May 2018

The Other Daddy

By Tencity

Hi there! First time ko tong sumulat kaya sana maintidihan nyu kung may mali mali man sa grammar structure ko lalo na at Filipino ang medium na ginamit ko. I am Lenoxx, from visayas. Hindi ko na babanggitin ng lugar or region.

Maagang naging ama pero walang asawa. 21 years old ako nung magsimula akong magtrabaho sa isang kumpanya sa maynila at maagang nagging independent dulot ng kahirapan at nagpursiging mapatapos mga kapatid ko dahil ako ang pangnay. In a relationship ako sa isang babae named ching na isang CPA at natatarabaho sa probinsya namin. That time ay pinag aaral ko ang kapatid kung sumunod sa akin. Plano kasi naming na ladder method kami, kung sino ang makatapos at makapagtrabaho, sya ang magpapaaral sa susunod. Nasa 4th year college na ang kapatid kung babae noon ng mabuntis ng anak ng isang may kaya ngunit masyadong spoiled brat in male version nga lang. Halos binagsakan ako ng mundo ng mga oras na iyon lalo na ng malaman kong walang planong panagutan ng ama ng bata ang aking kapatid. Nag file ako ng vacation leave kahit ayaw sana ng boss ko at umuwi. Walang nagawa ang immediate supervisor ko dahil never akong nag absent or leave simula ng pumasok ako maliban kung bagyo at isa ako sa mga dedikado nyang subordinates.

November noon ng umuwi ako. Two weeks lang ang vacation ko kaya kailangan kong maiayos ang gusot ng pamilya lalo na’t si nanay lamang ang kasama nila sa bahay. We’re seven at panganay ako. Wala ng ama kaya obligado akong magpakaama kahit na masyado pa akong bata noon. Nang dumating ako ng bahay, imbes na mag celebrate kami sa aking pagdating at sa nalalapit na graduation ng aking kapatid ay para kaming namatayan. Iyak ng iyak si nanay ng Makita ako kayat pinakalma ko muna. Nagpahinga lang ako ng isang oras at gumayak upang puntahan si ching sa kanyang opisina para sorpresahin, nasa skul ng mga time na iyon ang kapatid kong nabuntis kayat hindi kami nakapag usap.

As expected, nagulat si ching ng Makita nya ako. Sinenyasan nya akong hintayin siya sa visitors area. Nagdinner kami at masaya syang nagkukwento ngunit napansin nyang tila may bumabagabag sa akin.

Ayos ka lang labs? Tanong nya sa akin. Kanina ka pa walang imik ah. Tinatanong kita kung bat ka napauwi pero parsng lutang ka... niriregla ka ba?

Natawa ako. Oo, may red tide ako kaya bawal mo akong gapangin mamaya. Ganting biro ko. Sabay kaming napahalakhak.

Pakasal na tayo labs. Maya maya ay sabi nito. Nagulat ako sa narinig. Usapan kasi naming na kapag graduate na ang kapatid kong babae at makahnap ng trabaho ay pede na kaming lumagay sa tahimik. Wala akong nagawa kundi sabihin sa knya ang problema ko at ang dahilan ng aking pag uwi. Inalo nya ako at inassure ng kanyang all out na suporta habang hinahanapan ko ng solusyon ang problema ng aking pamilya. 9 PM na ng hinatid nya ako gamit ang kanyang sasakyan.

Past 11 PM na pero hindi ako makatulog, nakapag usap kami ng kapatid ko na si Xhy at tinanong ko sya tungkol sa ama ng batang dinadala nya, at may nabuo na akong plano. Sinabi ko na rin ang tungkol sa amin ni ching at ang plano naming pagpapakasal sana kung sumunod lang sana sa usapan si Xhy. Ayaw kung magalit kayat pinipigilan ko ang aking emosyon habang tinitingnan ang aking kapatid na umiiyak habang si nanay ay walang imik sa kanyang upuan.

8 AM ay nandoon na ako sa bahay ng aking pakay. Malaki ito at mahahalatang may kaya ang pamilya. Lumabas ang isang may edad na lalaki at tinanong ako sa aking pakay.

Pwede ko ho bang makausap si Red _______? Magalang kong tanong.

Sino ho sila boss? Teka muna at ipapaalam ko sa kanya.

Pakisabi si Lenoxx _______. Importante kamo. Sagot ko. Napabuntunghininga ako ng tumalikod ang matanda at pumasok. Hinanda ko aking sarili. Kung pwdeng madaan sa pakiusapan ay gagawin ko. Maya maya ay bumalik ang may edad na lalaki.

Pasok kayo sir, nasa salas si sir red, naglalaro. Sinamahan ako ng matanda papasok ng bahay.

Humanga ako sa aking nakita, kung ano ang iginara ng labas ay siyang dinoble sa loob. Ingat na ingat ako sa pag hakbang ko at baka bigla na lang mangisay at mabasag ang kahit ano sa loob niyon. Ng makarating ako sa salas ay napakunot noo ako. Nandoon ang isang binatang nakaharap sa isang malaking screen habang naglalaro ng on line game. Hindi ako bihasa sa mga ganoon pero nakikita kung nilalaro iyon ng mga IT specialist namin sa opisina. Tumikhim ako upang ipaalam ang aking presensya. Tumingin sya sa akin at ngumiti ngunit pinagpatuloy nya ang pag pindot sa game button.

Sige na mang lando, iwanan mo na kami. Narinig kong utos nya sa matanda. Tatawagin na lamang kita kung may kailangan ako. Lihog hambal kay Nanang weng nga mag preparer pamahaw (pakisabi kay manang weng na magprepare ng meryenda).

Magulo ang kinauupuan ng lalaki at nagkaroon ako ng pag kakataong pagmasadan ang kanyang itsura habang nakatalikod. Halatang may kaya dahil sa maputing balat na mahahalata sa gray na sando nito, always in proper cut ang buhok na tila suki sa barber shop every week. Napansin kong medyo malaki ang katawan nito. Naisip ko, paano kayang pinatulan nito ang kapatid ko, e masyadong malaki agwat nila. I mean, hindi ko sinasabing pangit si XHy ngunit kung estado sa buhay ang pag uusapan ay hindi kami papasa.

Tmunog ang pamilyar na Game Over Sound. Shit! Napamura ito. Bigla itong tumayo at nagulat ako sa nakita. Matangos na ilong, singkit na mata na binagayan ng manipis na labi ang tumambad sa akin. Tumingin ito sa akin at ngumiti kayat hindi ko mapaigilang mapalunok. Bigla akong nagtaka sa aking reaksyon. Bigla akong kinilabutan, nababakla na ba ako?

Nasanay akong pinupuri sa opisina na kseyo pogi, na yummy, na papable though yung iba ay alam kong minsan ay harutan lang talaga pero nang mga oras na iyon ay bigla akong nan liit. Nag mukha akong taga kanto kung titingnan kaming dalawa to think na hindi pa ito nakabihis ng mga oras na iyon.

How may i help you bro? Nagtataka ito sa aking reaksyon kayat hinamig ko ang aking sarili. Kung saan na akong dako ng maynila nakarating at wala pa akong inuurungnag kliyente. Hindi ko kailangang ma intimidate sa kanya. Nandito ako sa napakahalagang pag uusap.

Uhm, yes bro, Im Lenoxx, lenoxx ________. Kuya ni Xhy. Pwede ba tayong mag usap? Seryoso kung tanong pero nagging mailap ang mata ko ng mag simula itong humakbang palapit sa akin. Sa palagay ko ay mas mataas ako sa kanya ng isang pulgada, nasa 5’8 kasi ako.

Ah, so you’re the kuya? Nakangiti ito. Sure. About what ba? Tanong nito at hindi nakalagpas sa akin ang isang pilyong ngiti mula sa knayang mata na ikinainis ko. Mukha ba akong nagbibiro? Mukha bang joke ang sitwasyon ng kapatid ko? E kung upakan ko kaya ang manyak na to.

Uhm, baka pwede ka munang magbihis bro. Suhestyon ko sa kanya. Napatanga ito at tila nakalimutang naka boxers lamang ito. Mabilis nitong hinablot ang puting shorts sa gilid at isinuot.

Good, naisip ko. Mukhang nakaporma na ako.

Niyaya nya ako sa may pool side para daw maaliwalas. Sumunod ako sa kanya. Im wearing white tshirt at fit ragged jeans that time kaya nahirapan ako dahil may kasikipan. Hindi ko maintindihan kung bakit tila tinitigasan ako ng masilayan ko ang maumbok nitong puwet.

Pasipmple akong naupo harap nya.

Let’s go to business bro. Tila naiinip nyang sabi. Hinintay ko munang mailapag ng kanilang ksambahay ang plato bago muling nagsalita.

Buntis si Xhy. Hindi na ako nagpaligoy ligoy pa. Derikta ko ring sinalubong ang kanyang tingin. At kailangan mong panagutan iyon.

Ngumiti ito ng mapakla at lumabas ang pantay pantay nitong ngipin na tila alagang alaga kung titingnan. Naging matalim ang kanyang tingin. At saka ngumisi ng nakakaloko.

So, kon gabusong ako dayun tatay? Mangkota bi manghod mo bro kon ako gid man tatay kay ako, sigurado ako ya nga indi to ya akon. Palaban ito sa kanyang sagot. Damo na ko sina nabatian e. Tumawa ito ng nakakainsulto. Ako ang tatay o ang kwarta ko? (ako ba yung ama o ang aking pera?)

Biglang nag init ang aking dalawang taenga. Ang kaninang napakagwapong mukhang aking nakita ay tila naging pangit bigla sa aking paningin.

Bro, kahit mahirap kami hindi kami nanlalamang sa kapwa. Hindi naman siguro ipapaako sayo kung hindi iyo diba? Nais kong sumabog noon. Kon indi ka ya sa akon manghod, wala may gapilit. Indi ya pag insultuha akon pamilya. Pumunta ako dito para makipag usap ng maayos para sa bata. Ngayon, kung ayaw mo, wala na siguro kaming magagawa. Galit akong tumayo.

Gago na nga ako, gagagohin pa rin ba? Bakit hindi mo tanungin kapatid mo kung sino ba talaga ang ama ng bata nya? Nanghahamon ang tono nito at tila nang uuyam. Sa palagay mo ba,, papatusin ko kapatid mo?

Nagpanting ang aking pandinig at nakalimutan kong nasa loob ako ng magarang nyang bahay. Hinawakan ko sya sa manggas ng kanyang sando at isinandal sa pader.

Ayusin mo ang bunganga mo! Kahit ikaw pa ang pinakamayaman sa mundo, akala mo uurungan kita? Itinulak nya ako. Noon ko napansin na nandoon na pala ang matandang lalaki.

Mang lando, samahan na po ninyo sya palabas. Tapos na kaming mag usap. Malamig nitong sabi. Tiim bangang akong humakbang at lumabas ng bahay. Nang Makita ko ang mga nakahelirang pananim ay pinag sisipa ko ito bago pinara ang paparating na taxi.

At iyon ang simula ng tila bangungot sa buhay ko. Iniwan ako ni ching 3 days before ng balik ko sa maynila. Nalaman kong kinausap siya ni nanay at pinakiusapan na bigyang laya muna ako dahil hindi pa nakapagtapos ang aking mga kapatid. Pinuntahan ko sya sa kanilang bahay ngunit hindi nya ako hinarap, nagmakaawa ako sa text, tawag ako ng tawag ngunit walang nang yari. Gusto kung isumpa ang buhay ko at humanap ng mapagbuntunan ng sisi ngunit wala ng silbi. Nais kung manatili pa ng ilang araw ngunit inisip ko pa rin ang aking trabaho. At isang lingo matapos akong makbalik sa maynila ay pinasunod ang aking mga kapatis at si inay sa maynila. Pinatigil ko Xhy sa pag aaral hanggang sa makpanganak sya.

Humanap ako ng bahay na pwede nilang tuluyan at bilang pagpapakita ng pagrerebelde kay inay ay humiwalay ako ng tirahan. Huling balita ko okay ching ay nilalakad nito ang papers nito patungong ibang bansa. Tinanggap ko na lang hindi na kami magkakabalikan. Lumaki ang bata ni Xhy na malapit sa akin kaya kinuha ko ito ng kailangan na ni Xhy mag focus sa review para makapasa, ang sumunod kay Xhy ay nagtatrabaho na rin, ang sumunod ay kakapasa lang sa nursing board exam at ang tatlo ko pang mga kapatid ay nag aaral pa.

Hanggang sa unti unti kong nakilala ang sarili ko. Nagkagusto ako at nalink din ako sa isang lalaki noon ngunit tinapos ko ang aming relasyon dahil hindi ko matanggap sa sarili ko na bakla ako. Naging mailap ako sa lahat at itinuon ang aking atensyon sa trabaho sa aking “anak”.

And I’m 29 now. Malaki na ang anak ko at namana nya ang pagiging mainitin ng ulo ko. Humahangos ako that day, august yata yun papuntang school ng anak ko dahil may binugbog daw itong kaklase. Iniwanan ko ang lundo lundo kong trabaho dahil sa labis na pag aalala. Hindi ko muna ipina alam kay Xhy at baka mag alala rin ito, delikado lalo na at nasa ibang bansa ito ngayon nagtatrabaho. Inayos ko ang aking sarili matapos kong iparada ang mumurahin kong ertiga sa harapan ng school. Nasa guidance office daw ang anak ko at nandoon na rin ang magulang ng batang nabugbog. Ayaw kong kinakawawa ang anak ko at alam kong makakatikim talaga ng parusa ito lalo’t ito daw ang nauna.

Nang pumasok ako sa office ay naabutan kong nagtatalak ang nanay ng bata. Nakasoot ito ng pulang damit na maramiing pink raffles sa laylayan, may kumikinang na beeds sa dibdib at sa kabuuan, nakakatawa itong tingnan. Nagmukha itong si Ursula in red version. Nakaupo ang anak ko sa harapan ng guidance counsellor kaharap ang isa pang estudyante na sa palagay ko ay yun ang binugbog habang talak na talak si Ms. “Raffles”.

Good afternoon mam, ako po ang papa ni Lance. Pagpapakilala ko sa guidance counsellor nilapitan ko ang aking anak.

Lance, ano ba itong ginawa mo? Hindi mo ba alam na pwede kang ma expel sa ginawa mo? Iyan ba ang tinuro sayo ng mommy mo? Seryoso kung kinausap ang aking anak. Ayaw kong sabihin nila na kinokunsneti ko ito.

Tumalak na na naman si Mrs. Raffles. Ipapapulis ko yang anak mo mister! Masyadong basagulero! Tignnan mo ginawa nya sa baby ko???! Walang modo!

Huminahon kayo mam. Hindi ko naman kinukunsinti ang anak ko. Nandito ako para gabayan sya at para pag usapan natin ito ng maayos. sinubukan kong maging kalmado kahit hindi ko nagustuhan ang dila ng ginang na mukhang dragon fruit.

Aba dapat lang! Hindi naman ako papaya na maagrabyado ang anak ko! Mataas pa rin ang boses ng ginang.

Ng tingnan ko ang anak ko ay naawa ako sa kanyang hitsura. Mukhang takot ito sa akin at sa Guidance.

Ah, mam, nandito po ako para isettle ang gulo ng anak ko. Kung ano man po pwedeng ipataw na parusa ay tatanggapin naming pero sana naman patas lang tayo ditto. Pwede ko ho bang malaman kung bakit nangyari ito? Biglang sumakit sentido ko sa talak ng nanay ng bata.

Sir, lets wait na lang po at papunta nap o ditto ang school administrator. Sya po ang makakapag pasya kung i-expel ba si lance ditto sa school. Paliwanag nito.

Pang squatter kasi ugali ng anak mo. My g!. Baby may masakit ba sayo? Si mrs Raffles ulit.

