“Gus, is it ok kung ihatid na kita sa uni? I have to go back to work at 1pm eh.” mejo malungkot ang boses ni Brix.

“Ay naku, walang problema! Pasensya na at naistorbo ko ang trabaho mo.”

“Ano ka ba, it’s fine. I’m really happy we got to hangout and have lunch.”

Ngunit habang nagmamaneho sya pabalik ng uni ay nakaramdam ako ng matinding antok. Marahil dala ng malamig na panahon, o nang nanghehele nyang musika sa sasakyan, o sa labis na kabusugan.

Ilang beses akong napahikab. Wala na akong maintindihan sa mga sinasabi ni Brix at nanlalabo na ang mga mata ko. Walang anu-ano’y nilamon na ako ng kadiliman.

“Gus…Gus, gising. We’re here.”

Naramdaman ko na naman ang nakakairitang pagtapik sa aking balikat. Ilang beses ko bang sasabihan si mama na wag akong ginigising ng ganun? Nang tapikin nya ako ulit ay tinampal ko na ang kamay.

“Gus…?”

Hindi nagtagal ay nakaramdam ako ng mahinang kiliti sa aking tenga. Wala sa sariling napakamot ako sa bahaging iyon. Wala pang isang segundo ay naroon ulit ang kiliti.

“Ma!” naiinis kong saway.

Ngunit imbes na tumigil ay sige parin ang pangingiliti nya. Kaya sa sobrang irita ko ay napahablot ako sa direksyon na pinanggagalingan ng kiliting iyon.

“Aray! Oww, oww, Gus please let go… ow!” sigaw ng lalaki.

Huh? Boses ng lalaki? Kung hindi si mama…sino? Napamulat ako mula sa pagkakahimbing.

“B-Brix! S-sorry…!” kaagad kong binitiwan ang buhok nyang nahablot ko.

“Ow… God, you’re awfully cranky kapag bagong gising ha.” hinimas nya ang ulo nya.

“S-sorry talaga, a-ayoko kasing gisingin ako ng t-tinatapik eh. M-masakit ba? Nasaktan ba kita?” nataranta kong tanong.

“Tad bit, lakas ng hawak mo eh.”

“Sorry talaga Brix…”

Kinalas ko ang seatbelt saka lumapit sa kanya. Nang tanggalin ko ang kamay nyang nakasapo sa ulo ay nakita ko ang tatlong mahahabang marka sa gilid ng tenga nya.

“Sensitive ka pala kapag hinihipan?” natatawa nyang tanong.

Hindi na ako nakasagot. Sa halip ay pinag-aralan ko ang mga markang gawa ng sarili kong kamay. Namumula ang mga iyon, ngunit walang dugo.

“Brix, Brix… pasensya na talaga, nasaktan pa kita…” nanginig ang boses ko.

“Hey, get over it. I’m ok, sanay naman na akong nasasaktan.” pagbibiro nya.

“S-sorry talaga…” naiiyak kong sambit habang hinahaplos ang bahaging iyon.

“Hehe, I’m just kidding! Ok lang ako, wala ‘t—“

Hinawakan ni Brix ang kamay ko at hindi pa man ako nakakalayo ay lumingon sya sa akin. Parehong nanlaki ang mga mata namin. Gahibla na lang ng buhok ang espasyong namamagitan sa amin, at amoy ko ang mabango nyang hininga na dumarampi sa aking pisngi.

Hindi ko alam kung kailan nangyari, ngunit ramdam ko ang mainit nyang palad na humahaplos sa aking leeg. Ang mga matang kanina ay nakatingin sa akin, ngayon ay bumaba na at nakatutok sa—

BEEEEPPP!!

Pareho kaming nagulat sa malakas na tunog na iyon at dagli akong lumayo kay Brix. Ibinaling ko ang tingin ko sa gilid upang maitago ang nagliliyab kong mukha.

Pilit kong kinalma ang dumadagundong kong dibdib. Ano’ng nangyari? Bakit ganoon? Hindi ako makatingin ng direcho kay Brix.

“A-aherm… umm, so Gus? Papano, dito na lang?” tawag ni Brix sa akin.

“A-ah, o-okay… um, s-salamat nga pala. At pasensya sa abala, pati dun sa… dun sa ginawa ko kanina.” inangat ko ang mukha ko para tingnan sya.

“Uhm, did you have fun?” namumula rin ang mga pisngi nya.

“O-oo naman! Sa susunod isama na natin si Hunter. Siguradong magseselos yun kapag nalaman nyang kumain tayo ng barbeque. Mahilig pa naman yun sa barbeque.” pag-iiba ko ng usapan.

“Or something…”

“Ha? May sinabi ka?”

May malakas na ingay sa aking tenga kasabay ng pagdagungdong na sing bilis ng pulso ko kaya’t hindi ko narinig ang sinabi nya.

“Wala, sabi ko goodluck sa studies. Til next time?” nakangiti nyang tugon.

“Sa uulitin. Salamat ulit ha? Mag-ingat ka sa pagmamaneho.” paalam ko.

Pagbaba sa sasakyan ay muntik ko nang makalimutan na umuulan pala. Kung hindi pa ako tinamaan ng tubig ay hindi ko mare-realize na hindi ko nabuksan ang payong ko. Nanginginig parin ang mga kamay ko.

Kinakapos ako ng hininga at palagay ko’y umiikot ang paligid. Pilit kong kinalma ang sarili ko, ngunit nang maalala ko ang namumulang mukha ni Brix ay lalong bumilis ang tibok ng puso ko.

Gusto kong sampalin ang aking sarili. Hindi ito ang tamang lugar para isipin kung ano ang nangyari kanina. Ang importante ay makapasok ako sa klase nang hindi natatanggal ang suwelas ng sapatos ko.

Ngunit bigla na lamang naglaho sa aking isipan ang lahat nang naganap nang mamataan ko ang lalaking nakatayo sa labas ng guardhouse. Taliwas sa namumulang mukha ni Brix, ang lalaking ito ay nagtataglay ng mukhang mas madilim pa sa mga ulap.

Si Hunter, nakatiim-bagang at nanlilisik ang mata.

Hunter

Tanong: Ano ang dapat gawin ng isang taong kulang sa tulog at inaantok? Yes, very good children! SLEEP.

Kahit siguro si Stephen Hawking o Steve Jobs ang tanungin mo ay ganoon din ang isasagot nila. Isa ito sa basic needs na nakalagay sa Maslow’s Heirarchy of Needs.

Ngunit talagang may exception to the rule. Take for example this guy, top 1 DL sa buong campus. Imbes na matulog ay piniling makipagsapalaran sa ulan upang maglakwatsa. Kakaibang katalinuhan ang taglay ano?

Ako naman si tanga, muntikan nang madulas sa corridor dahil tinakbo ko ang library at clinic upang tingnan kung natulog sya doon. Gusto ko syang yayain mag lunch dahil finally, nagka-vacant period ako.

Ngunit nang makita kong wala sya sa dalawang lugar na iyon ay nagmadali akong sugurin ang classroom nila, baka kasi nagmatigas na naman ang baliw at nag-aral na naman. Yun pala, mas malalang kahibangan ang ginawa nya.

“Yung pangit na scholar? Nagmamadaling lumabas ng classroom kanina.” sagot ng babaeng tinanong ko.

Muntik nang huminto ang puso ko nang makita syang naglalakad, hawak-hawak ang lumang payong na halos tangayin na sa lakas ng hangin. Ang tagal pa bago nya sinagot ang tawag ko.