Hindi ko pinansin ang kanyang pahaging. Sa halip ay kinausap ko ulit si lance. Nakayuko ang bata while rubbing his palm against another.

Anak, ano ba kasi ang nangyari? Mahinahon ngunit may diin na sa aking boses.

E papa, sya lang naman ang nauna. Pinagtanggol lang naman kita. Alumpihit na sagot ng bata.

Pinatanggol? Anong ibig mong sabihin? Usisa ko.

E, Sir, according kasi sa mga kaklase nila, nililoko raw nitong si mark ang anak ninyo. Away bata pero nagulat ang lahat ng pinagsusuntok ito ni lance.. hayan putok ang bibig. Gusto ni Mrs. Mendez (raffles) na magsampa ng reklamo. Paliwanag ng guidance counsellor.

Anong biro lance? Muli kong inusisa ang anak ko. Hindi ito makikipag basagan kung hindi masyadong mabigat ang panunukso. Kahit grade 2 paa lang ito ay tiniruan ko itong lumayo sda gulo kahit papaano kayat nagulat ako sa nangyari.

Bakla daw kayo. He murmured. Ngunit sapat na para marinig ko iyon. Hindi ako nakapagsalita, maging si Mrs. Raffles ay nagulat sa narinig. Tiningnan ko sila isa isa. Hinintay ko ang kanilang reaksyon. Shit! Paanong sa akin napunta ang lahat? Hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko. Hanggang sa may pumasok.

Mam, sir, nandito na po ang school administrator, si Sir Red ___________. Nagulat ako sa narinig. At napatingin sa bagong dating. What is happening to the earth?

One Choir

By: Josh

Hi readers! It's me, joshua. You can call me josh. Yan naman tawag nila sakin. Taga bulacan ako.. ikukuento ko lang sa inyo ung nangyari samin ng isa sa mga tinitingala ko pagdating sa music.

Eto un. Ikakasal kasi ang ate ko, so imbes na maghire sila ng wedding singer, ako nalang ung kinausap ni ate. Syempre pumayag naman ako. Kaya lang, ang problema, wala naman ako mga minus one. So naghanap ako ng mahihiraman. At yun na nga, hanggang makontak ko si kuya reynell. Isa sya sa mga members ng choir namin sa school. Guapo si kuya. Matangkad, pinoy ang kulay ng balat, sakto ung laki ng katawan at feeling ko, may abs sya.

Sa text:

Ako: kuya, josh toh. May mga minus one ka ba na pangkasal? Baka puede makahirap.

K. Reynell: oi ikaw pala. Oo meron. Nandito lang sa cp ko. Punta ka nalang dito sa bahay. Pasa ko nalang sayo

Ako: yehey! Salamat kuya. Punta ako jan mamaya maya.

K. Reynell: geh. Basta magtxt ka kung papunta ka na ha.

So ayun na nga. 7pm nang makaalis ako sa bahay namin. Nagtxt naman ako kay kuya para sabihing papunta na ako. Pero walang reply. Pagdating ko sa kanila, pumasok na ako agad sa gate at kumatok sa pinto. Siguro mga 5mins ako nandun bago nia nabuksan ung pinto.

K. Reynell: ui sorry josh, naliligo kasi ako.

Ako: ai. Naabala ba kita kuya?

K. Reynell: hindi. Ok lang tapos naman na ako. Tara pasok ka.

Binuksan nia ng malaki ung pinto para makapasok na ako. Nagulat ako sa nakita ko. Isang di kalakihang tuwalya lang ang nakatapis sa ibabang parte ng katawan nia. Kitang kita ko ung nakabukol niang alaga. Para akong pinagpawisan ng malamig sa nakita ko.

K. Reynell: halika sa kwarto nandun ung cp ko. Saka may mga kanta dn sa laptop. Mamili ka nalang dun

Sumunod naman ako sa kanya. Pagdating sa kwarto, inabot nia agad ung cp nia. Habang kunwari ay namimili ako ng mga kanta, kumuha naman sia ng boxer shorts para isuot. Si kuya, di na nagbrief. Boxershorts lang talaga. Nagulat ako ng bigla syang nagsalita.

K. Reynell: kanina ka pa nakatitig ah. Mukhang hindi lang playlist ang gusto mo makita.

Bigla akong namula. Di ko alam kung aalis ba ako. Kung ano sasabihin ko. At kung ano ang gagawin ko sa mga oras na un.

Biglang lumapit sakin si kuya, hinila ung isang kamay ko saka pinaupo ako sa kama nia. Sunud sunuran naman ako na naupo. Tumabi sya sakin.

K. Reynell: siguro, ito talaga pinunta mo noh.

Sabay kuha nia ng kaliwang kamay ko at pinatong nia sa dibdib nia.

Ako: hala si kuya, hindi noh. Ikakasal nga si ate. Ako kakanta.

K. Reynell: ah ok. So ayaw mo?

Tipong tatayo na sya pero dala na yata ng libog, hinawakan ko ang kamay nia at pinigilan syang umalis.

Ako: kuya naman, tampo agad. Alam mo na un.

Sabay ngiti nia at nakatayo syang humarap sa akin. Mukhang jackpot ako ngayon. Hehe

Agad kong ibinaba ung cp nia. Hinawakan ko agad ung kanangnipple nia at dinilaan ung isa. Napapaliyad si kuya sa ginagawa ko.salitan ang pagdila ko sa mga utong nia. Ibinaba ko ung pagdila ko sa tiyan nia. Di nga ako nagkamali, may abs sya kahit si masyado halata. Maya maya pa, naramdaman ko ang kamay niya na tumutulak sa ulo ko pababa. Gusto nia na chupain ko sya.

Ibinaba ko na ang boxershorts niya. Ngayon ay kitang kita ko na ang sandatang matagal ko nang gustong matikman. Shit. Naglalaway ung ulo. Anlaki. Siguro nasa pitong pulgada un. At ang taba. Parang anlaki para sa kagaya niang 21yrs old. Saka in fairness, pantay sa balat nia ung kulay. Nanggigigil na ako sa nakahain sa harap ko. Inamoy ko muna, puta ansarap. Amoy bagong ligo.

Diniladilaan ko muna ung bayag niya. Napapabukaka si kuya sa sarap. Nakakarinig din ako ng mahihinang paghinga ng malalim. Kaya lang nangangawit ako sa posisyon namin. Kaya hinila ko sya at pinahiga sa kama nia. Sumunod naman si kuya. Pumuesto ako sa pagitan ng mga hita nia. Ngayon ay parang nasa isang buffet table ako na eat all you can. Sinibasib ko na ulit ng halik at dila ang mga balls ni kuya. Napapaigtad talaga sya sa bagay pagdampi ng dila ko sa bayag nia. Maya maya pa, itinaas ko ung mga hita nia. Sumunod lang naman sya. Sinimulan ko syang irim job. Anlalim ng paghinga ni kuya. Halatang sarap na sarap. Napapaungol pa sya. Nang mejo lumakas ang ungol nia, binawal ko sya. Baka may makarinig sa kanya. Sabi nia, wala syang kasama. Umalis lahat ng kasama nia sa bahay. Lalo akong ginanahan. Kaya itinuloy ko lang ang pagdila sa kanya.

K. Reynell: josh, putang ina mo ansarap. Ngayon ko lang naranasan yan. Ahhhh

Tinutulak nia talaga ung ulo ko para madilaan ko ng mabuti ung butas nia.

Maya maya pa, umangat na ung ulo ko. Tiningnan ko muna si kuya sa mukha. Pawis na pawis ung mukha nia saa mapula. Halatang libog na libog sa ginagawa ko sa kanya.

Ako: masarap ba kuya?

K. Reynell: oo putang ina mo. Bakit ngayon mo lang naisipang gawin toh.

Ako: gusto mo ba si junjun na kainin ko.

K. Reynell: oo. Galingan mo.

Inumpisahan ko nang dilaan ung basambasang ulo ng burat nia. Andami niang precum. At hmm. Ansarap. Napapanganga si kuya sa tuwing dinidilaan ko ung ulo ng titi nia. Maya maya pa, dahan dahan ko nang isinubo ung alaga nia. Anlalim ng hininga ni kuya. Nakakalibog pa pag humahawak sya sa ulo ko at napapaungol sa tuwing sumasakyod ako. Ansarap talaga ni kuya. Kahit anlaki ng kanya, isinasagad ko talaga ang pagdeep throat. Puro ahhhh at mura ang naririnig ko kay kuya. Antagal ng pgtsupa ko sa kanya, tumagal din halos ng 15mins. Talagang halata mo na din kay kuta yung gigil. Ang higpit ng hawak nia sa buhok ko.

Maya maya pa, niluwa ko saglit yung titi nia.

Ako: kuya, fuck mo ako.

K. Reynell: ay. May condom ka ba?

Ako: wala kuya eh, pero malinis naman ako.

K. Reynell: ayoko, delikado yang iniisip mo. Ituloy mo na chupa mo. Malapit na ako.

Kahit nanghihinayang ay sinunod ko nalang si kuya, halata sa mga ungol na na gigil na gigil sya sa mga ginagawa namin. Talagang tuloy tuloy sya sa pagkantot sa bibig ko. Maya maya pa, tumigil sya at naramdaman ko nalang na sumabog ang bulkan ng tamod sa bibig ko. Napakarami. As in. Nung gagalawin ko ng dila ung utin nia, pinigilan nia ako. Sensitive daw titi nia pag nilalabasan.

After 3min, hinugot na nia ung titi nia sa bibig ko. Nilunok ko naman lahat ng nilabas nia. Nagulat sya sa ginawa ko. 1st time daw nia naexperience na kinain ung tamod nia.

Masarap talaga si kuya. Kaya lang, nakakapanghinayang kasi gusto ko talaga na makantot nia ako. Pinakita ko sa kanya na hindi pa ako satisfied. Mejo nakasimangot ako at di umiimik

K. Reynell: oh, bakit malungkot baby ko. Di mo ba nagustuhan ung gatas ni kuya.

Sabay hawak sa pisngi ko.

Ako: syempre gusto. Antagal ko na kayang gusto un kuya.

K. Reynell: oh, un naman pala eh. Eh bakit parang anlungkot o?

Ako: gusto ko kasi sana na ifuck mo ako kuya eh.

K. Reynell: hmmm. Pag ba kinantot kita, ngingiti ka na?

Ako: oo naman kuya.

K. Reynell: sige na nga. Teka lang

Tumayo bigla si kuya at nagpunta sa drawer nia. Kumuha sya ng isang condom at kumuha din ng petroleum jelly.

K. Reynell: Gusto ko ikaw magsuot sakin nito.

Sabay abot sa akinng condom.

Ako: kaya lang kuya, mukhang di na kaya ng alaga mo.

K. Reynell: kayang kaya pa yan. Patigasin mo na muna ulit.

Sinubo ko nga agad. At totoo nga, ilang segundo lang, naghuhumindig nanaman yung burat nia. Tinanggal ko na sa pagkakabalot ang condom at dahan dahan kong isinuot kay kuya. Muntik pang hindi magkasya dahil sa laki at taba ng alaga nia. Maya maya pa, pumuesto na ako. Gusto daw ni ung nakatihaya ako at nakataas mga binti ko. So un nga ang ginawa ko. Pinatakan nia ng lotion ung butas ng puwit ko. At sa kanyang titi naman, petroleum jelly ang nilagay nia. Maya maya pa, dahan dahan nang itinutok ni kuya ang alaga nia. Super excited ako sa mga mangyayari. Dahan dahan na syang gumalaw. Ipinasok na niaung ulo. Anlaki pero hindi ako nasasaktan. Teka. Ganun na ba ako kaluwang? Haha. By the way, ayan na si kuya, kitang kita ko ung mukha niang libog na libog habang bumabaon sya sa kalooblooban ko. Napapaungol na kami pareho. Ansarap talaga pag mabhaba ung titi ng kumakantot sayo lalo na pag guapong kagaya nito. Kitang kita ko na naibaon ni kuya ng buo ung ari nia.

K. Reynell: ano? Masarap ba? Putang ina mo masarap ba?

Ako:, oo kuya. Ansarap mo talaga. Ahhh

Puro ungol nalang at hingal ang naririnig namin sa isat isa. Sige lang si kuya sa paglabas pasok nia sa butas ko. Habang kinakantot nia ako, nilalamas nia din ung dibdib ko. Ansarap talaga niang kasex. Sana lang ay maulit pa toh. Gustong gusto ko at di ako magsasawa talaga

Habang tuloy lang sa pagkantot si kuya, bigla syang nagsalita. Gusto ko sa bibig mo sasabog tamod ko ha. Sabi nia

Sabi ko naman, oo kuya, gusto ko. Kakainin ko tamod mo. Ahhh.

Ansarap humagod ni kuya. Tamang tama lang ung bilis at bigat ng pagkantot nia. Maya maya pa,

K. Reynell: eto na.

Sabay hugot ng burat nia. Agad niang tinanggal ung condom at agad niang ipinasubo sa akin. Ilang saglit lang, nangalahati nanaman ang taod sa bibig ko. Andami nia talagang labasan. Nilunok ko ulit lahat

Pareho kaming pagod na lumupayay sa kama.

K. Reynell: oh, ayan ha. Ok na ka ba?

Ako: oo kuya. Salamat.

K. Reynell: anung salamat. May kapalit yan

Ako: hala. Wala ako pera kuya. Dapat sinabi mo na nung umpisa palang

K. Reynell: ano akala mo saki, bayaran? Di noh

Ako: eh ano?

K. Reynell: gusto ko, hanggat wala pa akong gf ulit, pag taglibog ako, pupuntahan mo ako agad. Ok ba yon?

Ako: mukhang ok yan kuya ah. Hehe. Busog na busog ako sa tamod mo.

K. Reynel: swerte ka. Antagal naipon nian.

Ako: teka kuya, alas diyes na. Ganun ba tayo katagal nagkantutan?

K. Reynell: ou nga ano. Hahaha. Libog mo kasi eh. Playlist ka pa jan. Hahaha

Ako: hmpf! Un nga talaga pinunta ko dito. Nang akit ka kasi.

K. Reynell: oo na sige na. Oh, may napili ka ba kanina?

Ako: walapa. Babalik nalang ako bukas kuya. Papagalitan na ako.

Sabay tayo at nagbihis.

K. Reynell: oh sige. Di na kita ihahatid ha. Tinatamad akong bumangon eh. Ilock mo nalang ung pinto.

Pagbaba ko, nakita ko ung kapatid ni kuya. Nasa sala.

Rassid: oh, ikaw pala ung kasama ni kuya. Pauwi ka na ba?

Ako: ah oo. Pauwi na ako. Baka mapagalitan ako eh.

Rassid: geh ingat ka. Maligo ka ha. Amoy clorox ka eh. (Sabay ngiti)

Mejo namula ako dun sa sinabi nia. Pero hmmm.. humanda ka sakin rassid. One of this days,e ikaw ang kukunan ko ng gatas.

May next chapters pa toh. Next week isusulat ko. Hehe.

Interstate 79 Rest Area

By: Bob

Backgrounder: I was a licensed engineer in the Philippines back when I was still living there. I migrated to Canada some 20-odd years ago together with my family. We transplanted ourselves here and fortunately, succeeded and prospered. I now work in a telecommunications company here in Toronto who does contract jobs with multiple government agencies and other telecom giants here in the GTA. I am Jim at isa akong design engineer sa company namin and as part of the job, I always travel. Be it in-province project, out-of-province consultations and many times, to the good ol’ US of A. At during one of these trips nangyari ang ibabahagi ko sa inyo ngayon.

“Hon, wag mo kalimutan ang passport mo baka hindi ka makatawid sa border” paalala ng esmi ko. Alas 6 ng umaga noon at paalis na ako. “Yep, andito na. Pero teka yung cellphone ko nasa side table pa pala sa kwarto. Pakikuha naman please, thanks Hon”, ang sagot ko. Pumasok siya pabalik sa kwarto naming para kunin ang phone ko. Pagbalik niya, iniabot niya sa akion ang phone and then kissed me goodbye. “Ingat ka sa byahe, labya”, wika nya. “Labya” ang sagot ko naman.