Only to find out na si kuya pala ang kakatagpuin nya. At wala akong kaide-ideya.

Nirespeto ko yung rule nya na bawal magtext kapag nasa kalagitnaan ng klase o di kaya ay nagrereview sa gabi. Nirespeto ko rin yung desisyon nyang bawal tumawag kapag wala namang importanteng sasabihin.

Pero bakit yung simpleng tanong kong “saan” ay hindi nya masagot? Kailangan ba talaga nilang ilihim na magkasama sila? Bakit hindi rin ako inimbita ni kuya? Ganun lang ba ang role ko sa buhay nila?

“Sir, hindi tambayan ang guardhouse.” sita ni manong guard.

“Sandali lang manong, may hinihintay lang ako.” struggle is real para itago ang pagkairita ko.

“Doon ka sa loob maghintay. Bawal ang mga estudyante dito.” pagtataboy ng gwardya.

Sa sobrang inis ay natukso akong sapakin si manong guard. Pero baka masuspend, or worst ma expel, ako at makarating kay mommy, kaya nagtiim-bagang na lamang ako at nagpunta ng cafeteria.

Maraming babae ang gusto sanang umupo sa table ko at makipag-usap sa akin, pero pinanlisikan ko silang lahat ng mata. Natatakot akong baka magmura ako oras na buksan ko ang bunganga ko.

Kare-kare ang ulam na iniluto para sa akin ni auntie, pero wala akong nalalasahan. Halu-halo ang emosyon ko, pero nangingibabaw ang hindi maipaliwanag na sakit.

Why does it hurt so much, knowing that the guy you love is together with your own brother? Ok lang naman sana eh, kaso parang iba rin kasi yung tingin ni kuya kay Gus. O ako lang ba ang nagbibigay ng malisya?

Pero hindi eh, nung nasa The Gardens kami, parang kapit-tuko sya kay Gus. Nakapako ang tingin nya sa best friend ko at binabaling nya lang ang atensyon sa akin kapag may tinatanong ako.

“Does he… i-is he attracted with Gus?” bulong ko sa sarili ko.

By: Akhi Ryu Go

Lovers Quarrel

Rocel: Gab, where's Akhi? Bakit hindi kayo magkasama umuwi?

Gab just ignored her and continued to walk towards our room.

Rocel: Hey big boy don't you ignore me. Tinatanong kita.

At dahil doon sumagot si Gab in a calm voice.

Gab: Ross I really don't wanna talk about it right now.

Rocel: Oh gosh. What could've went wrong in a date at an amusement park that made you like this?

Gab: Please can I just have some peace of mind alone ....? Please?

Hindi tuloy makapagsalita si Rocel. With Gab's reaction she's confused as to how she'd react so just like that she just let Gab be on his way.

Pagpasok ni Gab sa kwarto dumiretso sya sa higaan nya at natulog.

An hour later dumating kami nila Alyssa, Celine and Cherry.

Rocel: Oh? Bakit kayo ang magkakasama nila Akhi?

Cherry: Long story Ross, for now let's just give Akhi some space.

Their gaze just followed me as I walk towards the room. Rocel's hands are now planted on her hips as she spoke

Rocel: Could you at least tell me if nag away sila ni Gab or hindi?

Cherry: Okay but can we please take a seat first?

Rocel: Oh! Sorry about that. Tara.

She gestured for them to take a seat.

Cherry: Sya nga pala this is Celine and Alyssa.

They got introduced and after that in-explain nila everything that happened.

Rocel: *Sigh* Typical. Actually it's shallow. I mean hello? I'm sure Akhi didn't mean to hurt him in that way. He's more concerned.

Celine: Exactly what I've been trying to tell Mr. Tampuhin.

Cherry: Anyway, please just take care of them both. Ikaw lang maasahan ko dito Ross.

Rocel: I got them bessy.

Cherry: So I gotta be on my way na. I think this is gonna be a long night.

Alyssa: Kami rin ni Celine uuwi na. Nice meeting you Rocel.

Celine: And you know I really admire your friendship guys. You look out for each other kaya we hope we can be a part of it.

Rocel: Sure. Nice meeting you too.

Cherry: Okay goodbye.

Alyssa: Bye.

Celine: Bye.

They all left the house and Rocel was left alone in the living room then suddenly lumabas ng kwarto si Harold at lumapit sa kanya.

Harold: Hey there.

Rocel: Hey...

Harold: I just wanna say I'm sorry kung may nagawa man ako sa'yo the other night. I was really drunk at di ko na maalala mga pinag gagawa ko.

Rocel got a feeling of relief pero at the same time she kinda wished he remembered the kiss. All these feelings are mixed up inside her.

Rocel: It's alright. We both got drunk and nag enjoy din naman tayo pareho.

Nagkibit balikat si Rocel, then they both just stared at each other. After a while they both smiled.

Harold: What?

Rocel: Wala. Natatawa lang ako sa'yo. You failed to defeat me.

Harold: Oh you're the queen alright. I'm never going to challenge you like that ever again.

Rocel: Nga pala, we have an even bigger problem.

Harold: What is it?

Rocel: Mukhang magkagalit nanaman si Gab at Akhi.

Harold: *sigh* Hayaan na muna natin sila.

*Inside our room*

As the door closed I just stood by it looking at Gab. I feel ashamed na di ko sya in-acknowledge na boyfriend ko kina Alyssa and Celine. I kinda understand why he's so upset. After a few minutes just standing there lumapit ako sa higaan ni Gab. He's already asleep.

Akhi: I'm so sorry Gab. Hindi ko na uulitin yun. Miss na kita agad.

Then I went to my bed and went to sleep. Narinig pala ni Gab ang sinabi ko. He was just pretending to be asleep to avoid me. An hour later tulog na tulog na ako. Tumayo si Gab at lumapit sakin. Hinaplos nya braso ko. Umupo sya sa gilid ng kama ko habang nakatagilid ako facing his direction. Maya maya pa niyakap nya ako at hinagod ang likod ko. Then bumalik na ulit sya sa higaan nya and went to sleep.

---

It was 6:30am when I woke up. I took a bath, got changed and took everything I'm gonna need for work. Gab is still asleep. I remembered dapat pala ihahatid nya ako to work. Pero hinayaan ko nalang syang matulog and decided I'm going alone.

Pagdating ko sa resto nagtaka ako kung bakit sarado. I checked even the back doors nakasarado din.

Akhi: What's going on here?

Maya maya pa andun pala si Aaron at the side just smoking. I rolled my eyes and as I was about to walk away he spoke.

Aaron: Why are you here?

Then napairap ako sa kanya and he looked at me.

Akhi: Obvious ba? I'm here to work.

Then humarap sya sakin.

Aaron: Oh Akhi you're so focused in your love life that you forget everything else out here in the real world.

Akhi: I don't care what you think!

Aaron: Akhi, care about it or not, wala tayong pasok today. Didn't my mom announced that we're gonna be closing up for 2 days last saturday because of family traditions?

And then I remembered that it is. Oh gosh maybe he's right. I'm so focused about my relationship with Gab. So I went home nalang and I just glared at Aaron and walked away.

Pag uwi ko sa bahay dumiretso ako sa kwarto. Gising na si Gab and he was changing his clothes. Mukhang nakaligo na sya. As I entered we just looked at each other but never spoke. Then I proceed to my side of the room and also got changed. Then he spoke

Gab: Bakit hindi mo ko hinintay? *galit*

Akhi: Sorry. Mukha kaseng pagod ka kaya pumasok na ko. Anyway wala din naman pasok today.