9 hours ang drive from my place to Hagerstown, MD. A city about 20 minutes away from Washinton, DC where all the meetings and consultations will be taking place tomorrow. Hindi cheap ang company namin, ha. I usually travel by plane, lalo na kung in-Canada and trip. Pero somehow, kung ang destination ko ay PA,MD, NY, NJ or MA mas gusto kong mag-drive. Convenient naman kasing magdrive sa mga freeways leading to these states kaya hindi nakakapagod and lalong hindi boring kasi may secret activity akong ginagawa. Ano yung? You’ll see.

So there I went, I drove and for the next 9 hours, that’s will I be doing. So about 1 and ½ hours later I crossed the border to the US. I pulled out my phone and dialed my fuck-buddy’s number. He lives in Baltimore and we always meet up whenever I was in town. “Hello, pare. Saan ka na?”, as he opened the convo. “I-90 na, just passed the border. Siguro around 4-5 pm ang ETA ko. Ikaw na bahala.” Was my response. Alam na namin an aming mga rituals when we meet. Since I prefer to drive hindi sagot ng company ang expenses outside the itinerary ng trip. So Ako ang nagbo-book ng first night and the night/s after ng business if ever I decided to stay longer than the official trip. Which is almost always the case. So Jhun (that’s his name btw), will check-in just before my ETA (we know the front desk people, we’ve been doing this for years), get the keys, leave a copy for me and head to the room to take a shower and prep up.

After more hours of driving I merged to I-79 S. Eto na ang paborito kong part ng trip. I loosened by belt, unhooked and unzipped my pants and pulled it and my brief down to just above my knees and started jerking off. My target audience? The truck drivers. If you want to have an idea kung paano ko ito ginagawa click on the link. That’s me on one of my escapades, /jerking-for-trucker-on-highway. So there I went, I jerked off at pag may nakita akong tractor trailer ay tatabihan ko and continue on jerking. Iba ang feeling mga pare, kakalibog talaga kung alam mong may nanood sa iyo. Risky but what can I do, I’ve been doing this for years, addict na ako. Kung nagpakita ng interest, sige lang ang jakol ko. Kung hindi naman ay iiwan ko and go on to the next truck ahead.

So ayun patuloy ang hunting for a papable truck driver. Mangilan-ngilan din driver ang nakakita sa tarugo ko. Some weren’t interested but quite many were. Some even honked their horns at lalong nakakapagpalibog sa akin. Hanggang sa meron akong nakitang isa pang truck sa bandang unahan. So I accelerated, left the trailer behind, who’s taking a video of me jacking by the way, and speed up to the next trailer. Tigas pa rin ang tarugo ko noong nag-equalize ang speed ko sa tabi nung bagong driver. I have to tell you this, everytime na ginanawa ko ito hindi ko nakikita ang mukha ng mga drivers and the same thing, hindi nila nakikita ang mukha ko. Kasi mababa ang kotse ang mataas ang trucks. So nahaharangan ng car roof ang upper body ko at ang nakikita lang nila ay from my waist down.

Jakol jakol lang ako at talaga naming libog na ako. Nagkataon naman na yung van sa harap ko ay nag-slow down ng konti so I have to slow down too. Making the truck on my right pass me. Di ba may malalaking side view mirrors ang mga trucks? With those mirrors nakita ko ang mukha ng driver at nakatingin din siya sa akin (with the help of the mirror). Aba, mga ate, ang cute niya. Hindi siya yung typical truck driver. Bata pa siya at malakas ang dating. I cant tell his body built kasi nga sa salamin lang ako nakatingin at mukha lang hanggang dibdib ang nakikita. We all know that most truck drivers have beer bellies, right? So I don’t know about this guy, who knows. I’m not even sure kung talagang cute siya, again kasi sa salamin lang ang basehan ko. So to be sure I cooked up a plan. A while ago I saw a signage saying that the next rest area is about 63 miles. So I made a quick calculations, siguro I drove around 20-30 kms so it must be coming up in about 45 more mi. Pero habang nae-excite ako sa possible na mangyari, I saw another signage saying “TRUCK STOP IN 2 MI”. Hindi humihinto sa mga ganitong lugar ang kotse kasi normally trucks lang ang humihinto dito. Hindi naman bawal pero kasi toilet at shower lang ang available dito unlike sa rest area, may washroom na may mga resto at information center pa. So that means konti lang ang tao, mostly drivers. Haaay, salamat sa diyosa ng mga bakla at binigyan ako ng pagkakataon.

So nag-overtake ako sa kanya and then switched lanes at medyo nag preno ng konti, with the intention of making him go slower as well. Noong nakita ko na ang exit sign to the truck stop, nag-signal light ako habang nakatingin sa rear view mirror ko kung magsi-signal din siya. Aba hindi siya nag-signal. Nanlumo ako kasi hindi ko maisasakatuparan ang balak ko. Pero dahil sa libog I decided to go ahead. Maybe there are other drivers there who want to play. So I carefully exited and head to the truck stop. I looked at my rear view mirror to have my last glimpse of the cute driver. Haaaaaaay, nakasunod siya without turning his signal light on.

Akin Ka Na Lang Deen

By: Attorney

Hello!!! This is my first time to share a story and to keep my privacy, ibahin ko lang nang kaunti ang mga tauhan.

Ako si George, not my real name. They use to to call me Attorney. Tuwing lalabas kasi ako ng bahay, lagi akong nakatuck-in lalo na pagpapasok sa work. So that's me. I wont go on my physical attributes except my kargada. Hahaha! Basta di ka lugi. Yum!!

So this story im about to tell you happened 2011 or 2012.

Guys, meet Deen. Not his real name. For his privacy. We are of the same age, 26. We met 2011 or 2012 ata sa isang church activity. Lagi ko siyang napapansin kasi makinis, maputi siya pero bat ganon? (kidding). Makinis at mupti siya real talk. Matangkad lang siya sa akin nang kaunti mga 5'6" siguro siya. Slim. May mata at ilong na maganda. Cute actually yung ilong kasi amg liit pero di siya pango.cute talaga si Deen.

Then, one day, one of the activities requires a home visit. Sa bahay nila. Nag inom ata kami noon pero kaunti lang. One bottle each. So may mga pa-talk and everything after nun settled na. Group kami noon. Mga 5 kami. Karamihan taga doon lang sa vicinity pero ako malayo. Taga ibang lugar ako. Napadpad lang ako doon dahil sa ex ko. (may ibang istorya yun. Ipopost ko kung magigustuhan niyo ito)

So yung dalawa, umuwi. Puro lalaki nga pala kami. Ako gusto ko umuwi pero nag aalangan kasi gabi na. Then sabi ni Deen, "dito ka na matulog. Gabi na. Delikado na umuwi". Usual na yan ang sinasabi pero at first wala akong naramdaman na kahit anong balak niya o malisya.

So I decided na doon na matulog. Tatlo kami sa kwarto niya. In the middle of the night yung isa nagdecide umuwi. Madaling araw na. Malapit lang naman siya. Patulog na kami ulit. Di ako mapakali. Namamahay ako. Tapos nun, malikot din si Deen. Paikot ikot hinahanap ata ang pwesto ng pagtulog. Hindi pala. Inaabot niya ako. Tapos napayakap na siya sa akin kakaikot niya.

Di ko mawari king bakit pero nagustuhan ko yung init ng katawan niya habang yakap ako. Nagulat ako nang gumapang yung kamay niya mula sa dibdib papunta sa shorts ko. Yung init ng kamay niya nagpatigas sa akin. Shit!! Iba!! Ibang libog talaga. Ang sarap!!

I let him. Sige beh! Lamas sa dibdib ko sa baywang. Hanggang sa dinakot na niya ng kargada ko. Nilalamas niya titi kong matigas na. Ang sarap sa pakiramdam. Ive been with other men pero iba yung romansa niya. Alam niyo yung para siyang baguhan pero hayok na makatikim. Ganun!

De yun na nga. Pinasok na niya si manoy. Sinakal niya beh! Medyo masakit. Lumingon ako sa kanya... Nakapikit si gago. Kinalabit ko pisngi niya para dumilat. And the fuck!! Yung mata niya nakikiusap parang may spark. Tinaas ko lang mga kilay ko sign na parang "what???". Then binaba na niya yung ulo niya diretso kay manoy. Sinubo niya agad. Puyang ina ang init ng bibig niya! Napakasarap! Ibang iba!

Pinatuloy niya yun ng mga 5min. Tapos inabot ko siya mula sa kilikili. Inangat ko papunta sa mukha ko. I smiled like im saying na ako naman.

Dalidali ko siyang hinalikan. Baguhan pa kami parehas sa paghalik pero ang sarap talaga. Di ko maexplain yung feeling. I played with his nipples. Walang imik. Di ko alam kung gisto niya ba o masarap ba. Bahala na. Inisip ko na lang na bawal maingay. Open kasi yung kwarto. Kurtina lang amg tabing. I went straight sa manoy niya. Saktuhan lang pero shit! Ang kinis. Ang sarap padausdusin sa dila. Inikot ikot ko dila ko sa ulo. Nabaliw ata. Tumitirik ang mata niya. Nag deep throat ako bigla napa-aaaahhh siya nang mahina. Nalalasahan ko na yung precum niya. Tumitigas na din ball niya. Senyales na susuka na si manoy. I stopped. I looked in his eye and asked, "palabas na tayo?". Sabi niya sige. So humiga ako sa tabi niya, yung ulo niya nasa braso ko. Dinukdok ko ulo niya sa nipples ko. Gusto ko kasi at favorite ko yung ginagawa sa akin. Hanggang sa unti unri na kaming umuungol nang mahina. Pigil. Bawal mag ingay. Salsal lang nang salsal. Hanggang sa nagsuka na si manoy. Putok sa dibdib namin at tiyan. Ang sarap. Sobrang sarap! 😋

After that, we slept. Kinabukasan pagtirik ng araw umuwi na ako. Nagtext siya. Malimit na to dati. Sabi niya sorry daw at sana walang makaalam. Wala namang nakaalam hanggang ngayon. Im a man of my words. Sobrang higpit ko diyan. Pag sikreto. Sikreto. Pagnalaman kong dinaldal mo. Putang ina tapos na tayo. FO.

So sabi ko we both wanted it. Pero ang dami niyang kuda kesyo ganito ganyan keme keme. I stopped texting him i unfriended him on fb.

That was fucking 2011 or 2012. And to admit, I liked him. Madali akong ma attached. Tang ina yun ang hirap sa akin.

Come 2013 2014 until 2017. Sinisilip ko profile niya. Wala namang masyadong magbabago bukod sa lumalaki katawan niya and all. Nagtrabaho siya abroad. Umuwi siya this 2018. Kailan lang. Kakauwi niya lang. I decided to add siya ulit. Inaccept. Nag wave. I waived back... What happens next is for you to find out if this story will be published.

Everybody loves Julian

By: Julian

Mainit ng sinag ng araw at mahalimuyak na hangin ang humahampas sa aking balat habang ako ay nasa beranda ng aking kwarto na tanaw ang maluwag na lupain na pag-aari ng bagong asawa ng aking loving and caring mother, Georgia.

Lahat ng mga gamit ko'y naka impake na sa iisang malaking bagahe. I can't imagine na ganun lang ka unti ang gamit ko. Sabagay, pare-pareho naman kasi lahat ng mga binibili kung mga damit this past few years, puro black t-shirts and dark blue jeans. Except for just one, my classic and denim jacket. This was my grand father's gift from my 18th birthday last 2 years.

Malakas kung narinig mula sa baba ang pagtawag sakin ni mommy "Julian! Come down here sweet face!"

Bago ako bumaba, tiningnan ko ang bawat sulok ng aking kwarto at huminga ng malalim. This is the last time I will see my room.

Pagbaba ko mula sa 2nd floor ng bahay, naabutan ko sa living room si mommy at hawak hawak ang dalawang pair ng baby shoes at umiiyak.

"Do you remember this Julian? It's yours! How time flies right anak? I'll miss you sweet face! Pagdating mo dun sa manila, tumawag ka sakin kagad! I don't want any excuses of yours!"

She's been saying this for a thousand times since yesterday. She's always been this, very thoughtful and caring.

My dad Philip and my mom separated when I was 11. And how they separated, trust me you dont want to know.

And my mom and her new husband John decided to move to USA after marrying each other. John's fine, he's a good guy and one of the eligible bachelor here in our town. So, yeah! They're moving to USA for business purposes and syempre ayoko naman maging tutol sa mga decisions nila. My mom suffered and sacrificed enough, so she deserve to be happy this time.

So now, I'm going to my dad's world! And honestly I'm not that excited to meet him, but a little nervous. The last time I saw him, it was my 18th birthday and that really was 2 years ago and I'm turning 21 this year. Philip (my dad) is an entrepreneur from manila, he owns a lot. So I'm expecting that he's not gonna be around always and that's good for me.

"Okay mom, chill! I'll do it as you told" tugon ko.

"That's my sweet face!" She replied and hugged me.

" Hey! I dont want to be rude but Julian you have a flight to catch so let's go!" John said and at yun ang dahilan para tanggalin ni mommy ang pagkakayakap sakin.

"Coming." I replied kasabay ng paghinga ko ng malalim.

After an hour, naka dating na kami sa airport.

We hugged, kissed and said our good byes from each other.

This is actually hard, sobrang bigat sa dibdib kung iisipin mo na you really dont know when is the next time na makikita ko si mommy.

I got into my plane seat, put my headphones on, while starring at the window.

Thinking what my life's going to be, when I got there.

Sana, makasundo ko si Dad that easily but I know that's impossible kasi sobrang introvert ko.

Eventually, the stewardess start's speaking and the plane starts moving.

"Damn, I really am leaving." I said.

________________

After an hour and a half, nakarating na kami sa airport ng manila. It was raining at lalong nagpalungkot ng vibes ko.

Almost half an hour ako bago ako nakalabas sa airport and now here waiting for my dad's call and car to pick me up.

Ayokong ako yung unang mag text or mag call kasi nakakahiya.

Minutes past, Philip called and said na he's driving a black car and said nandito na daw sya.

I'm so nervous. Naiinis ako sasarili ko bat ako kinakabahan, Philip is my dad pero bakit ganun?

Hindi naman ako nahirapan na mahanap yung car.

When I found him, he waved and gave me an awkward smile and hug.

"How are you Julian?" He stared at me.

"Ok naman Dad, uhmm You? How are you?"

"Well I'm doing great anak! Let continue this chit chat on our way home, medyo lumalakas na ang ulan!

"Sure Phi.. Dad" Sh*t nakakahiya!

Lahat ng nadadaanan namin is puro building. It is somehow amazed my eyes.

On our home, sobrang tahimik namin ni Dad sa loob ng car. All we can hear is yung ulan.

Then bigla syang nagsalita " You're hair is longer"

"I had my hair cut done a month ago" I replied and hindi ako tumitingin sa kanya.

"But it looks good to you" he said and smiled

"Thank's dad".

After a few minutes, nakarating na kami sa bahay ni Dad.

Masasabi kong malaki yung bahay, white and big walls, madaming glass windows and sa tingin ko may second floor to sa loob.

Pagkatapos namin bumaba sa car, sinalubong kami ng isang matandang babae at kinuha ang bagahe ko.

"Good afternoon Sir!" Nakangiting pagkakasabi sakin.

" This is manang konchita, he helps around here in our house. " My dad said.

"Hello po manang! How are you?" At bigla akong nagmano.

"Kaawaan ka ng Dyos" tugon ng matanda.

My dad stared at me smiling, nagulat siguro dahil nag bless ako.

Pagpasok namin sa bahay, napaka daming gamit. Maganda at maaliwalas ang loob. Madami itong bintana na dahilan para lumiwanag lalo sa loob ng bahay at makita ang lakas ng ulan sa labas.

Then my dad showed me my room na nasa second floor.

" This is gonna your room Julian" my dad said.

May king size bed ito sa loob, may flat screen tv, may rest room na maluwag, a table and a chair with a laptop. Ang mga color ng makikita mo sa room ko is white, black, and gray.

"I hope you like the colors I chose for your stuffs"

My dady said and stared at me waiting for my response.

"The color is fine dad! Dont worry! Thank you!" I smiled back.

" Good! Uhmm.. So get settled in anak, my isa pakong ipapakita sayo sa baba" he said before he left.

Naiwan ako magisa sa room ko. Umupo ako sa kama ang stared the whole room. This is really nice, nakakantok yung vibes ng room which is good!

After ko maglagay ng mga damit sa cabinet and took a shower, bumaba nako. I looked for dad hanggang sa makarating ako sa kitchen then naabutan kung nagluluto si manang konchita.

"Hi manang, nakita nyo po ba si dad?" Ang tanong ko sakanya.

"Nasa garahe sya anak, hinihintay ka nya doon. Oo nga pala anak, niluluto ko yung paborito mung kare-kare, ito kasi ang sabi ni sir na lutuin ko kasi paborito mo daw ito."

Natatandaan papala ni Dad kung ano paborito kung lutong bahay, nakakatuwa naman at nagabala pa sya sa pagdating ko

"Yes po manang, thank you po! Uhmm pupuntahan ko na po si Dad dun sa garage, maiwan ko muna po kayo" then I left.

Pumunta ako sa garage at naabutan ko si Dad na pinupunsan yung salamin ng white na car. Then nakita nya ko sa paglapit ko.

"Julian, come here" sabi nya habang naka smile.

Lumapit ako sakanya at nagtataka bakit nandito kami sa garahe.

"This is going to be your own car, service mo para sa school mo. I can't drive and pick you up to your school kaya I bought a car for you!" Sabay akbay sa balikat ko.

Sh*t seryoso ba? Binilan nya ko ng car? This is really too much! Hindi ko inaasahan na Dad is going this far for me! Marunong naman ako mag drive dahil tinuruan ako ni John (my step father ), pero this is really too much! Di ko ineexpect na bibilan nya ko ng car!

"DAD! ARE YOU SERIOUS? I REALLY CAN'T ACCEPT THIS KIND OF STUFF!" Gulat na gulat kung pagkakasabi.

" Trust me son, you'll be needing this soon enough when you'll have friends and drive some errands! Hindi ako papayag na na mag ccommute ka." He replied

Sana nga magkaroon ako ng mga friends sa bagong school na pagpapasukan ko.

" Dad this is really too much!"

"Son, you're a man now! And finally taking up your Law degree! You'll be needing this trust me." Giit nya.

Ano paba magagawa ko? Grabe pala gumastos si dad! Alam ko may kaya si dad, pero never pumasok sa isip ko na bibilan nya ko ng mahahaling gamit.

"THANK YOU Dad! Thank you!"

Wala nakong masabi kundi ang pasalamatan sya and I hugged him awkwardly.

After on our awkward hug, I tried to drive the car around the village.

"You're going to be my friend for a while" bulong ko sa car.

Then we had our early dinner. Dun ko nalaman na kami lang tatlo nila dad at manang ang tao sa bahay. Napakalaki ng bahay para sa tatlong tao lang.

Sinabi din sakin ni manang na walang kasintahan ang dad, lagi daw itong nagubos ng oras sa trabaho.

One of the best thing about Phil.. Dad, he doesn't hover. Tamang tama para sakin kasi hindi din ako marunong makipag socialize lalo na sa Dad ko.

Then after dinner, pumunta nako sa room ko and texted my mom na nakarating nako, then she called and asked kamusta ko, and dad also. After our longest call , I cried all night, inubos ko na lahat ng bigat sa dibdib ko before finally starting again.

_____________

We had our breakast, and prepared myself before going to my new school. Hindi ko naman na kasi kaylangan mag enroll, kasi inasikaso na daw ni Dad lahat para di nako mahirapan.

I'm taking up my Law degree sa bagong school na papasukan ko. Hindi ko din alam kung bakit ko napili mag Law, siguro masasabi ko din na may ipagmamalaki naman ako kapag dating sa memorization and analyzation, but that's it. Wala akong galing sa pakikipag socialize and all, kaya they can call me nerd or introvert. But that's okay, maybe totoo naman kasi.

I drove my car papunta sa school na papasukan ko, hindi din naman ako nahirapan sa paghahanap dahil meron akong google map and gps para ma guide ako.

Sa labas ng school, ang daming malls, restaurants, and coffee shops na madadaanan. Lahat ng makikita mung tao na naglalakad sa side ways is mukang mayayaman.

Nakaka intimidate kapag nandito ka sa city nato, para kang nasa new york.

Nakapasok nako sa school, Middleton Law School ang pangalan nito.

Napakaluwag ng parking, at ang mga car na nakapark dito ay mga mamahalin. BMW, MERCEDES, AUDI, at napaka dami pang iba.

It was really intimidating, Dads right! Kaylangan ko nga talaga ng car!

Before I got out of the car, huminga ako ng malalim. " You'll be fine Julian, just stop getting into trouble ".

Suot ko ang hoodie na black at denim jacket ko. Tamang tama dahil pag pasok ko sa building, airconditioned ang buong building.

Lahat ng gamit, modernized at mukang mamahalin.

Pagpasok ko, humarap sakin ang malaking lobby, madaming couches and lamp shade na malalaki.

Everything was so perfect that I can't imagine na nasa pilipinas ako.

Until napansin ko na most of the students is nakatingin sakin at tila may pinaguusapan. Hindi ko alam kung bakit sila nakatingin sakin, baka sa suot ko? O baka dahil bago ako? Wala akong maisip na dahilan.

Biglang may nagsalita sa gilid ko, " Hi! I'm Asher Wong! You must be Julian Aguilar? "

" Y-yes. How..." nauutal kong pagkakasabi hanggang sa nagsalita sya ulit.

" Everybody knows you're coming! And we know your father Mr. Aguilar who's one of the famous entrepreneur here in the city! "

"Ohhhh.. uhmm" naka nga-nga lang ako habang nakatingin sakanya.

May itsura pala sya, naka black suit and tie sya chinito na mestiso at may katangkaran.

"Everybody is buzzing and waiting for you Julian Aguilar! Again, I'm Asher Wong! The eyes and ears of this place! I can be yout tour guide, lunch mate, shoulder to cry on!" Mabilis na pagkakasabi nya.

"Thank you Asher, that's really nice of you but I'm really the kind of person who.. " biglang naputol nanaman ang sinasabi ko ng kinuha at tiningnan nya yung schedule ko for the day.

"Oh nice, we have almost the same schedule bro!" nakingiti nyang sinabi sa akin.

"so we still have 10 minutes before the class starts! Let's have a walk!"

Sabay pumunta sa gilid ko at hinawakan ang balikat ko para itulak upang makapaglakad sa pagkakatulala ko sakanya dahil sa ka daldalan nya.

Some of the student are still starring, nakakainis! Bakit ganun sila makatingin, alam ko na kung anong dahilan pero wala naman akong ipagmamalaki pag dating sa physical appearance. I'm just a normal guy, nothing more, nothing less.

Ipanakita sakin ni Asher ang cafeteria na napaka laki, library, and ang veranda na napaka laki at nakakarelax ang vibes. Everything about this place is perfect.

Hanggang sa nakarating kami sa classroom namin.

Pagpasok ko dito, isang napakalaking room ang humarap sakin. Ang mga ayos at itsura ng mga upuan ay parang sa sinehan! Pababa ang ayos nito at nasa babang gitna ang isang table and chair at nasa likod nito ay white board.

Sumalubong din sakin ang mga mata ng mga students na halatang pinaguusapan ako at nakatingin lang sakin. Lahat sila ay nakasuot ng formal attire at ako ang bukod tanging naka casual.

"Sh*t" mahina kung pagkakasabi dahil sa kahihiyan sa suot ko.

"Let's go Julian!" Dinala ako ni eric sa right side ng room at doon ako pinakilala sa mga friends nya.

"Hey guys!! Look who's here! The shiny new toy!"

Sabay akbay sakin ni Eric.

Hiyang hiya nako at pakiramdam ko ay namumula na ang aking muka sa sobrang hiya.

"Hello Julian! Finally in the flesh!" Nakipag shake hands sakin ang isang babae na nakasuot ng formal attire, matangkad ito at mestisa. Masasabi kong maganda talaga sya.

"I'm Michaella Pratt, I hope we can be friends!"

Nginitian ko sya habang nakikipag shake hands.

Pagkatapos ay nagsalita din ang isang babae na katabi nya.

"Hi Mr. Aguilar, I'm Laurel Castillo. You look uncomfortable"

Para syang may lahi ng kastila, may maganda kulay ang mata at maputi, habang nakatingin ako sakanya, bigl nyang hinawakan ang kamay ko at nakipag shake hands sya sakin.

"Laurel, maybe he's a bit overwhelmed. Hi! I'm Connor West! Don't worry we don't bite. "

Nagsalita sya from behind at napatingin kami. Matangkad sya at mestiso, matangos ang ilong at may napaka neat tingnan.

"Trust me, kami ang pinaka mababait na makikilala mo dito sa campus nato. You dont know what kind of place is this, but soon you'll know."

Bigla akong napaisip sa sinabi nya, bakit ano meron dito sa school nato?

Biglang pumasok sa room namin ang Professor namin at lahat ng students ay nagsi-upuan ng mabibilis at napa upo nalang ako sa tabi ni Aher. Finally, few minutes nagsimula na ng class.

After an hour and a half, natapos ang class namin at naiwan akong nakatulala.

Sobrang hands on ang mga student sa na tackle naming topic. Lahat sila nagtaas ng mga kamay, pero ako kahit isang beses, wala.

Sobrang daming matatalino dito sa school nato, I really have to step up my game or else baka ako ang maging pinaka bottom rank, hell no!

Niyaya ako ni Asher at ng tatlo sa cafeteria, para kumain.

"Julian, napansin ko hindi ka masyado naging attentive sa class kanina, I bet hindi mo nakita yung module na pinost ng department natin last 2 weeks ago" Biglang pagsasalita ni Michaella habang kami naglalakad.

"Unfortunately, Oo e... I just got here in manila yesterday. Si dad kasi ang nag ayos ng mga daoat ayusin dito para makapasok ako. Hindi nya siguro nakita pero ok lang hahabol nalang ako" binigyan ko sya ng awkward na smile.

"Mr. Aguilar, one of the famous and successful entrepreneur here in the city. And here his son Julian seems like very quite, timid, and awkward at some point. Sobrang nakakapagtaka na ikaw ang anak nya." Biglang pag sabat ni Connor at sabay akbay sa akin.

"Perhaps you didn't know the number one enemy of your Dad in terms of business right?"

Pagtatanong ni Connor.

Tumango na lang ako at nakatingin lang ako ng diretcho sa paglalakad namin at pinapakinggan ang mga sinasabi nya sakin.

"Van der Woodsen and Wilson Corporation."

Dagdag ni Connor.

"And unfortunately, kasama natin sa iisang school ang dalawang anak ng corporation nayun. OMG, the stunning, charming and Disney prince like guy, Ethan Van Der Woodsen! And the most notorious guy here, Wilson Emmet. But he's still cute.. OKAY veryy cuuute!! Kahit he has a very bad attitude!" Saad ni Laurel habang kinikilig sa mga sinasabi.

"You really have death wish on your butt, big boy!" Dagdag ni Asher habang nakaakbay sakin.

Honestly, hindi ko talaga kilala. Wala naman din akong plano na makipag pagalingan dun sa dalawang lalaking yun. Nandito lang ako para tapusin ang law degree ko and nothing else.

Sabi ko nga sa sarili ko, I'll try to get away from trouble. As long as I won't come on their way, walang magiging problem.

" Dont worry, we got your back! We got you covered up! Basta wag ka saming hihiwalay!" Dagdag ni Asher.

Nakarating na kami sa cafeteria. GRABE. Hindi sya mukang cafeteria, muka restaurant! And ofcourse some of the student, nakatingin nanaman sa amin.. no, sa akin. Ngawit na ngwit na ang batok ko kakayuko! Guys! Tumingin nalang kayo sa iba please!

Habang naglalakad kami, nagsalita si michaela ng napakataray na tono ng boses.

"Here in this cafeteria, every group has a respected reserved table. That table is for nerds, that table is for wanna be girls, that table is for koreans, that table is for people who are not so friendly and real snob, that table is for plastics, and that table is for the group of Ethan and Emmet, and this table, here! Dito mo makikilala ang pinaka mababait na tao sa campus nato. Trust me!" Pag tuturo nya sa table na napuntahan namin.

"Michaella, maybe that's enough for today! Hahah you're giving Julian a heart attack! Haahaha!" Saad ni Asher habang tumatawa.

Napansin kasi nila na nakanganga nako dahil sa mga pinagsasasabi ni michaella. Hindi ko din napansin na pinagpapawisan nako ng konti.

"Here's the tissue sweet face, you hardly need it." Sabat ni Laurel.

Naupo na kami sa table namin. Nasa gawing gilid ito at tila malayo naman sa table ng Van der woodsen at wilson. And maybe that's a good start, malayo ako sa trouble.

May lumapit na lalaki na naka uniform, inabutan kami ng menu.

Grabe, restaurant na nga talaga ito, ang alam kung cafeteria is pinipilahan kapag umoorder sa counter. Pero ito iba, nakaka intimidate, SOBRA.

After a minute, we took our orders. Coffee lang inorder ko. And dun ko din nalaman na hindi na pala kaylangan magbayad, dahil kasama napala ito sa tuition fee na binayaran namin, kaya pala walang mga nakalagay na price sa menu. Gusto ko nalang talaga umuwi, ayoko na dito. Hindi ko lugar ito.

"You seem tensed, Julian you alright?" Pagtatanong ni Laurel.

"Uhmm.. Okay lang ako, dont worry.." nauutal ko pagkakasabi.

"Now you have the right to be tense!!" Mabilis na pagkakasabi no Laurel habang nakatingin sa likuran ko.

Lahat ng mga tao ay nakatingin sa likuran ko, madaming nagbubulngan at ang ibang babae ay tila kinikilig pero trying to stay calm.

"That's your nightmare, sweet face!" Sabay nguso

sa likuran ko sa paraan ng pagtuturo.

Tumingin ako ng walang pagaalinlangan dala narin nag pag ka curious ko.

*Dug-dug

*Dug-dug

*Dug-dug

Pakiramdam ko ay nagpalpitate ako, lumabas ang malalapot at maliliit na butil ng pawis ko habang nakatingin ako sa dalawang lalaki. Sa dalawang lalaki na bukod tangi ang kagwapuhan, katangkaran, kaputian, at bukod tangi ang pananamit. Muka silang mga amerikano at halatang halatang napaka yayaman nito.

Napalunok nalang ako at binasa ang aking labi, dahil lalong napukaw ang aking atensyon sa isang lalaki na asul ang mata. Everything about him is perfect. He's like the son of the Goddess.

Naka gray suit sya at may sky blue na loongsleeves sa loob. Bagay na bagay sakanya ang suot nya dahil sa kanyang kaputian.

Bakat na bakat din dito ang matipuno nyang katawan na lalong nagpa gwapo sakanya.

"That's Ethan Van Der Woodsen, the stunning, charming and disney prince like guy" biglang nagsalita sa Laurel.

"And the other guy with the black suit is Emmet Wilson, the notorious one." Dagdag ni Laurel.

Naupo na silang dalawa sa kanilang table at si Emmet naman ay nagbukas kaagad ng laptop at tila may importanteng gagawin.