Gab: *Sigh* Just so you know, I'm still really upset. Kaya hindi muna tayo mag uusap. I won't talk to you anymore so don't talk to me.

Kaya hindi na ako sumagot. Maya maya pa while I'm still changing kumunot noo nya at humarap sakin.

Gab: Bakit hindi ka sumasagot?

Akhi: We're not talking nga diba?

Then natigilan si Gab. Obviously hindi nya ineexpect na babalik kaagad sa kanya iyon.

I went out of the room to cook our breakfast and after that I called everybody for meal except Gab. Andun na sila Rocel and Harold for about half an hour and they're about to finish up when Gab came out of the room to join us.

Gab: You're already having breakfast and you never even called for me? *looking at me*

Akhi: We're not talking nga diba?

I smiled teasingly at him. Gab's reaction was priceless. Gusto nyang sumagot pero di nya magawa. Rocel and Harold saw that kaya natawa nalang sila silently. Nagkatinginan kami ni Rocel and she was giving me a thumbs up.

After breakfast nasa sala na ako. I was exchanging messages with Cherry, Alyssa and Celine. Grabe sobrang nakakatawa ang mga convo namin. They were trying to comfort me. I was literally laughing like I'm crazy. Gab noticed it and then hindi sya naka tiis then he asked me.

Gab: Sino naman yang ka text mo at kinikilig kilig ka pa?

Akhi: We're not talking nga diba? Hahaha

I continued laughing and then he just sit on one of the couches and murmured angrily

Gab: I was just about to watch T.V. see if I care! Malandi!

Inirapan ko sya. Naramdaman nya siguro yun kahit nakatutok ang tingin nya sa TV kase napa smile sya like he was feeling an accomplishment getting my attention from that remark. Maya maya pa while smiling at nakahawak ang remote sa kanang kamay nya, nakakambyo naman kaliwang kamay nya sa harapan nyang naka umbok para asarin ako. Then I also murmured:

Akhi: Malandi pala ha? Sige. I'm gonna open my Grindr and PlanetRomeo account. See if I care.

Sya naman ang napatingin sakin ng masama when he heard that. Just then nag beep ang Grindr ko and I got a message. I opened it and waved my phone facing him and then walked towards our bedroom. His glare followed me while I walk away.

---

Tanghali na and I was done cooking lunch and once again kumakain kaming lahat sabay sabay sa hapag. Kumuha sya ng dalawang baso and he poured some juice into them and he placed one of it malapit sakin on his left side and the other on his right side. Akala ko para sakin iyon. Just when I was about to pick it up and drink kinuha ito ni Gab at sya ang uminom. Then I said:

Akhi: What the hell Gab?!

Gab: We're not talking nga diba? Hahaha

Aba'y nakaganti ang kapre. Tawang tawa si Rocel samin ni Gab. Sinaway sya ni Harold to tone down kaya tinakpan nalang nya bibig nya. Si gab naman nakangiti at pa sayaw sayaw pa na parang ang saya saya nyang makapang asar.

---

It was afternoon at naka upo lang ako sa may bakod sa likod ng bahay namin. I decided to try smoking so bumili ako ng cigarettes at lighter just to release stress. As I was lighting it up sakto naman lumabas din si Gab sa may bakod at lumapit sakin

Gab: At kelan ka pa natutong manigarilyo?

Akhi: We're not talking nga diba?

Gab: Enough with that Akhi!

Inirapan ko lang sya then I continued. Pagkahigop na pagkahigop ko nakaramdam ako ng matinding pangangati ng lalamunan at umubo ako ng umubo na para bang nabilaukan sa laway.

Gab: Hahaha. Yan na sinasabi ko eh. Feeling tough ka kase. Ayan inabot mo.

Akhi: *Cough* *Cough* well sh*t! *Cough* I really don't like this. Gosh! It's terrible! *Cough3x*

Gab: There there...

Lumapit sya sakin at hinahagod ang likod ko habang ako naman ay ubo ng ubo.

Gab: Look, I won't pretend anymore. I miss you Akhi. Magbati na tayo.

Then sumandal ako sa gilid nya.

Akhi: Thank goodness Gab. Hindi mo lang alam but I'm really hoping for that before the day ends.

Gab: Ang hirap din kase kapag horny ako tapos wala ka. Di ganun kasarap pag kamay kamay lang. hehe

Hinampas ko sya sa tagiliran.

Akhi: Gab?!

Gab: Hahaha! I was just kidding! Pero it's half true.

Akhi: *Sigh* Okay I get it. Let's go back to our bedroom and I'll give you one.

Gab: Yes! Hehe tara.

Excited na pumasok si Gab sa bahay at ako naman ay sumunod. Nauna nang pumasok si Gab sa kwarto. Before I could enter lumapit sakin si Rocel.

Rocel: You seemed to have reconciled ha?

Akhi: Yes we did.

Rocel: Well I'm so happy to hear that. Natural lang naman sa relationship ang ganito so try to be as calm as possible.

Akhi: Thanks Ross. How about you Ross? Bakit di mo pa sagutin si Harold?

Rocel: Ha?! Eh hindi nga ako nililigawan non!

Akhi: Hahaha! Gotcha! So ineexpect mo na manligaw sya at sasagutin mo din sya if ever?

Rocel: Ha?! Wala akong sinasabing ganyan!

Akhi: Ganun narin yon Ross. hahaha But I must say, seeing you kiss like that made me realize one thing.

Rocel blushed and gestured for me to tone down at baka marinig ni Harold

Rocel: And what is this realization?

Akhi: Na bagay pala talaga kayo ni Harold.

Sabay pisil ko sa pisngi nya at pumasok na ako sa kwarto. Nag blush si Rocel at napa tulala lang doon. Sinusuri nya ang sarili nya kung anu ba talagang nararamdaman nya para kay Harold. Then maya maya pa nagulat sya dahil nasa likod na pala nya si Harold nang di nya namamalayan.

Harold: Hey Ross? Bakit nakatulala ka jan sa pinto ng kwarto nila Akhi.

Rocel: Ah! Wala. May iniisip lang. Sige na papasok na ko sa kwarto ko at matutulog.

Harold: Hapon palang ha?

Rocel: I'm still young and younger generations still need to sleep in the afternoon.

And she walked towards her room and entered. Sumigaw pa si harold so she could hear.

Harold: Hey ross, you're already a young adult, just so you know.

Rocel: Just shut up Harold!

Tumawa nalang si Harold and went to the backyard to do some gardening.

By: Jake

Elementary pa lang ay bestfriend ko na si Mia, kasama ko sa kalokohan, sa masasagang moments at sa mga sikretong gawain namin, na kami lang ng isa pa naming bestfriend na si Third ang nakakaalam. Ako si Jeff, 15 taong gulang, nasa 5'7 ang height ko at may payat na pangangatawan, itim ang aking buhok, makinis at hindi mabalahibo ang aking balat at medto maputi dahil sa genes na namana ko sa aking nanay.

Alam ko na noon pang bata pa lamang ako na may kakaiba sa akin at noon ay hindi ko alam kung ano ito. Habang tumatanda at nakikilala ko ang aking sarili ay napagpasyahan ko nang aminin sa aking sarili na isa ako gay. Hindi ito alam ni Mia, at sa tuwing lalabas kami ay akala niya ay sa babae ako nakikipagflirt ngunit minsan ay pasimple kong kinikindatan ang mga lalaking kursunada niya.

Si Mia ay anak sa labas, ngunit sinusustentohan pa rin ng kaniyang ama na si tito Carlos. Bihira lamang bumisita si tito carlos kina Mia dahil na rin sa maynila nakatira si tito carlos at ang legal na pamilya nito, at kung bibisita ay minsan ay isang linggo lamang. Isang beses ko pa lamang nakikita si tito carlos ngunit sa hindi ko maipaliwanag na pakiramdam ay talagang gustong gusto ko. 5'10 and 1/2 si tito carlos, mamula mula ang maputi at makinis nitong mukha, mabango at malinis siyang tingnan, hindi sya mataba at hindi rin payat, sya yung tipong may konting taba ngunit bagay sa katawan, malaman ang kanyang braso at hita ngunit ang nagpapatakam sa akin ay ang kanyang malalaking paa na size 11 at ang sinusuot nitong sapatos na nike. Kung hindi ako nagkakamali ay Nike Men's Downshifter 7 Running shoes yung suot nya nung huli kaming magkita. 39 years old na si tito carlos ngunit hindi pa rin kumukupas ang jagwapuhan at karisma, sya na yata yung pinakamalakas ang sex appeal na daddy na kilala ko dahil nalaman ko na marami rin ang interesado sa kanya sa bayan namin.

So back to the story. Naglalakad kami ni Mia nang bigla kaming hintuan ng isang pulang toyota fortuner, sabay ngiti ng familiar na mukha, si tito carlos. Nagulat kami ni mia dahil ang alam namin ay sa susunod na buwan pa ang pagnisita ni tito carlos. Pinasakay kami nito sa kanyang sasakyan, si mia sa tabi niya at ako naman ay sa likod, doon ay napapatingin ako mayat-maya sa mga mata ni tito carlos habang nagkwekwentuhan sila ni Mia.

Alam kong mali ngunit sinasadya kong titigan ang mga mata ni tito carlos at napapatitig din siya sa akin, nakakatunaw ang kanyang mga tingin, medyo kinakabahan rin ako dahil baka makita ni mia ang pagtitig ko sa kanyang daddy, maya maya pa ay sinabi ni mia na ipark muna ni tito carlos ang kotse dahil medyo sumasakit ang kanyang tiyan. Nagpark si tito carlos sa isang fast foid chain at doon ay nagsabi si mia na intayin na lamang siya saglit, kinuha niya ang kanyang hygiene kit at mabilis na pumasok sa fast food chain.

Naiwan kami ni tito carlos sa loob ng sasakyan, ako ay nagsuot ng earphones at nagkunwaring nagbabasa ng text habang sya ay nakaupo lamang sa harap ng kotse. Maya maya pa ay napatingin ako sa mga sapatos ni tito carlos at sa nakasilip nitong itim na makakapal na medyas, medyo tinigasan ako sa nakita ko nang hindi ko namamalayan na napansin niya na pala kung ano ang aking tinitingnan. Napatitig ako sa salamin sa harap ni tito carlos at nakatingin siya sa labas ngunit naputol ang kanyang malayong pagtingin nang makita nita ang aking titig sa kanyang mga mata, umiwas ito ng tingin ngunit napatingin ulit dahil sa aking pagtitig sa kanya. Nagulat ako ng kakaiba ang ibinato niyang tingin sa akin, nakangiti ito at may nababasa akong kagustuhan sa kanyang mga mata.

Nagulat ako ng biglang hubarin nito ang sapatos sa kanang paa gamit ang pwersa ng kaliwang paa, nakapasok ang mga paa nito ng kalahati sa kanyang sapatos. Titig na titig ako sa mga paa ni tito carlos sabay napakagat ng labi. Nakatitig pa rin sa akin si tito carlos ngunit wala itong reaksyon, blanko ang kanyang mukha ngunit nababasa ko sa kanyang mga mata na game syang makipagflirt sa akin. Bigla kong binasag ang katahimikan at nagsalita sa medyo malanding boses, "ang ganda naman ng sapatos nyo tito carlos," Napangiti siya at medyo namumula ang mukha. "Salamat, paborito ko to, paborito rin kase ito ng isa sa mga kaibigan ko, bigay nya to sakin," ang sagot niya.

"Good choice po pala ang kaibigan nyo tito, ang sabi ko sabay titig sa kanyang mata

"Gusto mong hawakan?" Ang tanong nito, libog na libog na ako ng oras na iyon at guatong gusto nang kumawala ng aking alaga. Hindi ko alam kung nananaginip ba ako, hindi ko akalain na makikipaglandian sa akin si tito carlis sa ganito pang sitwasyon. Magsasalita na sana ako nang biglang makita ni tito carlos na papalabas na ng fast food chain si mia kayat agad nitong isinuot ang sapatos sa bay sabing sa ibang araw na lang daw. Umandar na ulit ang sasakyan at nagkwentuhan muli si mia at si tito carlos ngunit napapansin ko na nakikipagtitugan siya sa akin tuwing titingin sa labas ang kanyang anak.

Narating namin ang bahay nina mia at napayakap si tita josie sa asawa, niyaya naman ako ni mia na magstay. Itinext na rin namin si thirdy ngunit sa reply nito ay may lalakarin daw sya at pinaghahandaan na importanteng okasyong para bukas.

Nasa living room kami at nagkwekwentugan ng utusan ni tita josie si mia na bumili ng ilang mga kulang na gagamitin sa supermarket. Mga 30 minutes siguro ang tagal ni mia bago makabalik dahil medyo 10 blocks ang layo ng supermarket, hindi na niya ako pinasama sa kanya, si tita josie at nasa kusina at nagluluto at si tito carlos ay nanunuod ng palabas sa gma kasama ko. Maya maya ay naglakas loob na akong magsalita dahil sa walang balak magsalita si tito carlos.

"Tito, baka pwede ko na pong makita ng malapitan ang sapatos ninyo" ang mahina kong pananalita na may kasamang landi.

Napatitig si tito carlos sabay tango. Hinubad niya ang kanyang sapatos, nilapitan ko ito, at umupo sa sahig, nakatingin lamang si tito carlos sa akin. Hibawakan ko ang kanyang sapatos, at nagkunwaring nagafmgandahan lamang ako dito ngunit maya maya ay inamoy ko ito nang hindi nakatingin si tito carlos na lalong nagpalibog sa akin. Maya maya ay inilapit ko ang aking labi at ilong sa paa ni tito carlos na bakamedyas. Nagulat si tito carlos nang bigla ko itong halikan at paglaruan gamit ang aking bibig. Nilalandi ng aking mga mata at inaakit si tito carlos habang aking niroromansa ang kanyang mga paa.

Maya-maya ay narinig kong may paparating kayat isinuot ko ang sapatos ni tito carlos sa kanya at nagkunwaring walang nangyari, napansin ko ang bakat sa pantalon ni tito carlos, bakat na bakat ang kanyang malaki at matabang alaga sa maong niyang pantalon. Dumating si tita josie at may kinuha lamang sa kwarto sabay balik sa kusina. Nagtext si tito carlos sa phone at pinabasa sa akin.

"Gusto mo sumama sakin mamaya?

Kinuha ko ang number ni tito carlos sabay text dito. Hindi ko akalain na pumapatol pala si tito carlos. Nagreply ako.

"Saan tayo pupunta daddy?"

Sumagot siya "sa bahay ng kaibigan ko bab, pagsaluhan nyong dalawa ang paa ko" ang sabi nito.