Habang si Ethan naman ay iniikot ang mata sa buong cafeteria at ngini-ngitian ang mga bumabati sakanya.

Grabe, ang pogi nya talaga. Ang sarap nya tingnan, lalo na yung blue eyes nya.

Bigla akong nakaramdam ng lalong pagkakaba ng sumalubong sa akin ang kulay blue nyang mata.

Kumunot ang kilay nito at tila parang kinikilala ako.

Bigla akong bumalik. sa pagkakayuko at naghapipindot nalang sa aking cell phone.

Ramdam na ramdam ko na nanginginig ang kamay ko ng kaunti at pinagpapawisan ito.

5 minutes before natapos ang vacant namin, unti unti nang nawawala ang mga tao sa cafeteria. Gustong gusto kong tumingin sa likod ko pero kinakabahan ako, gusto ko pa syang makita sana.

Tinginan ko muna ang apat, at tila mga busy ito kaka cell phone.

Gagawin ko ba ito o magiging obvious na titingnan ko ulit sila.

Huminga ako ng malalim at desidido nakong lingunin sila.....

"Guys let's go! I dont want to be late to Mr. Dela Torre's class!" Biglang pagsasalita ni Michaella.

At lahat sila nag tayuan.

Sh't eto na, makakalingon nako sakanila.

Umalis ako sa upuan ko ng patalikod upang makita ko sila pero wala na rin pala sila dun.

Kumalma ako ng kaunti, pero honestly half of me is disappointed.

Habang naglalakad kami papunta sa next class, tila tulala nanaman ako at di ko napansin na kanina pako tinatanong ni Asher kung okay lang ba ako.

"BRO! ARE YOU OKAY??" Makalas na pag kakatapik nya sa balikat ko ang nagpa-tanggal ng pagkatulala ko.

"Ahh.. O-o.. naman! I'm O-okay!" Putol putol kung pagkakasabi.

At biglang na pukaw ang aking atensyon kay Connor na nakatingin sakin ng may halong pag ka suspicious at nakangiti na parang may iniisip tungkol saakin.

Bigla ko nalang binaling ang aking atensyon sa paglalakad namin at yumuko.

Sh*t! Hindi kaya nya napansin yung pagkakatulala ko kay Ethan Van Der Woodsen? Sana hindi! Sana wala syang naiisip na iba.

Pagpasok namin sa classroom na cinema type nanaman, ang iba ay nakaupo na at ang iba ay nasa professor's table.

"Nandun yung seat plan guys!" Sabi ng isang lalaki at sabay turo sa table.

Lahat sila ay nagmamadaling naglalakad pbaba habang ako ay naiiwan na.

Agad agad nilang nakita yung respective seats nila. Sana magkakatabi kami.

Tiningnan ko ang printed bond paper, hinanap ko ang aking name sa unang unang part dahil Aguilar ako, usually ako lagi ang nasa unahan pero hindi pala alphabetically arranged ang name namin.

Nakita ko ang pangalan ko sa gawing gitna at tila natulala ako sa nakita ko ng makita ko ang name na nakatabi sa seat ko. "Van Der Woodsen, Ethan".

SHT!!! Totoo ba?!?!?!

Bigla kung nilingon ang aking seat na nasa gawing gitna at dun ko nakita na nakatingin si Ethan sakin at tila naka cross arms.

Nagkasalubong nanaman ang mata namin. Bigla akung umiwas ng tingin at inayos ang sarili ko.

Kanina pa siguro alam na magkatabi kami at kanina pa sya nakatingin sakin! Oh eh ano naman ang paki nya sakin diba? Sino bako??

Bigla kung naalala ang sabi ni Connor, ang Dad ko ang number one na kalaban ng Van der woodsen and Wilson Corporation.

Pinagpawisan nanaman ako at kinabahan ng biglaan!

You got this Julian! Ayusin mo sarili mo!! Ayusin mo!!! Keep it togegether! Magkatabi lang kayo ok? Wala ng ibang mangyayate kundi magaaral lang kayo! Hindi ka nya kakausapin at hindi mo rin sya kakausapin.

Binasa ko at kinagat ang aking labi at inayos ang buhok ko.

Paakyat nako at papunta sa upuan ko na katabi ni Ethan.

Diretcho lang ang aking tingin at sinubukang pakalmahin ang aking sarili.

Nakarating nako sa seat ko at sinubukang sumulyap sakanya ng tingin.

Tila nakatingin lang sya ng diretcho at naka cross arms.

Dahan-dahan kung binaba ang aking bag at umupo ng walang ingay.

Nakatingin lang din ako sa white board at tila naginginig ang aking kamay.

A few seconds later, para akong binuhusan ng napakalamig na tubig ng marinig ko syang magsalita at kitang kita ko sa peripheral vision ko na nakatingin sya sakin!

"Hello.."

Bakit naman nya ako kakausapin???? Bakit ako pa???

Grabe yung boses nya!! Boses ng lalaking lalaki at malinaw na malinaw ang pagkakasabi nya.

Bigla along napalingon sakanya at napakagat sa labi ko sa kaba!

"I'm Ethan Van der woodsen"

Napatingin ako sa mata nya GRABE! Blue nga talaga mata nya! Para akong nanghihina ng unti-unti habang nakatingin sa mga asul nyang mga mata.

"You must be Julian Aguilar"

Dagdag nya at dahilan para mapatingin ako sa labi nya.

Maninipis ito at sobrang mapupula ito.

Napansin nya atang nakatingin ako sa labi nya dahilan para kagatin at basain nya ito.

SHT!!! JULIAN ANO BA GINAGAWA MO?! BAKIT KA SA LABI NYA NAKATINGIN??!!

" I'm looking forward to meet you,Julian. How are you?" Sabay ngiti nya sakin dahilan para makita ang pantay pantay at mapuputi nyang ngipin.

J Type of Classmate

By: Anon

Natakot na ko nung nilabas niya ang condom at lube. Pinatong niya muna ito sa table at uminom ulit ng alak. Ibang iba ang nakikita ko ngayong AC. Napakaagresibo.

"tumuwad ka"

Natakot na ko dahil ibang iba ang tono niya. Ang naiisip ko ay kakantutin niya talaga ako pero ayoko pa talaga ng legit na fuck.

"ahhh wag nalang naparami lang yata inom---"

Bigla niya akong sinampal ng mahina at pina-ikot ang katawan. Nagulat ako sa nangyari. Mangiyak-iyak na ko sa biglaan niyang paghampas. Hinila niya balakang ko palapit sa kanya.

"wag mo tangkain ilayo to sa mukha ko"

Mukha niya, napaisip ako dun. Hinubad na niya nang tuluyan ang shorts at brief ko. Naramdaman ko ang isang malabot na muscle na kumikiliti sa butas ka. Nanghina ako sa sarap. Ginagamit na niya dila niya.

"AC wag. Madumi yan. Tama naaa aahhhhh"

"tama na? parang nasasarapan ka naman ha"

Nilaliman niya ang pagdila sa butas ko at binuka pa nang binuka ang butas ko. Pinipigilan ko na umungol dahil nga malapit lang kamj sa tropa ko. Tuloy tuloy siya sa pagkain sa butas ko at sobra na kong nanghihina. Binaba ko baewang ko sa pangangalay na rin. Hinampas niya kaagad pwet ko.

"sabi ko wag mo ilalayo diba? Tangina mo ito parusa mo"

Kinuha niya yung lube at itinurok ito sa butas ko. Isang malamig na parang gel ang naramdaman ko sa loob.

"mas lalo kang lilibugan niyan. May ecstasy yan na kasama, galing sa tropa ko"

Putek!! Ecstasy?!? Party pill yun, nakakahilo tsaka nakakalibog yun. Alam ko dahil sa mga movies na napanood ko.

Pinasok niya ang daliri niya sa pwet ko. Nilabas, sinagad. Nilabas, sinagad. Pinaglaruan niya ang butas ko na parang may hinahanap sa loob.

"AC tama na please. Ahhhh hindi ko na --- AHHH"

Napasigaw ako dahil sa nadama ko nung may parang nahawakan siya sa loob. Ngumisi siya na paloko.

"nakita ko rin. Ang prostate mo."

"ahhhh AC ahhhh please lang aaah"

Gusto ko na talaga itigil niya pero baka kung ano na magawa niya sakin pag lumaban ako. Nilaro lang niya nang nilaro ang butas ko na ikinatuwa niya. Tawa siya ng tawa dahil din siguro sa tama ng alak at sa nakikita niyang view.

"sige stop na ako sa isang daliri"

Pero hindi pa rin niya inalis. Bagkus, nakaramdam ako na may isa pang papasok na daliri. Puta dinalwa niya ang pinasok na daliri

"ahhhh AC wag na please. Hmmmm ansikip na talaga tama naaaaahhh"

"mas ok nga masikip para mas masarap. Sinasanay ko lang butas mo."

Antagal niya itong pinaglaruan. Mangiyak-iyak na ko sa hapdi dahil hindi pa ko nakakaexperience magfinger.

Nang masiyahan na siya ay sa condom na siya tumungo at nagbukas na siya ng isang piraso.

"saglit lang ha mag-c-cr lang a---"

Bigla niya kong sinunggaban. Natakot na talaga ako kasi iba na ang pagkakapit niya sa akin.

"AC ano ba? Sabi ayoko na kasi "

"pwes ako gusto ko pa. Mas mabuti nga na taliin kita"

Kinuha niya ang kanyang panyo at iginapos ako. Sa sobrang higpit ng tuloy ay namamanhid na ang mga daliri ko. Doble doble pa ang tali kaya di ko talaga masira sira. Hindi siya ganoong kamaskulado pero sobrang lakas ng pagkakahawak niya sakin. Muli niya kong pinatuwad at ulo ko lang ang nakahiga sa lapag dahil nakatali patalikod amg mga kamay ko.

"sabi ko naman kasi sayo masarap at mahaba to. Ayaw mo pa maniwala eh."

Tinapat na niya ang kanyang ari sa butas ko at nanginig na talaga ako.

"pananagutan naman kita pag nabuntis kita"

Pinasok na nga niya. Dahan dahan at nang maramdaman ko ang ulo ay bigla nalang pumasok na buo.

"AHH---"

Tinakpan niya ang bibig ko gamit ang kanyang kamay. Buti nalang. Napahiway ako sa sobrang hapdi. Wala pa pala kumpara dito ang pagpasok ng daliri. Sobrang taba at haba ng ari niya. Parang baril na itinutok at isinagad sa akin. Hindi muna siya gumalaw at niromansa muna ang mga utong ko.

"ang cute mo pala pag nagpipigil. Mas natetempt ako na mapa-ungol ka."

Pinisil niya bigla ang magkabilang utong ko at sinimula rin niya romansahin ang tenga ko. Puta nagsabay sabay ang lahat ng sensations. Meron sa butas. Meron sa utong. Meron sa tenga. Mahihinang ungol nalang ang tangi kong magawa para pigilan.

Sinimulan na nga niya ang paggalaw. Onti onting lalabas, biglang isasagad. Lalabas, sinagad ulit. Paulit ulit na malakas na pagbayo ang natamo ko sa kanya.

"ahhhhh AC please wag mong bilisan please lang maawa kaaaahhhh"

"tinanggihan mo ko sa school diba? Ito parusa mo."

Hinawakan niya ang nakagapos ko na kamay at hinili niya ang mga ito. Para akong hinihili patalikod pero tinitira niya ko paharap. Gigil na gigil siya sa ganoong posisyon. Ramdam ko ang pagkasagad ng ari niya. Umabot na yata hanggang sa tyan ko. Parang machine gun kung bumayo si AC. Bigla niya kong binitawan na nagresulta sa pagbagsak ng ulo ko sa lapag. Nahihilo na talaga ako. Halo halo na lahat ng nararamdaman ko.

Pinahiga niya ko at ngayon ay magkaharap na kami. Binuhat niya ang mga hita ko at inilapag sa balikat ko. Hindi ako ganung kaflexible pero pinilit na ang ganung position. Sobra na kong nangalay. Tinapat niya ulit ang baril niya sa butas ko pero hinalikan niya muna ako ng hinalikan. Onti onti na tumatalab ang ecstasy kaya rin siguro ako nahilo. Kinagat niya ang lower lip to the point na nagdugo na. Dinilaan lang niya to at ipinasok na ang kanyang ari sa akin.

Hindi pa rin ako nasanay sa hapdi at sa sakit. Pero sa kabilang parte ng isip ko napasok na rin ang libog at sarap. Si AC to eh. Pinangarap ko na siya dati pa. Siya ang aking adonis. Kung may magiging first man mas okay na ko na sa kanya manggaling. Pero ang brutal na nito.

Para akong babae na nagpipigil ng ungol at bukang buka na ang legs ko para sa adonis na nakapatong sakin. Hindi parin ako makapalag dahil sa pagkakagapos.

"AC please tanggalin mo na yung gapos . Ansakit naaahhh"

"susubukan mo lang tumakas eh ahhh"

"hindiii ahhhh. Gusto ko kumapit sayo hindi ko na talaga kaya ahhhh"

Naiiyak na talaga ako. Nadodominante na ko. Nang makita niya ang pag-iyak ko, ngumisi na siya.

"bumigay naman din pala"

Tinaggal niya ang pagkakagapos at hinalikan muli habang binabaril parin sakin ang kanyang ari. Napakapit na ko sa likod niya. Kahit papaano nakaka-ungol ako sa halikan namin para hindi na marinig ng tropa ko. Mas okay na yun.

Pinunasan niya ang luha ko at dinilaan pa nga.

"cute mo talaga pag inaasar. di na kita papakawalan. Malapit na pumutok baby"

"lasing ka lang kaya nasasabi mo yan ahhhhh"

"gising na gising na ko"

Putang libog talaga. Di ko na maramdaman ang sakit at purong sarap lang ang nadarama ko. Libog na libog kaming parehas. Kahit lasang dugo ang halikan namin, kahit ginapos pa niya ko, sobrang sarap at fulfilling nung moment. Di ko na matanggihan ang opportunity.

"shit i'm cumming baby ahhhhhh eto na ahhhh"

"ahhhh ako rin ahhhhh"

Naramdaman ko ang mainit na tamod sa loob ko na resulta ng limang putok ng baril niya. Sunod na kong nilabasan ng tatling putok. Pagod na pagod kami. Pawis na pawis. Yakap ko parin siya nang pumatong siya sakin para makahinga ng maayos. Nilabas na niya ang ari niya at naramdaman ko na may nalabas sa butas ko na tamod.

"sana di mo to makalimutan"

"hindi ko yata to makakalimutan AC"

"tara linisin kita sa cr"

Sabay na kami naligo at tinulungan niya ko na maglinis ng butas ko dahil sa mga ipinasok niyang tamod. Inamin niya na pinigilan niya na hindi ulit ako tirahin dahil nalibugan ulit siya. Sabay na rin kami nahiga at nagpahinga. Inabot kami ng madaling araw.

"Dan sorry kung naging brutal ako, dahil din siguro sa tama ng alcohol."

"okay lang"

"gusto ko lang din sabihin na seryoso ako sa sinabi ko"

"which is?"

"di na kita papakawalan"

At hinalikan niya ko sa labi muli at natulog na kami na magkayakap.

Confused In Love Four

By: Akhi

Miko: Excuse me?

lalo pang natakot si Rocel nang magsalita si Miko. They sound so much alike. Narinig namin ni Cindy ang sigaw ni Rocel so we rushed outside at halos magkasabay kami nila Gideon at Harold. Napatulala din silang dalawa sa nakita nila. Manghang mangha na may halong takot ang itsura nila ngayon. Miko was about to move closer to her nang biglang dumampot ng flower vase si Rocel.

Rocel: W-wag kang lalapit sakin!

Miko: What?

Harold: A-a.... Anong...

Harold's voice trails off while Gideon is stunned and speechless.

Cindy: Kuya Akhi, what's going on?