Nagreply ako "sherep daddy" hindi ko alam kung bakit sobra sobra ang landi ko nang gabing iyon. Dimating na si mia at natapos na ring magluto ng masarap na kare kare si tita josie, ngunit matapos kaming kumain ay nagpaalam na kaagad si tito carlos at sinabing pinapauwi raw sya sa maynila ng kanyang misis,at nagyayang ihahatid na rin ako sa bahay. Wala namang magagawa si tita josie at mia dahil ganoon na ang setup nila. Hindi alam ni tita josie na nagsinungaling si tito carlos. Sa kotse ay bigla ko na lamang sinunggaban at hinawakan ang burat ni tito carlos habang nagmamaneho, hindi naman niya ito pinigilan.

Mukhang pamilyar ang binabaybay naming daan. At alam kong walang motel o hotel sa malapit. Nagulat ako ng biglang ipinark ni tito carlos sa tapat nv bahay nina thirdy ang kotse. Sabay pinababa ako at niyaya na sumama sa kanya. Unti unti akong nagflash back at may hinala ako sa mangyayari o nangyayari.

Birthday iyon ni Thirdy, si Thirdy ay ladlad na bading na bestfriend din namin ni mia. 5'6 sya at payat rin gaya ko ngunit pang babae ang katawan at kutis. Naalala ko noon dahil tuwing bibisita si tito carlos ay alam ko ang mga sapatos na sinusuot niya, nagulat ako nang makita ko sa cabinet ni thirdy ang isang size 11 na sapatos na high gloss duty na oxford, yubg parang pang pulis ba at police uniform. Nagulat ako dahil pati gamit na medyas na itim ay itinatago ni thirdy.

Nagputol ang aking pagiisip nang biglang buksan ni thurdy ang pinto, nagulat sita nang makitang kasama ako ni tito carlos kayat nagpakakaswal ito sa pagsalita. Pumasok kami ni tito carlos sa bahay ni thirdy. Wala ang mga magulang nito dahil pumunta ng maynila upang bumili ng mga paninda sa divisorya. May nakahandang alak sa mesa at saka may nakahandang straight porn ng babaeng hinahalikan ang paa ng lalaki habang kinakantot ito.

Alam kong hiyang hiya si thiry kaya ako na ang naginitiate. Pibagselos ko siya habang iniinom ni tito carlos ang alak. Nakipagcuddle ako rito na parang babae, inis na inis si thirdy sabay sunggab sa mga sapatos ni tito carlos. At pinaghahalikan ito. Maya maya pa ay nilabanan ko si thirdy at inalis ko ang sapatos sa kaliwang paa ni tito carlos at sabay romansa sa mga paa nito, umungol ng konti si tito carlos at sarap na sarap sa ginagawa naming dalawa. Tumayo si tito at isinuot ang sapatos sabay sabing hintayin namin sya at magbibihis lamang sya.

Paglabas ni tito Carlos sa kwarto ay suot na nito ang unipormeng pang pulis. Oo hindi pulis si tito carlos ngunit nabanggit ni thirdy na pinagawa nila ito para sa role play nila. Si thirdy rin ang nagpapunta kay tito Carlos dito sa batangas dahil wala ang mga magulang nito. Pang sampung beses na palang nagkikita itong sina tito carlos at thirdy kaya madalas hindi ito sumasama sa amin ni mia pag lumalabas kami.

Ang unang beses na naakit ni thirdy si tito carlos ay noong nalasing ito at nagisibg na lamang na nakaupo na si thirdy sa kanyang alaga noong birthday niya at inimbita si tito carlos nang hindi namin nalalaman ni mia. Ang mga imbitado lamang ay isang babaeng hinire nya at yung isang daddy na kumakantot din sa kanya para hindi maghinala si tito. Mayroon din silang mga sex video na sinalang ni thirdy sa tv habang niroromansa naming dalawa ang kanyang mga paa, ang nakapagpalibog sa akin ay nang kinakantot ni tito carlos si thirdy habang nakastetch ang mga paa nito papunta sa kanyang bibig at hinahalikan ni thirdy habang kausap ni tito si tita josie sa phone.

Nang gabing iyon ay naging masarap ang aming ronansahan. Kaming dalawa ni thurdy ay nagagawan sa burat ni tito carlis at sa kanyang masarap at malilinis na mga paa. Kinantot ako ni tito carlos gayon din naman si thirdy, marami kaming experimentong posisyon. Mga naka 3 rounds kami nina tito catlos at thirdy, yung second round ay kami lang ni tito carlos at yung third round ay silang dalawa naman habang nanonood ako.

Ilang beses pa ito naulit at dumating ang araw na patago kaming nagkikita ni tito carlos na hindi kasama si thirdy. Nakwento niya sa akin na marami siyang babae at may dalawang baby gays, ako at si thirdy. Eisperimento lamang raw ito sa kanya ngunit nang kalaunan ay nagustugan na rin.

By: Rhetoric Vanity

Kinagabihan, pag-uwi, nagpalitan sila ng regalo.

"Hon, salamat! Bakit ka pa nag-abala? Akala ko nag-iipon ka ng pang-business niyo sa probinsya?" pangamba ni Raffy nang matanggap niya ang ASUS X556U na Intel Core i7 na laptop galing kay Gabby. Dahil seventh anniversary nila, naisipan ni Gabby na bigyan ng core i7 na laptop si Raffy kahit gamit na nito ang company provided laptop (i5 nga lang).

Tatlong taon na rin kasi ang personal laptop ni Raffy. Mula nang malaman nilang dalawa na HIV positive si Raffy, mas naging madalas ang pagreresearch nila sa World Wide Web tungkol dito. Tumingin na rin sila sa iba't ibang mga blog ng mga PLHIV at web sites ng non-government organizations (NGOs) na tungkol sa HIV. Balak rin pala nilang dalawa na magsimula ng sarili nilang blog upang magbigay din ng lakas ng loob at inspirasyon sa iba pang PLHIV or PLWA (people living with AIDS).

Nakababagabag man, nalaman nila na marami na pala ang may ganitong kondisyon. Pinag-iisipan rin nilang maging volunteer sa isang NGO upang mas maintindihan pa ang sitwasyon ng HIV sa bansa, makatulong sa mga natatakot magpa-HIV-testing, at makakilala pa ng ibang mga taong may HIV rin.

"Labs, huwag kang mag-alala, may nakalaang budget talaga ako para diyan. Saka, hayaan mo naman akong mag-effort kasi alam ko ikaw lagi kang may pasabog kapag anniversary naten. Kaya naman," napatungo si Gabby, at nagbabalik magpacute, sabay nag-pout ng lips, "La-labs, excited na ko sa surprise mo!" sabay hagikhik ni Gabby.

"Sige, matutuwa ka talaga sa surpresa ko para sayo, Gab-labs" at piniringan ni Raffy si Gabby na para bang sunod na hahataw sa nakabiting palayok kapag may mga birthday party pambata. Nasa likuran na siya ni Gabby. Nakaisip ng kapilyuhan si Raffy. Dalawang araw na nang huli siyang mag-ahit ng bigote at balbas. Patubo na ulit. May mga stubble sa upper lip at baba niya. Semi-erect na siya. Inaalala niya kasi na sa tuwing anniversary nila ni Gabby, kung ilang taon na silang magkasama, ganoon din dapat karami ang beses na magtatalik sila. Di pa niya naiisip kung ano ang gagawin niya ngayon. Datapuwat lagi naman siyang nagsusuot ng condom sa tuwing papasukin niya si Gabby, natatakot siyang baka mabutas ang condom at tumagas ang semilya niya sa loob ng wetpaks ni Gabby. Subalit maparaan at resourceful si Raffy. Napagplanuhan at napaghandaan niya ang lahat para sa special na araw nila ni Gabby.

Hawak ng dalawang kamay ni Raffy ang mga balikat ni Gabby, he guided Gabby while walking behind him. Pinaupo na niya si Gabby sa kama nila. Bukas pa rin ang aircon. Atat na atat na si Gabby pero sinabihan siya ni Raffy na behave lang siya at umupo lang sa kama. Bawal gumalaw. Bawal tumayo. Quiet lang. Giggles lang sa kilig ang nagawa ni Gabby. Last year kasi, ang theme ng anniversary nila, "Pirates of the Caribbean." Di niya nalaman kung paano napasok ni Raffy ang malaking kanyon sa kuwarto nila. Natakot pa nga siya kasi totoong hook ang nasa kamay ni Raffy at sinundut-sundot pa siya. In-auction na rin pala nila yung parrot na ginamit ni Raffy na props last year, si "Pututuy". Tinitigasan na si Gabby. Nakakabaliw ang 'espadahan' nila last year. Na-imagine ni Gabby na parang si Orlando Bloom si Raffy habang nakasuot ito ng pirate costume. Kaya naman ngayon, di niya maitago ang excitement. Kasi, kapag nag-effort si Raffy, effort talagang wala kang tulak kabigin. "Napakaswerte ko talaga dito sa BF kong ito, nasa kanya na lahat," naisip ni Gabby.

Nang nakaupo na si Gabby, derecho sa step one si Raffy.

Oplan: Harry Potter and the Deathly Hallows

  1. Sinindihan ang mga scented candles sa kwarto nila.
  2. Kinuha niya ang treasure chest laman ang pitong original hardbound Harry Potter novels.
  3. Kinuha niya ang Slytherin uniform: robe, green-silver woven scarf, wand, white na cotton long sleeves, black na slacks, black leather shoes, black na leather belt, black nylon socks, black na thongs
  4. Sa ilalim ng kama, kinuha niya ang hiwalay na kahon na naglalaman ng: dalawang medium na stuffed toy na owls, potion bottles na iba't ibang hugis laki at kulay, potion cauldron, Bertie Bott's every flavour jelly beans, Chocolate frogs, home-made butterbeer (yung pang-limang recipe na sinubukan niya ang ginamit niya), Banners ng House Slytherin at House Gryffindor, Yung mga pabitin na glowstick na isasabit niya sa kisame para magmukhang floating candles, Yung sorting hat (yung pointed witch hat na nagsasalita kung saang grupo i-a-assign ang mga freshman), Yung mga paraphernalia at items tulad ng time turner ni Hermione at mga horcrux (yung sword ni Gryffindor, saka yung locket ni Slytherin), Yung snitch, Yung goblet of fire
  5. Nilabas niya ang tig-isa nilang Quidditch brooms
  6. Inayos rin niya yung mga props sa bedside table at sa may wardrobe nila at ibinitin na rin yung mga glow sticks sa kisame, iba't ibang kulay.
  7. Bukod sa mga candies, may separate table para sa red wine, round black forest na cake, saka yung paboritong oil-based pasta ni Gabby
  8. Yung sound system : naka-preset na ang playlist ng mga background at theme ng Harry Potter movies. Pero mamaya pa papatugtugin. Nakamount lang ang iPod sa may speaker nito.

"Ang tagal naman niyan, naiinip na ko," reklamo ni Gabby. 11 pm na rin.

"Ito, parang bata. Quiet," balik ni Raffy.

Bago makalimutan ni Raffy, kinuha niya ang kanyang greeting card, na siyang laging gumagawa gamit ang mga scrap book materials na nabili niya sa bookstore. Syempre, Harry Potter din ang theme. Glitter pen na silver ang pinangsulat niya sa black na cardboard. Dahil marami siyang isinulat, may nakahiwalay pang letter sa loob ng card. Pag binuksan mo ang card, may parang origami na tatayo, at napag-alaman rin ni Raffy kung paano isetup yung katulad ng sa mga Christmas card na may maliit na button na nagpapatugtog. Isang linggo niya ring ginawa ito.

Inipit niya ang greeting card sa loob ng treasure chest kasama ng complete Harry Potter collection.

Nilagay din niya dun ang dalawa pang envelopes na naglalaman ng mga plane tickets nila.

"Chill ka lang diyan ah," paalala ni Raffy.

Palarong nag-tantrums kunwari si Gabby at nag-stamp ang dalawang paa sa sahig, na parang bata. Kasalanan kasi ni Raffy at bineybi niya masyado si Gabby nitong mga nakalipas na taon. Ito namang si gago, feel na feel ang pang-be-beybi sa kanya. Pero naisip ni Raffy na pabayaan na lang kasi nga minsan lang ang anniversary nila. Kinakabahan si Raffy. Perfect lahat. Napaluha na lang siya kasi bigla niyang naalala na ito sana yung time na gagawin nila ang love making nang walang suot na condom tutal seven years na sila at tiwala na sa isa't isa. Pero isinantabi na lang ni Raffy ang kalungkutan at mas binigyang halaga niyang paligayahin at pakiligin si Gabby sa anniversary nila.

"Gab-labs, sandali na lang, wait lang..." mahinahong paalala ni Raffy.

"Raf-hon, antok na ako," saka sumimangot si Gabby. 12:30 am na.

"Huwag kang mag-alala, GIGISINGIN kita, heheheheh," mischievous na si Raffy.

Napansin ni Raffy ang umbok sa mga zipper ni Gabby. Akala niya umbok hangin o tela lang, kaya para ma-check niya, hinawakan niya.

"Lang 'ya ka, inaantok raw, pero tayung-tayo ka." gulat ni Raffy, sabay pitik sa umbok ni Gabby.

"Aray! Gagu ka ha, ang sakit," biglang nagpumiglas si Gabby.

"Sorry na talaga, labs, malapit nang matapos," at nagmadali na si Raffy.

Hinubad ni Raffy ang suot niyang blazer at long sleeves nung nagpunta sila kanina sa Solaire. Buti na lang aircon kaya di siya pinagpawisan habang sini-set-up na niya ang anniversary con Halloween party nila ni Gabby sa kwarto nila (tama, November 1 ang anniversary nila, na ilalahad ko na lang sa hiwalay na yugto).

Wala na siyang saplot. Suot agad ang itim na thongs, yung may manipis at kapiranggot na tela lang pangsalo ng etits at yagbols, saka may itim na tali na lang sa bewang at sa puwit. Sumunod, yung itim na slacks naman. Isinuot at tinuck-in na niya yung puting long sleeves. Saka suot ng itim na medyas at black leather shoes. Nagbelt na rin siya. Itinalukbong na rin niya ang itim na Hogwarts robe na may logo ng dilaw na Gryffindor lion sa pulang crest. Pinalibot niya yung red and gold na scarf sa leeg niya. Last but not the least, sinuot niya ang spectacles o salaming bilog ang frame - kamukha ng kay Harry Potter. Siya na si Harry Potter. Sing-pogi pero mas matangkad. Hunky Harry!

"Paano ito, nagpractice akong mag-British accent, kaso pangit talaga. Di ako magaling... Ah! Alam ko na!" may biglang naisip na pakulo si Raffy.

Wala namang smoke detector sa kwarto at wala ring sprinkler. Saka saglit lang naman.