Lumapit ako kay Rocel and try to calm her down.

Akhi: Uh Ross, put the flower vase down bago may masaktan.

Rocel: Hindi mo ba nakikita ang nakikita ko?

Tulala parin si Harold at Gideon at nalilito naman si Cindy.

Akhi: Ross sya kase yung...

Before I could finish my sentence, lalapit sana sakin si Miko kaya ibinato ni Ross ang flower vase towards him pero bago pa man sya matamaan nito ay naharangan ko ito pero ako naman ang tinamaan sa ulo which knocked me down unconscious.

---

Nagising ako na masakit ang ulo at nakahiga sa sofa at sa pagmulat ng mata ko I can see Rocel beside me looking so worried.

Rocel: Akhi sorry talaga hindi ko sinasadya. I just freaked out.

I looked around and andun din sila Gideon at Harold.

Akhi: Anu bang nangyari?

Gideon: Nabato ka ng flower vase ni Ross sa ulo remember?

Bumalikwas ako ng upo

Akhi: Si Gab?

Then as I look past behind them Miko and Cindy were standing there.

Akhi: I mean, Miko are you okay?

Miko: I'm alright. Hindi naman ako ang tinamaan. Ikaw, okay ka na ba?

I sighed of relief. Pagnagkataon nakakahiya naman sa kanilang dalawa ng kapatid nya because I invited them over at ganun pa ang mangyayari.

Akhi: Okay na ako... I think. Anyway I have to explain some things.

Miko: There's no need. They already told us everything.

Rocel: *sigh* I'm sorry for earlier but can you blame me? He looks and sounds so much like Gab. Like how often do you find a person who's exactly the same as you or someone you know? It's a one percent chance.

Harold: One in a million I'd say.

Gideon: For the past few hours I've been trying to convince myself that this guy isn't him but I'm still failing.

Sa isip ko I was saying "I know how you feel Gideon".

Cindy: So that explains why out of nowhere bigla mo nalang niyakap si kuya Miko sa park. They showed me Gab's picture and the resemblance is uncanny, but I can assure you my brother isn't Gab. How so? Because I grew up with him, and I know him so well.

I don't know why but when Cindy spoke the words "I know him so well" I saw a pained expression on her face that she instantly shifts to a smile.

Rocel: Sinabi nila samin kung bakit dinala mo sila dito pero sana you gave me a call before you did or at least tinawag mo muna kami pagkarating nyo para naiwasan sana natin yung eksena kanina.

Akhi: Akala ko naman kase wala kayo sa bahay. Anyway, sorry din sa inyo Cindy and Miko. I can understand kung tatanggihan nyo na ang offer ko.

Cindy: Are you kidding? Of course not kuya Akhi! We like it here.

Miko: Wait, I didn't agree to this just yet.

Cindy: And eventually you will kuya because I said so or else sasabihin ko kay mama yung secreto mo nung 25th birthday mo.

Miko looked so confused for a moment there. Then he resigned to his sister and said

Miko: Haaaay nako. Sige na nga.

Cindy: Haha I always win this game.

Rocel saw how relieved I was that they will be staying here. She placed her hand on my shoulder and smiled at me.

Harold: Welcome to our home Ga, I mean Miko.

and they made a handshake.

Gideon: Welcome.

Miko: Thanks guys.

Cindy: We have to get going now. Aayusin lang namin mga gamit namin then lilipat na kami ni kuya bukas.

Akhi: Okay mag iingat kayo.

Pagkaalis na pagka alis nila tumahimik bigla ang paligid at nakaupo lang kami lahat sa may sala.

Harold: Hindi parin ako makapaniwala.

Gideon: Yeah I know right? I mean yung magkamukhang magkamukha sila, pwede naman yun. Kaso yung pakiramdam eh.

Rocel: You felt it too? I thought I was the only one.

Gideon: Yung nararamdaman ko, syang sya talaga eh. Ewan, basta! Di ko maipaliwanag.

Akhi: And here I thought I was the one over thinking it.

Harold: hmmm....

Akhi: Don't push it guys. Wag nating lokohin mga sarili natin. We all saw him there. Laying down in that coffin.

Gideon: Yeah if the plane didn't crash on the ocean at narecover ang katawan nya sasabihin kong sya talaga si Miko. Or I mean Miko is Gab.

Rocel: And all this stuff made me so hungry.

Harold: Look at the time, it's already 6:30pm.

Akhi: Let me cook dinner for you guys.

Rocel: Oh no. Don't get me wrong Akhi, we love your cooking but we've been eating at home eversince dumating ka sa buhay namin. I'd say we go and eat outside.

Harold: Oh so you'd be okay if I was around?

Rocel: *sigh* Harold, wala lang ako sa sarili lately at aburido but I am okay now. I'm sorry for the way I acted.

Harold: So balik tayo sa dati?

Rocel: Wala namang nagbago unggoy ka!

Gideon: Haha finally for the first time in a long time. I see this familiar atmosphere.

Rocel: Aaaah I know right? Feels so good.

Harold: Yeah, Nostalgic and strange.

Rocel: Parang feeling ko soon buo nanaman tayo.

Upon saying that, naalala nya ang sitwasyon then she looks at me concerned.

Akhi: What?

Rocel: I'm not saying na parang ni re-replace namin si Gab.

Akhi: Wala naman akong sinasabi. It's alright Ross, gaya ng sabi ko sa'yo, I'm already getting over it.

Rocel: Buti naman.

Harold: Well guys, decide now. What are we gonna eat?

Gideon: I feel like eating fastfood for a change.

Rocel: Nakakamiss din naman.

Harold: Tsk! Mababawasan ang abs ko nyan.

Rocel: *rolls her eyes* pwede ba. Sa sobrang bato ng katawan mo Harold kahit ihampas ko pa sa'yo yang lamesa di ka parin matitinag.

Harold: Hahaha! ang harsh mo parin sakin babes.

Rocel: Pakyu! Hayup ka!

Akhi: Ahahaha! Fast food it is then!

Lumabas kami ng bahay ng masaya at nagtatawanan with some kind of a default setup I mean yung ginugulpi ni Rocel si Harold, si Gideon ay may sariling mundo at ako naman... Oops... Wala nga pala si Gab... Wala ang sweet couple... How sad... But I guess this is better than how wrecked we were just yesterday...

---

I pulled Rocel to a corner as I was aching to ask her about something.

Akhi: Ross mag tapat ka sakin.

Rocel: Anu naman yun?

Akhi: What changed?

Rocel: Change?

Akhi: I mean you and Harold. Parang naka get over ka na sa kanya. You seem okay now. It's not that I don't like it but it's a bit strange and sudden.

Rocel: Ah, yun ba?

Rocel rubbed the back of her neck and looked in Harold's direction.

Rocel: Wala din naman akong magagawa dahil mukhang masaya na sila ni Grace...

Akhi: Ross I...

Rocel: Oh don't give me that look. I'm not sad anymore. Besides... May iba na akong nagugustuhan ngayon.

Akhi: Seriously?! Spill!

Rocel: Umm... Kashe nakakahiya keshe eh...

Akhi: Ang arte naman! ano?! Sino? Kilala ko ba?

Rocel: Oo...

Akhi: Sino nga kase? Dami pang pa thrill eh.

Rocel: Si Richard.

Then I fell silent. May naramdaman akong kakaiba. Di ko maipaliwanag.

Rocel: Huy! Natahimik ka jan?

Akhi: A-a si Richard pala? Hehe pano nangyari yun?

Rocel: Well first of all, type ko itsura nya, then mabait sya everytime na nasa appartment sya magaan pakiramdam ko.

I was thinking, kung alam mo lang Ross he is so much like Gab which turned you off in the first place.

Akhi: A-a ganun ba?

Rocel: Parang napaka gentleman nya. At recently nga pala we've been exchanging messages.

Akhi: O-oh that's... Nice.

Rocel: Anu namang problema at parang di ka masaya?

Akhi: What? Me? No! I mean I'm happy for you.

Her eyes narrowed into crinkled slits and looks at me with suspicion.

Rocel: Do you like Richard?

Akhi: Ha?! Of course not!

Rocel: Talaga lang?!

Akhi: Promise.

I don't know but feelings inside of me are protesting. Nilalabanan ko... It doesn't feel right... Especially now...

Rocel: *sigh* well that's a relief.

I took a deep breath and held her hands then look her in the eyes.

Akhi: Ross, if this is what makes you feel happy, then go for it.

She smiled at me and said

Rocel: Thank you Akhi. Kung di mo sya nakilala, hindi ko rin sya makikilala. So, let's go back and join the others?

Tumalikod na sya at bumalik sa table namin and our orders have just arrived. Naiwan akong nakatayo at tulala as I was examining myself. "What is this I'm feeling? What's going on with me? Am I falling for Richard?" Then I shook my head. "No! This can't be! I have to focus... And anjan si Miko... I'm not sure but I will find a way... Kung straight man ito si Miko I'll find a way to charm him like I did to Gab... Gosh I am terrible..." Then I joined the group.

Masayang masaya kaming kumain at nagdecide ang grupo na gumala pa at mamasyal. We took our time hanggang mag gabi at umuwi narin kami.

---

After about an hour na nasa bahay kami may kumatok sa pinto. Nanunuod ng tv sa sala si Rocel while ako naman ay nag soscroll sa phone ko.

Rocel: Akhi buksan mo ang pinto.

Akhi: Hello? mas malapit ka jan.

Bigla syang humiga mula sa pagkakaupo nya sa sofa.

Rocel: But I'm like a cat... I'm too tired for anything...

Napailing nalang ako.

Akhi: Kaya ka tumataba eh! Soon from being a cat, magiging baboy ka na.

Rocel: What evs... Just open the fucking door bitch...

Akhi: Haaay nako sige na nga!

As I opened the door nagulat ako. Andun si Richard nakatayo holding a bouquet of flowers. Nakabaligtad ang ulo ni Rocel na nakahiga nang makita nya si Richard kaya bigla bigla syang umupo ng maayos.

Rocel: Hi Richard!

Richard: Akhi, can I talk to you?

Akhi: What? Umm...

I looked at Rocel and she seemed so confused.

Richard: I wanted to talk to you about...

Akhi: Rocel! I know right?! You wanted to talk about Ross. Come on in!

Naguluhan si Richard but he didn't try to finish his sentence anymore. Pag kasara ko ng pinto, he stood in front of me.

Richard: Anyway, this is for...

As he was handing me the bouquet and talking, mabilis kong inabot ito at inalok kay Rocel.

Akhi: You Ross! Yes this is for you.

I looked at Richard again.

Akhi: This is so sweet Richard!

Napasimangot sya.

Rocel: Wow, thank you... Hindi ko to ine-expect.

Bago pa makuha ni Rocel mula sa mga kamay ko yung flowers nakita kong may card pa sa gilid kaya umikot ako tapos with a swift slight of hands kinuha ko yung card na may pangalan ko at message at dahil nag panic na ako, nilagay ko sa bibig ko. kaya sa pagharap ko wala na yung card.

Rocel: May paikot si Mayor?

Akhi: *mouthfull* Oo dafat vongga ang fag avot. Hehe he he...

Rocel: May nakain ka ba?

Pagkakuha nya ng flowers agad akong pumunta sa bintana at kunwari ay naubo. Dun ko niluwa yung card.

Akhi: Ah may bubuyog... Oo napasok ng bubuyog yung bibig ko.

Rocel: Kadiri. Haha anyway thank you Richard.

Richard: Umm... Your welcome... I guess...

He said hesitantly while looking at me.

Rocel: Anyway, what's with the flowers?

Richard: Well...

He was unsure what to say.

Richard: Actually I intended to...

Akhi: Congratulate you Ross!

I couldn't help but finish every sentence that comes out of his mouth. He looks at me again looking so confused.

Richard: Ummm... Rrrriiiight...

Akhi: Yes that's right!

Rocel: For what? Wala namang something special na nangyari lately.

Akhi: Um... But there is! He wanted to congratulate you for being such a good friend.

Rocel: Friend?

Akhi: I mean for now! Who knows what's gonna happen tomorrow diba? He he he...

Richard sighed of dissapointment. Then naisipan nyang sakyan ang kalokohan ko.

Richard: Yes actually.

Then he said with a sarcastic tone.

Richard: You are such a good friend Ross. Especially to Akhi. I couldn't be happier. Looking forward to what's next.

Rocel: Anu ka ba? Wala yun! Natural lang yon ano. Upo ka muna at paghahanda kita.

Richard: Hindi na.

He gave me a peeved glance.

Richard: Pumunta lang naman ako dito para "makita" ka saglit. Uwi na ako.

Then he walked out the front door.

Akhi: Hatid ko lang sya Ross ha? Anyway may nakalimutan ako sa car nya.

Rocel: Uh... Okay see you again.

Pagkalabas nya and obviously he's pissed I hurriedly followed behind. He unlocked the car at pumasok sya sa driver's seat at madali akong pumasok sa kabila.

Richard: What are you doing here?

Akhi: Teka lang ha? What was that all about?

Richard: I should be the one asking you.

Akhi: Aba?! Suddenly you show up here bringing flowers at may card pa with my name on it. So it is for me.

Richard: So?!

Akhi: Anu yun? bakit? Para saan?

Richard: Obvious ba?!

Sabay tingin nya sakin.

Richard: I don't know what you did to me! Ginayuma mo ba ako or something, pero in love na ako sa'yo pare!

Oh shit! I hope he didn't say that out loud enough for anyone at home to hear.

Akhi: Richard, I didn't ask for that!

Richard: You didn't have to!

Akhi: Richard anu ba?! Naguguluhan na tuloy ako. Ginugulo mo isip ko!

Richard: Well then that's a good sign! It means you like me too!

Akhi: But Ross is one of my best friends!

Richard: Anu namang kinalaman non?!

Akhi: She likes you!

Richard: So dahil gusto nya ako hindi na ako pwede mamili? Hindi na kita pwedeng gustuhin? Puta pare, hindi ko tinuruan ang sarili ko na gustuhin ka. Nangyari lang bigla. Ni hindi ko alam kung pano o bakit!

Akhi: Pwede ba?! Tama na!

He suddenly pulled me and forced a kiss. I struggled to break from it.

Akhi: Richard!

His eyes were furious.

We didn't realize na nasa harap pala ng sasakyan nya si Miko at Cindy at nakita nila ang lahat. Lumapit si Cindy at binuksan ko ang bintana.

Cindy: Kuya is he bothering you?

Akhi: No. There's just a misunderstanding.

Nakita kong dala dala na nila mga maleta nila and their cab just left. Lumapit si Miko kay Cindy.

Miko: Wala naman palang problema. Hayaan mo na sila Cindy.

Feeling ko base sa itsura ng mukha ni Miko that he's extremely pissed but his trying to hide it.

Cindy: Okay sabi mo eh.

As they were about to enter the house

Akhi: Cindy wait!

Cindy: Anu yun kuya?

Akhi: Please don't mention this to anyone, especially sa mga kasama natin sa bahay.

Cindy: Uh okay...

Miko: Tara na Cindy.

He didn't even look at me nung pumasok na sila.

Richard chuckled humorlessly.

Richard: So sya pala ang dahilan.

Akhi: Anong sinasabi mo?

Richard: You've just met him pero nagustuhan mo na kaagad sya?

Akhi: It's not like that.

Richard: Enough... Please just... Get out of the car... Uuwi na ako.

I placed my hand on his shoulder but he removed it.

Richard: Don't do that. It's not gonna help.

So I just slowly and quietly got out of his car then he drove away...

Akhi: Something tells me things are only gonna get worse...

At Your Service Nikko

By: Lonely Bulakenyo

Isang linggo na ang lumipas mula nang mangyari ang alitan ni Tito Jaime at ni Tristan. Mukha namang nakapag-usap na ng mabuti ang mag-ama dahil hindi na umalis si Tristan sa kanila mula nang sunduin siya ni Tito Jaime sa amin. Mula noon ay hindi pa kami nakakapag-usap ng personal ni Tristan. Tanging sa text lang. At base sa mga text niya sa akin ay mukha namang maayos na siya. Isang beses ay sinubukan ko na tingnan kung magkukuwento siya sa akin tungkol sa nangyari pero magaling umiwas si mokong. Halatang hindi siya komportableng magkwento. Marahil nga ay malalim at masyadong personal ang dahilan kaya hindi niya magawang maikwento sa akin. Kinukulit man ako ng curiosity ko pero naiintindihan ko siya. Hindi ko naman siguro ikamamatay kung hindi ko malalaman.

“Lola?!” ang tawag ko pagkalabas ko ng kuwarto.

Tahimik ang paligid. Madilim at medyo maalinsangan dahil sarado ang mga bintana at pinto. Alas otso na ng umaga nung sinipat ko ang orasan. Kadalasan ay inaabutan ko si Lolang gising na ng mga oras na ito at abalang nakaupo sa harap ng makina para manahi. Kahit pagkain sa lamesa ay wala. Sumilip ako sa labas para tingnan kung nasa tindahan siya pero kahit dun ay wala siya.

Nakakatatlong hakbang pa lang ako sa hagdan nang tawagin ko ulit si Lola.

“Lola?!” ang medyo malakas na tawag ko. Ngunit wala pa din akong narinig na sagot. Kaya dumeretso na ako sa taas at sinilip siya sa kuwarto. Wala siya. Malinis na malinis ang pinaghigaan ni Lola.

Nang hindi ko siya makita sa itaas ay dali dali akong bumaba at pumunta sa kwarto ko para kuhanin ang cellphone ko. SInubukan kong tawagan si Lola. Pero hindi siya sumasagot. Makailang beses kong sinubukan pero wala pa din. Nagsisimula na akong kabahan nang mapansin ko na wala ang payong at paborito niyang bandana na nakasabit sa may likod ng pintuan namin. Malamang ay lumabas si Lola. Ang nakapagtataka lang ay umalis siya ng hindi nagluluto ng agahan. Hindi ko maialis sa sarili ko ang magtaka at mangamba. Ilang araw ko na din kasing napapansin na balisa si Lola at tila ba may malalim na iniisip. Itinatanggi naman niya na may iniinda siya tuwing nagtatanong ako. Nakakapanibago talaga. Ramdam kong may kinalaman kina Tristan at Tito Jaime ang iniisip ni Lola. Hindi naman ako makapagtanong dahil natatakot ako na baka makadagdag pa ako sa dinaramdam niya.

Akma na akong magtetext kay Lola nang biglang tumawag si Tristan.

“Baket?” ang bungad ko.

“Good morning. Hehehe.” ang magiliw na sagot ni Tristan mula sa kabilang linya.

“Baket nga?” ang pabirong nagsusungit na tugon ko.

“Hala! Ang aga namang pagsusungit niyan?” sagot niya.

“Hay naku! Sige na. Bye.” ang pagpapaalam ko.

“Huy! Teka lang. Eto naman.” ang pagpigil ni Tristan sa akin.

“Hehehe. Joke lang. Ano pong kailangan?” ang natatawang sabi ko.

“Punta ka dito sa bahay. May pag-uusapan tayo.” ang sabi niya. Dinig ko sa linya na tila ba may inaayos siya.

“Saglit lang. Magluto lang ako. Hindi pa kasi ako kumakain ng agahan.” ang sabi ko.

“Ha? Bakit? Asan si Lola?” ang pagtataka ni Tristan.

“Wala eh. Mukhang may nilakad.” ang sabi ko sabay silip sa loob ng refrigerator.

“O siya. Dito ka na magbreakfast. Madaming niluto sina manang. Mag-isa lang naman akong kakain. Akala kasi nila nandito si Erpat.” ang sabi ni Tristan na tila may inaayos na mga gamit.

“Ha? Bakit? Asan si Tito?” ang nagtatakang tanong ko.

“Ewan ko. Baka ginagamit na yung bayag niya. Hehehe.” ang pabirong tugon ni Tristan.

“Huy. Sira ulo ka. Sumbong kita kay Lola.” ang banta ko.

“Gago. Huwag. Biro lang naman yun.” ang pagpigil ni Tristan sa akin.

“Umayos ka kasi.” ang sabi ko.

“Hay nako. Ang dami mong satsat. Kumilos ka na at pumunta ka na dito. Ipapahanda ko na ang lamesa.” ang paghahadali ni Tristan sa akin.

“Aba. Teka lang naman. Maliligo pa ako.” ang sabi ko.

“Putcha naman ih. Puro ka arte eh. Dito ka lang naman pupunta e maliligo ka pa? Tama na ang inarte mo. Dumerecho ka na dito.” inis na sabi ni Tristan sabay baba ng telepono.

“Hala. Kabastos na bata ih.” ang napapailing na sabi ko sa sarili ko.

Hindi ko pa naibababa ang cellphone ko nang makatanggap naman ako ng message kay Tristan.

Tristan (8:16 am):

“Dalian mo. Ang bagal ih.”

Agad ko siyang nireplyan.

Nikko (8:17 am):

“Madaliin mo pa ako at lalo kong babagalan. Adik ka.”

Tristan (8:19 am):

“Subukan mo. Huwag mong hintayin na sunduin pa kita diyan at kaladkarin ka papunta dito. “

Magrereply na sana ako pero mabilis na nasundan ang message niya.

Tristan (8:20 am):

“Huwag ka nang magreply. Kumilos ka na!!!”

Pero hindi ko siya sinunod. Bagkus ay nagreply pa din ako para mambwisit.

Nikko (8:21 am):

“Saglit lang. Tatae lang ako. Hehehe.”

Tristan (8:22 am):

“Putcha naman ih.”

Nikko (8:24 am):

“Hahaha. Joke lang. Ang agang mapikon nito ih.”

Marahil ay pikon na pikon na kaya hindi na natiis ni Tristan ang sarili kaya ako ay kanya muling tinawagan.

“O? Bakit?” ang bungad ko nung sagutin ko ang tawag.

“Talaga naman! Juskopo rude! Ang tagal!” ang pagsusungit niya.

“Ayan na nga. Papunta na. Aba!” tugon ko.

“Bibingo ka na. Bilisan mo. Bye.” ang huling sinabi ni Tristan bago walang pakundangan na naang binaba ang linya.

Sa halip mainis ay napatahimik ako. Nakaramdam ako ng konting lungkot at saya. Lungkot dahil naalala ko si Derek. Siya kasi ang kabarubalan ko palagi sa telepono. Ganyan kami mag-usap. Bastusan na akala mo ay nag-aaway. Saya naman dahil kahit papaano ay lumabas nang lubusan ang kulit at tunay na personalidad ni Tristan. Kahit paano ay siya ang pumalit kay Derek. Masyado na ngang kampante si mokong sa akin na nagagawa na din akong balahurain minsan.

“Kamusta na kaya si Derek?” ang tanong ko sa isip ko.

Ang tagal na kasi nung huling beses na naka-usap ko siya. Yun ay nung dumating siya sa Surigao. Matapos nun ay hindi na dahil nakiusap siyang hayaan ko muna siyang makapag-adjust. Mas lalo daw siyang nahihirapan kung maya’t maya ko siyang kakausapin. Mukhang pinalitan na din niya yung number niya kasi nung minsan na hindi ako makatiis ay sinubukan ko siyang tawagan. Pero cannot be reached na. Miss ko na talaga si gago. At the same time, nag-aalala din dahil alam kong nahihirapan siya sa kalagayan niya lalo’t hindi maganda ang pakikitungo ng tatay niya sa kanya.

“Ang tagal na Derek. Magparamdam ka naman sana. Miss na kita.” ang malungkot na sabi ko sa isip ko.

Matapos ng mabilisang pagpupunas ng katawan at makapagpalit ng medyo maayos na damit ay lumabas na ako ng bahay. Nang ma-i-lock ang pintuan ay agad kong tinext si Lola habang palabas ako ng gate.

Nikko (8:31 am):

“Lola saan ka po? Alis po ako. Papunta po ako kina Tristan.”

Hindi ko na inantay na magreply pa si Lola. Sa halip ay sinimulan ko na ang paglalakad. Halos patapos na ang paglalagay ng gayak sa daan para sa parating na kapistahan. Base sa nakikita ko ay magiging malaki ang kapistahan ngayong taon. Nagsisimula na ding magtayo ng perya sa may bakateng lote na malapit sa amin. Nakapaskil na din ang tarpaulin ng mga listahan ng mga aktibidad sa darating na kapistahan.

“Mukhang magiging masaya ah?” ang nasabi ko sa isip ko.

Saglit na lakad pa ay napansin ko ang tumpok ng mga kabataan na nasa harap ng kapilya. Hinahanda na ang mga gamit para sa pagpapatuloy ng pagsasaayos ng gayak. Maya maya pa ay lumabas mula sa loob ng kapilya ang lalaking tambay sa parlor ni Tanya. May tangan itong mga gamit sa magkabilang kamay. Pagkalapit sa mga kasamahan ay napansin ko na tila nagbibigay siya ng instruction sa kanila. Mukhang siya ang inatasan na mamuno. Napangiti lang ako at napa-iling.

"Mautak talaga ang bulaang propeta." ang nasabi ko sa isip ko.

Maya maya pa ay tumingin sa akin ang lalaki. Tumango at ngumiti sa akin. Tumango at naghalfsmile lang ako.

“Apo!” ang biglang tawag sa akin ni Lola na nakatayo sa may pintuan ng kapilya. Agad akong lumapit at nagmano.

“Apo? Ano’ng ginagawa mo dito?” ang tanong ni Lola.

“Napadaan lang po La. Papunta po ako kina Tristan. Nagtext po ako sa iyo.” ang tugon ko.

“Ganun ba? Nasa loob yung phone ko. Hindi ko pa nabasa.”

“Kumain ka na ba? Pasensya ka na kung hindi na ako nakapagluto. Maaga kasi kaming pinatawag dito sa kapilya.” paliwanag ni Lola.

“Okay lang po Lola. Sabi naman po ni Tristan na sa kanila na lang po ako kumain.” ang sabi ko.

“Mabuti naman. O siya. Papasok na ako sa loob. May pag-uusapan pa kami ng mga kasama ko. mag-ingat ka.” ang sabi ni Lola bago ito tumalikod at maglakad papasok ng kapilya.

Palakad na sana ako nang makatanggap ako ng text mula kay Tristan. Magrereply na sana ako nang biglang may nagsalita mula sa likuran ko.

“Kamusta ka na?” ang tila maamo na tanong ni Father Roy sa akin.

Bigla akong napalingon at napatanga nang makita ko siya. Medyo matagal na ang huling beses na nagkaharap kami. Tulad ng dati ay mukhang maayos at kagalanggalang ang asta niya pero basa ko sa mga mata niya ang pagnanasa. Sa kabila ng maamong mukha ay lumalabas ang maldemonyo niyang mga ngiti. Agad kong ibinulsa ang cellphone ko. Huminga ng malalim at tsaka sumagot.

“Okay lang.” ang matabang na sagot ko.

“Bakit hindi ka tumutulong sa pag-aayos ng gayak. Taon taon naman ay sumasama ka?” ang tanong ni Father sa akin.

“Hindi po ako sinabihan ni Lola.” ang matabang pa din na sabi ko.

“Ganun ba? Baka nakalimutan lang niya.” ang sabi niya sa akin.

Hindi na ako sumagot pa. Umiwas na lang ako ng tingin dahil naasiwa ako sa pagtitig ni Father sa akin. Kahit hindi man derechong nakatingin sa kanya ay napansin ko na luminga sya sa paligid na tila ba naniniguradong walang nakakakita at nakakarinig sa kanya.

“Parang gumanda ang katawan mo ngayon ah? Naggygym ka ba?” ang nakakalokong tanong ni Father sabay hawak sa braso ko. Agad kong inalis ang braso ko mula sa pagkakahawak niya at tsaka sya muling hinarap.

“Anong ba’ng kailangan mo?” ang pasungit na tanong ko.

“Hehehe. Alam mo na.” ang nakakalokong tugon niya sabay haplos ng baba ko na agad ko ding iniwas.

“Matagal na akong tapos sa ganyan.” ang napapangsing sabi ko.

“Talaga? Kahit doblehin ko ang bayad?” ang paunukso ni Father sa akin.

“Talaga lang ha?” ang tila nagmamalaking tugon ko.

“Oo naman. Miss na talaga kita e. Tagal na akong uhaw sa iyo. Hehehe.” ang napapangiting sabi ni Father.

“Ikaw? Mauuhaw? Imposible.” ang napapailing na sabi ko.

"Kilala kita. Alam kong may iba nang kumakamot sa kati mo.” ang sabi ko.

“Ha? Anong ibig mong sabihin?” ang pagmamaang maangan ni Father.

“Huwag ka nang magmaang maangan pa." ang sabi ko sabay tingin sa lalaking tambay sa parlor ni Tanya na namumuno sa paggagayak.

Agad na tiningnan ni Father ang tinatanaw ko. Agad itong napangiti at napailing.

“Well, mas bata siya sa iyo.”

“Sariwa din. Mabango.”

“Malaki din pero mas malaki yung sa iyo.”

“Marunong din naman.”

“Higit sa lahat madaling kausap. Mukhang pera e.”

“Tingin ko nga kahit bigyan ko ng sikwenta yan ay papatol pa din. Hehehe.” ang natatawag sabi ni Father.

“O. Masaya ka naman pala e. Kaya lubayan mo na ako. Kung pwede lang” ang pasungit na tugon ko.

“Ayoko nga." ang pagmamatigas ng kausap ko.

“Ikaw pa din ang gusto ko.”

“Mas gwapo...” sabay hawak sa baba ko.

“Mas magaling...” sabay hawak sa dibdib ko.

Lumingon ulit siya sa paligid para siguraduhing walang nakakakita sa amin bago niya inilapit ang bibig sa tenga ko para bumulong.

“At mas masarap...” ang bulong ni Father ng may pagnanasa sabay hawak sa balikat ko.

Tila ba nakulam ako ng mga hawak na iyon dahil hindi ako nakakilos agad. Biglang namanhid ang katawan ko. Eto ako at nakatitig sa mga malademonyong mata ng bulaang propeta. Tila ba ako’y nahipnotismo na anumang oras ay susunod sa mga sasabihin niya.

Hanggang...

“Nikko?!” ang malakas na tawag sa akin mula sa aking likuran. Agad akong nakawala sa tila pagkakakulam ko. Nilingon ko ang tumatawag sa akin, at...

“Tristan?” ang mahina pero gulat na sambit ko.

Seryoso ang ekspreyong ng mukha ni Tristan. Nakatingin ito sa akin. Dahan dahan na lumapit sa akin na tila ba mananapak anumang oras. At sa bawat paghakbang ay dahan dahan na tumuon ang tila galit na mga mata niya kay Father Roy. Marahil ay nakita ito ni Father kaya agad niyang inalis ang kamay niya sa balikat ko at umatras ng isang hakbang palayo sa akin.

“Anong ginagawa mo dito Nikko?” ang seryosong tanong ni Tristan sa akin habang masamang nakatingin kay Father Roy.

“Napadaan lang Tristan. Kinausap ko lang si Lola para magpa-alam.” ang medyo kabadong paliwanag ko.

“Tristan... Ikaw na ba yan? Nakabalik ka na pala.” ang tila na-excite na sabi ni Father.

Hindi sumagot si Tristan. Mas lalong bumigat ang ekspresyon ng mukha niya. Hinawakan ako sa braso at pilit na hinatak papunta sa likod niya. Lumapit siya kay Father. Tinitigan saglit ang kaharap bago luminga sa paligid. Nang makitang walang sinoman ang nakakakita sa kanila ay...

“Layuan mo ang kaibigan ko.” ang galit na sabi ni Tristan kay Father Roy.