"Gab-labs, ready na ako," pinatay na ni Raffy ang ilaw. Makikita mo ang mga candelabra at mangilan-ngilang scented candles na amoy lavender saka lemongrass, may ilaw na, nakaka-relax ang amoy. Sa itaas naman nila, umilaw rin yung mga glow sticks - green, blue, yellow, pink. May mga mini-dementors pa na nakasabit din sa kisame kasama ng mga glow sticks. In-on na rin ni Raffy ang iPod at tumugtog na yung subtle na background intro sa Harry Potter and the Sorcerer's Stone na movie.

Pumunta si Raffy sa likod ni Gabby. Nakayuko na si Gabby, inaantok na talaga, habang nakaupo pa rin sa bungad ng kama. Lumuhod si Raffy sa likod ni Gabby. Gamit ang patubong balbas, pinasayad niya ang kanyang baba at labi sa batok ni Gabby. Samantala, nasa tabi lang ni Gabby ang costume na isusuot niya maya-maya. Halos mabakli ang leeg ni Gabby at napatalbog ang pwit niya sa kama nung nakiliti sa matutulis na stubble ni Raffy.

"Ano ka ba? Hihihihi! Tama na, nakikiliti ako! Ah hahahaha," pabaling-baling sa kanan-kaliwa ang ulo ni Gabby. Di siya tinigilan ni Raffy. Kapag yung ulo niya nakabaling sa kaliwa, hahaplusin ng labi niya ang leeg niya sa kanan. Kapag bumaling naman ang ulo ni Gabby sa kanan, pagtitripan naman ni Raffy ang batok at leeg sa may gawing kaliwa gamit ang maliliit at matutulis na balbas na patubo sa upper lip at baba niya.

"Tama na, Rafael, nakikiliti na ako baka maihian ko kama natin!" seryosong pakiusap ni Gabby (Gabriel).

Natuto na si Raffy. Totoo. Napaihi na minsan si Gabby nung nasobrahan ang pagkiliti ni Raffy sa kanya, same spot, sa may batok at leeg. Kaya imbis na magsex sila nung unang napaihi si Gabby, di magkandatuto si Raffy katatawa kay Gabby. Naalala pa niya, sabi niya kay Gabby, "Tang ina, dapat pala kapag nilalambing kita, pinagsusuot muna kita ng adult diaper." Matagal lumabas galing CR nun si Gabby sa sobrang hiya.

Hinalikan na lang ni Raffy sa kaliwang pisngi si Gabby.

"Gabriel, tatayo lang ako, di ko sasabihin kasi alam kong pag sinabi ko ang cue word, mahuhulaan mo na ang lahat ng pinaghandaan ko. Pero alam ko, pag nabanggit ko yun, masosorpresa ka talaga. Pagkasabi ko ng signal, pwede mo nang tanggalin ang blindfold mo," mahinahong bilin ni Raffy.

"Ano, Gab, ready ka na?" tanong ni Raffy, nakatayo mga kalahating dipa ang layo sa tapat ni Gabby na nakaupo pa rin.

Tumango lang si Gabby, senyales na handa na siya.

"LUMOS!" medyo napalakas ang boses ni Raffy.

Tinanggal ni Gabby ang piring niya sa mata at natunaw ang puso niya sa mga detalyeng nakita niya sa kapaligiran niya. Naisip niya, kaya pala inantok na lang ako. Ganito katagal niya inayos lahat ng ito. Bahagyang nakanganga ang bibig niya sa amazement, lalo pa sa taong nasa harapan niya.

Ang Harry Potter niya.

Hawak ng kanang kamay ni Raffy ang wand, may manipis na lusis na nakatape sa dulo, nag-spark.

"Expecto patronum..." mahina at mabagal na nasabi ni Gabby.

Biglang tumayo si Gabby at mabilis na sinakmal niya si Raffy na mistulang leyong lumundag sa lalapaing usa. Nawalan ng balanse si Raffy. Alam niyang sa likod niya nandun yung mga potion bottles at cauldron kaya pinili na lang niya tumumba patagilid. Nabitawan rin niya yung wand na may nakasinding lusis pa. Buti nakatukod ang mga siko niya sa likod kaya di naman tumama sa sahig ang ulo niya. Habang ang buong katawan ni Gabby nakadagan na sa kanya. Yung ulo ni Gabby nakasabit na sa kaliwang balikat niya. Mahigpit pa rin ang yakap ni Gabby.

Tumingin ulit si Raffy sa wand, buti, namatay na yung lusis. Hinaplos-haplos at hinagod na ng kaliwang kamay niya ang likod ng ulo at buhok ni Gabby.

"Alam kong sobra mong nagustuhan ang hinanda ko. Happy anniversary, hon," malambing na bulong ni Raffy.

Masidhing hinagkan ni Gabby si Raffy na siya namang kinagulat ni Raffy. Mga limang minuto ring hinalikan ni Gabby si Raffy. Nag-iingat sa panggigigil si Gabby kahit gustung-gusto niyang kagatin at paduguin ang mga labi ni Raffy. Di siya pwedeng masugatan. Kaya hinigop niya na parang sago ang dila at hininga ni Raffy. Dumagan pa siya rito hanggang napahiga na nang tuluyan si Raffy. Nagsilakbo lalo ang malalim na halik ni Gabby. Nakapatong si Gabby kay Raffy. Nagtapatan ang kanilang mga alaga, at kapwa na sila matigas, parang magic wand nila. Umuungol na sila, dahil di makapagsalita. First time mang-ganito ni Gabby. Di na makahinga si Raffy kaya banayad niyang tinulak si Gabby.

"Hon, teka lang, nasa-suffocate ako, sinaniban ka ni Voldemort?" ngumiti si Raffy.

Napaka-amo ng mukha ni Raffy. Lalo pang gustong pagsamantalahan ni Gabby si Raffy dahil di na si Raffy ang nakikita niya at niroromansa niya ng mga sandaling yun, si Daniel Radcliffe na, si Harry Potter, parang di siya magkanda-ugaga dahil baka isang saglit at mawala ang magic at bumalik na sa realidad na ito'y 'make belief' lang. Sinunggaban niya ulit ng isa pang french kiss si Harry Potter niya, pero natauhan na rin siya.

Magkalapit pa rin ang mga labi nila, nakatingin nang matagal si Gabby kay Rafael, sa mga mapupungay na mata nito. Kapwa sila nagbubuntung hininga. Ramdam ng mga nostrils nila ang paglabas ng mga hininga nila. Hinaplos ni Gabby ang malambot na pisngi ni Raffy, tinanggal ang salamin niya, hinawi ang buhok nito sa may noo, at nagwikang:

"Nasaan yung lightning scar mo sa noo, Harry?" tanong ni Gabby.

Napaisip bigla si Rafael. Sa dinami-rami ng mga inasikaso niya, itong maliit pero importanteng detalye ang nakaligtaan niya.

Di na sumagot pa si Raffy.

Nakatingin pa rin nang malalim si Gabby sa mga mata niya. Hinalikan ni Gabby ang noo ni Raffy na kung saan naroon dapat ang peklat na hugis lightning bolt katulad ng kay Harry Potter. Hinalikan ni Gabby ang magkabilang mata ni Raffy. Sa may ilong. Sa magkabilang pisngi, sa may labi, sa magkabilang tenga, at bumulong siya

"Alam mo, muntik na talaga akong maihi kanina. Lugi ako kasi di ko alam kung saan ka kikilitiin para makaganti."

"Hon, Raf, na-overwhelm ako sa hinanda mo. Di ko akalaing ganito ka-extravagant ng preparation. Di ko ma-imagine kung paano mo nagagawa lahat ng mga 'to. Yung mga sorpresa mo. Parang magic. Di ko na kailangan ng Harry Potter. Kasi ikaw ang nag-iisang magic sa buhay ko. I will always be under your spell. Di mo na kailangan gumawa ng potion para mahulog ako sayo."