“Tristan. Relax ka lang. Wala naman akong ginagawang masama.” ang pag-awat pero nagmamalaking sabi ni Father Roy kay Tristan.

“Siguraduhin mo lang. Kung ayaw mo ng iskandalo dito.” ang banta ni Tristan sa kausap.

Hindi na kumibo si Father Roy. Tumango na lang ito at ngumiti na para bang nakakaloko. Tumitig lang si Tristan saglit sa kaharap bago lumapit sa akin at hatakin ako palabas sa kalsada. Napatingin na lng ako kay Father Roy. Nakatitig ito sa akin. Titig na titig at tila ba nadidiismaya ng dahil sa pagkabitin. Akala siguro niya ay makakaisa na siya sa akin ngayon.

Ilang hakbang pa mula nang makalampas kami sa bakuran ng simbahan nang pigilan ko na si Tristan sa paghatak sa akin. Bukod sa masakit na ang braso ko ay halos madapa na ako sa bilis ng lakad ni Tristan.

“Sandali lang naman Tristan. Madadapa na ako eh.” ang sabi ko sabay hatak ng braso ko.

Nang mabitawan ako ay bigla itong namewang at humarap sa akin sabay pagsusungit sa akin.

“Di ba sabi ko sa iyo na huwag mong kakausapin yung gagong iyon?” ang masungit na sabi ni Tristan.

“Unang una, hindi ko alam na nandun siya.”

“Pangalawa, hindi ba ang sabi ko sa iyo na pumunta lang ako duon para magpaalam kay Lola. Malay ko bang lalapitan niya ako.” ang paliwanag ko.

“O e bakit nakahawak siya sa balikat mo?” ang pag-uusisa niya sa akin.

Hindi ako nakasagot agad. Nag-iisip ng ipapalusot ko sa kanya.

“Ano?” ang tila walang pasensya na pangungulit nya.

“Wala nga! Nangangamusta lang. Nagtatanong lang kung bakit hindi ako sumama sa pag-aayos ng mga gayak para sa pista.” ang paliwanag ko.

Luminga sa paligid si Tristan para tingnan ang gayak. Base sa reaksyon nya ay mukha namang tinanggap niya ang paliwanag ko.

"Ah basta! Huwag ka nang lang lumapit dun ha? Alam mo naman ang nangyari sa akin, ‘di ba?” ang paalala niya sa akin.

Hindi ako nakakibo agad. Biglang pumasok sa isip ang mga nangyari sa akin dati sa piling ng bulaang propeta.

“Kung alam mo lang...” ang tangi kong nasabi sa isip ko.

Nasa kalagitnaan ako ng pag-iisip nang bigla akong batukan ni Tristan.

“Aray naman! Bakit umiiral na naman yang pagiging sanggano mo?" ang gulat na reksiyon ko habang hinihimas ang parte ng ulo kong tinamaan ng kutos niya.

“Para yan sa pagpapahintay mo sa akin. Ang tagal mo. Kanina pa ako nagugutom.” ang sabi niya sa akin.

Agad ko siyang sinuntok sa braso, at...

“E kung hindi ka ba naman kasi gunggong, e di sana kumain ka na kesa pumunta ka pa dito." inis na tugon ko.

“O. E binantaan na kita di ba? Na kapag nagtagal ka pa, e susunduin na kita at kakaladkarin papunta ng bahay?” ang sabi niya.

“Anak naman ng... Nagmamadali na nga ako. Napakamainipin mo din naman ano?” ang napapakamot ulo na sabi ko.

“Hay naku. Tara na nga at naaalibadbaran ako kapag nakikta ko ng kapilyang yan.” ang sabi ni Tristan sabay talikod at lakad patungo sa kanila.

Agad naman akong sumunod sa kanya.

“Kapag nagkaroon talaga ako ng pagkakataon ay ipapabomba ko ang lugar na yan at sisiguraduhin kong nandun siya sa loob para magkagutay gutay ang katawan pati na ang kaluluwa ng baklang pari-parian na yan.” ang tila naiinis pa din na sabi ni Tristan.

“Hoy Tristan, bunganga mo. Baka may makarinig sa iyo.” ang nag-aalalang pagpigil ko kay Tristan sabay linga sa paligid.

“Bakit? Totoo naman ah?” ang nagmamalaki pang sabi niya.

“Sige subukan mo at tingnan ko lang kung hindi dumeretso yang kaluluwa mo sa impyerno.” ang tugon ko habang palapit sa gate ng bahay nila.

“Okay lang. Masiguro ko lang na matatapos na ang kalokohan nung ugok na yun.” ang sabi pa niya habang nagbubukas ng gate ng bakuran.

“At tsaka sisiguraduhin ko din na kasama kita dun.” ang sabi pa niya sa akin.

“Hala. Bakit naman pati ako?” ang tanong ko.

Agad na huminto at tumingin si Tristan sa akin at...

“Di bale nang masunog ako basta katabi at kasama lang kita.” ang nakangiting sinabi niya bago siya tuluyang pumasok sa loob.

“Dug dug! Dug dug! Dug dug!”

Ang biglang pagtambol ng puso ko. Gusto kong mainis pero hindi ko maiwasan ang mapangiti sa kilig. Pero hindi ko naman pwedeng ipakita kay Tristan yun kaya...

“Tarantado ka. Idadamay mo pa ako sa kalokohan mo.” ang sinabi ko na lang bago ako sumunod sa loob.

Nakakapanibago ang ang loob ng bahay nina Tristan ngayon. Bawas na ang mga muwebles. Iilan na lang ang mga figurine na nakapatong sa tukador sa sala. May nakapatong na kumot sa mamahalin nilang sofa. Mukhang pati iyon ay nadamay sa pagwawala ni Tristan nung nakaraan. Yung malaking portrait ni Tito Jaime ay nakababa na sa sahig. Wala na din itong salamin. Mukhang nabasag na din.

Matapos sipatin ang sala ay dumeretso na ako sa may kusina. Namilog ang mga mata ko nang makita ko ang laman ng lamesa. Hotdog. Itlog. Bacon. Tapa. Fried rice. French toast. Pitsel ng orange juice. Sliced mango at papaya. At isang piling na saging.

“Walanghiya. Araw na ba ng Pista?” ang namamanghang tanong ko.

“Pang-isang linggong pagkain na namin ni Lola ito ah?” ang dagdag ko pa.

“Eksaherado!” ang tugon ni Tristan sa akin.

“Ang dami naman nito. Sesentensyahan na ba ako bukas kaya pinapakain mo na ako ng madami?” ang tanong ko kay Tristan.

“Sira! Sinabi ko naman sa iyo kanina na napadami ang luto ng kasambahay namin. Akala kasi nila nandito si Erpat.” paliwanag ni Tristan.

“Saan ba kasi nagpunta si Tito?” ang tanong ko.

“Ewan ko dun. Baka ginagamit na ang bayag niya. Hehehe.” ang natatawang biro ni Tristan.

“Huy. Ayan ka na naman."

"Sira ulo ka talaga. Subong kita kay Lola.” ang banta ko.

“Joke lang naman.” ang natatawang tugon niya sa akin.

“Grabe! Halimaw pala kayo kumain ni Tito e!”

“Kaya pala nananaba ka. Hehehe. ang pambubwisit ko.

“Fuck! Seryoso? Tumataba ako?” ang gulat na sabi ni Tristan sabay hawak sa pisngi at salat sa tiyan.

“Tanga! Maniwala ba?”

“Kung mataba ka sa lagay na yan e parang hindi ko na ma-imagine ang hitsura mo kung payat ka. Jusko!” ang tugon ko.

‘Kumain ka na nga. Dami mong satsat.” ang inis pero tila napanatag na sabi ni Tristan.

Agad naman akong naglagay ng pagkain sa plato ko. Saglit na pinagmasdan ko si Tristan na abalang kumakain. Mukha namang okay na talaga siya. Medyo malabo na ang pasa sa kaliwang labi niya. Hindi na nga siya mukhang pasa. Mukhang dumi na nga lang. Sa pag-aakalang magaling na ay sinubukan kong dampiin ang pasa niya.

“Aray naman.” ang gulat na sabi ni Tristan.

“Masakit pa din ba?” ang gulat na tanong ko.

“Obvious ba?” ang inis na sabi niya habang nakahawak sa labing may pasa.

“Sorry naman. Akala ko kasi magaling ka na.” ang pagpapaumanhin ko.

“Tsk! Kamain ka na nga lang kasi diyan. Likot mo e.” ang inis na utos nya sa akin.

“Okay. Sabi ko nga. Kakain na ako.” ang tugon ko sabay kain.

Nakakailang subo na ako nang maalala ko na may pag-uusapan kami. Bigla akong kinabahan nang maisip ko na posibleng magkwento na si Tristan tungkol sa nangyari nung nakaraan. Sana nga dahil ilang araw na akong di pinapatahimik ng curiosty ko. Kaya humugot ako ng malalim na hininga bago siya tanungin tungkol sa dahilan ng pagpapapunta niya sa akin.

“So... anong pag-uusapan ba natin?” ang usisa ko.

“Langya. Hindi ka talaga makapaghintay ano?” ang napapairap na tanong ni Tristan.

“Sundutin ko kaya yang mga mata mo. Kung maka-irap ka.” inis na tugon ko.

“Hay nako. Wait lang.” ang sabi niya bago tumayo at pumunta sa sala. Nung bumalik siya ay may tangan na siyang blue plastic folder na may nakaprint na M.U.S.T – C.A.T. at may makapal na laman sa loob. Inabot niya ito sa akin bago muling umupo sa pwesto niya.

“Ano ito?” ang nagtatakang tanong ko.

“Tingnan mo.” utos niya sabay subo ng pagkain.

Agad kong binuksan ang folder at bumungad sa akin ang unang pahina.

Malolos University of Science and Technology

MUST College Admission Test

[Author’s note: Imbento ko lang po yung name ng school.]

“College Admission Test?” ang mahinang basa ko sa nakasulat.

“Teka? Nasagutan ko na ito dati ah? Magkasabay pa nga tayo di ba?.” ang pagtataka ko.

“Oo nga.” ang sagot ni Tristan habang kumakain.

“O. E para saan ito?” ang nagtataka pa ding tanong ko.

“Hindi mo naman kailangang sagutan yan. Kailangan mo lang i-fill-out yung personal info page.”

“Page 6 or seven yata yun.” ang sabi ni Tristan.

“Bakit?” ang nagtatakang tanong ko ulit.

“Lumabas na kasi yung result nung exam. Pumasa ako. Pero, unfortunately, ikaw ay hindi.” ang unang paliwanag niya.

“Shit! Bumagsak ako?” ang kabadong tanong ko.

“Actually, pumasa ka din naman, kaya lang hindi umabot yung general average mo sa requirement for the Engineering course e.” ang sumunod na paliwanag niya.

“O. E anong problema dun? Makakapasok pa din naman pala ako. Pwede naman pala ako magtake ng ibang course.” ang sabi ko.

“Ayoko nga. Gusto ko same tayo ng course. Nangako ako kay erpat na Computer Engineering ang kukunin ko kaya dapat yun din ang kunin mo.” ang tugon niya.

“E sa hindi nga umabot yung score ko di ba?”

“Obviously, hindi kakayanin ng utak ko ang Engineering.”

“Entrance exam pa nga lang e lagapak na ako. What more yung buong curriculum?” ang sabi ko

“Kaya nga gagawan natin ng paraan, di ba?” ang tugon ni Tristan.

“Anong paraan?” ang pag-usisa ko

“Magic! Hehehe.” ang natatawang sabi ni Tristan.

“Magic?” ang nakakunot noong tanong ko.

“Like I said, kailangan mo lang i-fill-out yung personal info page niyan. Tapos kami na ang bahala.”

“Kami na ang magsasagot ng mga questionaires. We will make sure na aabot sa required general average ang magiging score mo.” paliwanag ni Tristan.

“Hala. E di madodoble yan. Paano na yung nasagutan ko na nung una?” ang tanong ko.

“Na-pull out na. Hehehe.” ang naatawang sabi ni Tristan.

“What? Paano?” ang nagtatakang tanong ko.

“Magic! Hehehe.” ang natatawang sabi ni Tristan. Hindi ako nakapagsalita agad. Kita ni Tristan ang pagkalito sa mukha ko.

“Okay. Okay. Ganito yan.”

“May connection kami ni Erpat sa loob. Sa laki ba naman ng pera na ipinapasok ni Erpat sa school.”

“So, when I ask for a favor like this, hindi nila ako mahindian. Hehehe.”

"Tsaka ngayon lang naman namin ginawa ito." ang sabi ni Tristan.

“Alam ba ni Tito yang ginawa mo?” ang pag-aalala ko.

“Yup! I got his full approval. He also made the call kaya mas naging mabilis yung process.”

“Kailangan lang maayos natin ito today. Tapos, okay na ang lahat.” ang sabi ni Tristan.

Bigla akong napaisip. May halo ding kaba. Although, nadala din naman sa pandaraya ang pagpasa ko sa Math para makagraduate ng highschool pero iba na ito. Kapag nagkabukingan ay madadamay si Tristan at Tito Jaime dito. Kaya...

“Tristan, huwag na lang kaya. Nakakatakot eh.” ang kinakabahang sabi ko.

“Nikko... Just trust me on this. Hindi naman kita ipapahamak. I promise.” ang paninigurado ni Tristan sa akin.

Ang mga sinabi ni Tristan at mga tingin niya sa akin ang naging dahilan para makumbinsi ako na gawin ang nais niya. Matapos masagutan at mapirmahan ang personal info page ay inabot ko na ito kay Tristan.

“Nice!”

“O siya. Tapusin mo na ang pagkain mo tapos sumunod ka sa room ko. Okay?” ang sabi ni Tristan bago siya tumayo at umakyat sa kwarto niya.

Ipinagpatuloy ko ang pagkain ko. Nung matapos ay sinubukan kong ayusin ang pinagkainan namin pero pinigilan ako ng mga kasambahay. Kahit anong pamimilit ko ay hindi talaga sila pumayag kaya hinayaan ko na lang sila at sumunod na ako sa itaas.

Pagpasok ko sa kwarto ni Tristan ay naabutan ko siyang may kausap sa cellphone. Nagkalat sa kama niya at sa sahig ang tila mga bagay na gagamitin namin sa schools. Naupo lang ako sa kama at tiningnan ang mga gamit.

“Okay ka na? Nabusog ka ba?” ang tanong ni Tristan matapos tapusin ang tawag at ibaba ang cellphone niya. Tumango lang ako.

“Ano ang mga ito?” ang tanong ko sa kanya.

“Yan ang mga gagamitin natin sa school.” ang unang sagot niya.

“Nung kinausap namin ni erpat yung connection namin ay tinanong na din namin yung mga kailangang bilhin na gamit."

“Malapit na din naman magpasukan kaya namili na kami.”

“Pasensiya ka na kung hindi ka na namin naisama.”

“Naisip kasi ni erpat na gawin na lang naming bonding moment yung pamimili nito para mawala na yung ilangan namin after nung nangyari last time.” paliwanag ni Tristan.

“Ano ka ba? Okay lang yun. Buti nga at nagkaayos na kayo.” ang sagot ko habang sinusuri ang mga pinamili nila. Pumwesto si Tristan sa kabilang bahagi ng kama.

May 24 inches Fiber glass na T-square, compass, protractor at french curve. May drawing pencil din, eraser at box ng mga technical pen.

“Teka. Bakit parang pang-Architecture ang lahat ng ito?” ang nagtatakang tanong ko.

“Kakailanganin natin yan. Nakita ko na kasi yung Curriculum natin. May Engineering Drawing subject kasi tayo ng 1st at 2nd year.”

“Nagtalo pa nga kami ni erpat kung anong brand ang bibilin.”

“Gusto niya ng Staedler sana, kaya lang