"Happy anniversary, hon, mahal na mahal na mahal kita!"

Mabagal na tinapat ni Gabby ang mga labi niya sa mga labi ni Raffy. Kung kanina'y parang mala-hayop siyang nilapa ni Gabby, ngayo'y parang mga paru-paronng naglalaro ang mga labi nila. Dahan-dahang lumalapat. Pagkadikit, aalis na. Lalapit ulit. Magdidikit saglit. Aalis. Hihinga.

Sabay nito, hinahaplos ni Gabby ang mukha ni Raffy. Niyakap na lang nang mahigpit ni Raffy si Gabby habang nakapatong pa rin si Gabby sa kanya, sabi ni Raffy

"Labs, sobrang masaya ako kasi nagwork lahat ng plan ko para sa gabing ito. Magical nga. I love you, Gab. Ikaw ang magic ko." mahinahong sabi ni Raffy. Pinupupog pa rin ni Gabby ng mga padampi-damping halik si Raffy. Pinukpok nang mahina ni Raffy sa ulo si Gabby, "Huy, tama na muna yan, mamaya na ulit, magsuot ka na ng uniform mo. Papasok pa tayo sa Hogwarts. Saka alam ko pareho na tayong gutom."

Si Raffy na ang naunang tumayo at hinila niyang pataas si Gabby.

"Nasa kama yung costume mo, dali, suot mo na, hehehe." excited si Raffy.

Inisa-isa ni Gabby ang mga damit. Una niyang kinuha yung robe at nakita niyang may complete set pa pala ng mga damit sa ilalim. Kinuha na niya isa-isa pati yung scarf nang biglang may napansin siyang kapiranggot na telang kulay itim.

"Ano 'to?" painosenteng tanong ni Gabby.

"Basta, isuot mo, heheheh," biro ni Raffy.

Napailing na lang ng ulo si Gabby. Kinuha na niya lahat maliban sa medyas, belt, sapatos, saka wand.

Paglabas niya ng banyo, at pagkasuot niya ng lahat ng item, itinutok niya ang wand niya kay Raffy. Sumakay naman si Raffy. Kunwari maglalaban sila, parang Harry at Draco lang. Pero natalo ni Harry si Draco. Nakahiga sa kama si Draco, si Gabby pala, habang kapit kapit ni Harry ang dalawang kamay niya, at nakadagan sa kanya.

"Gutom na ko, nasaan chocolate frogs ko?" nagmukhang batang inagawan ng lollipop si Gabby, nagmakaawa.

"Hahah, sige na nga, dun sa isang lamesa, tara tama na muna 'to. Kain na tayo!" pag-iimbita ni Raffy.

May maidadagdag na naman silang memorable na pics sa pangpitong anniversary album nila. So far, ito na yung pinakamagarbo, pero wala pa ring tatalo sa kanyon ng pirate theme nila nung nakaraang taon. Ito pa rin ang pinakamaganda sapagkat ito ang pinakanagustuhan ni Gabby.

Parang bata namang nakangisi si Gabby habang binubulatlat niya yung mga candy at chocolate frog. Parang fortune cookie yung chocolate frog, at bago kainin, binabasa pa ni Gabby yung mga nakasulat sa kalakip na card - yung mukha ni Harry Potter ang nasa card - "the boy who lived..."

Inabot na rin ni Raffy yung treasure chest. Alam na ni Gabby ang laman nito.

"Aww... Saan ka nakakita nito? Halos wala na ito sa mga bookstore. Kung saan-saan na ako naghahanap..."

"Natsambahan ko lang yan sa National sa may Shangrila. Sakto, nag-iisang stock na lang. Ilang buwan ko nang itinatago yan dito sa kwarto para sa seventh anniversary natin. Buti nga di mo nakita eh kasi ngayon ko bibigay sayo."

Binuksan pa ni Gabby, at gaya ng ine-expect niya, ang mala-nobelang greeting card. Pagbukas niya, tumunog bigla yung card. Napangiti siya. Saka may sumulpot na picture ni Harry Potter, nakasakay sa walis niya habang sinasalo ang snitch.

Sa pinakamamahal ko,

Grabe.. Pitong taon. Sabi nila, seven is the luckiest number. Sinong mag-aakala na may umaabot ng pitong taon sa mga panahong ito. Dami na nating pinagdaanan. May times na akala ko tuluyan ka nang mawawala sa buhay ko. Ayoko nang alalahanin pa yun. Takot akong mawala ka. Mahal na mahal kita, Gab. Sobra.

Una sa lahat, gusto kitang pasalamatan dahil minahal mo ako nang ganito katindi. Salamat sa pag-aaruga mo. Sa bawat tagumpay at kabiguan ko, lagi kang nariyan. Kapag naguguluhan ako, tinutulungan mo akong magdesisyon. Kapag nalulungkot ako, isang haplos mo lang, maligaya na ulit ako. Kapag malapit na akong sumuko, hinahawakan mo ako, niyayakap, sabi mo "Kaya mo 'yan!"

Di ko akalain na makatagpo ng soul mate at ikaw yun. Di ko na iniinda pa ang sasabihin ng iba basta alam ko maligaya ako sa piling mo.

Ngayon ko lang sasabihin ito sayo pero nung unang beses pa lang kitang nakita, naramdaman ko na iba ka.

Natakot ako nun, mahirap magtago ng pagkatao, pero sobrang lakas na talaga ng tama ko sayo, kaya sa maliliit na pagkakataon, pinapakiramdaman ko kung may nararamdaman ka rin sa akin.

Kaya nung nagpaturo ka sa isang subject mo sa math nung college pa tayo, pinag-isipan kong mabuti kong iririsk ko ba, kung ipupush ko ba, kasi kahit sa ikli ng panahon na nakilala kita nuon, pakiramdam ko, matagal na kitang kilala. Na matagal na kitang mahal.

Di mo lang alam na matapos ng mangyari sa atin, buong magdamag kitang pinagmasdan. Inisip ko kasi nuon na baka mailang ka na sa akin at tuluyang umiwas. Pero, tinanggap mo kung sino at ano ako nang walang panghuhusga. Mula noon, nabuhayan ako ng pag-asa na pwedeng maging tayo.

At nung naging tayo na? Di mo lang alam kung gaano ako kasaya. Kulang na lang di na kita pakawalan habang magkayakap tayo noon sa may Tagaytay. Dama ko pa rin ang kaligayang yun magpasahanggang ngayon.

I love you, Gabby. I love you. I love you. Ilang ulit pero di ako magsasawa.

Pangako, hanggang sa dulo, ikaw lang at ako.

Ang pinakamamahal mo,

Raffy

Tuluyan nang tumulo ang mga nagngingilid na luha sa mga mata ni Gabby. Dali-dali niyang pinuntahan si Raffy at niyakap nang napakahigpit. Sa pagod nilang dalawa, parehas silang nahiga habang magkayakap.

"I love you, Raffy. Pangako, kahit anong mangyari, lagi akong nandito sa tabi mo." pagsusumamo ni Gabby.

Pinahiran ni Raffy ang mga luha ni Gabby at tumingin nang masinsinan sa mga mata nito.

"I love you, Gabby..."

Mencircle

{facebook#https://facebook.com/mencircle} {twitter#https://twitter.com/men_circle} {youtube#https://youtube.com/mencircle} {instagram#https://instagram.com/mencircle}

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget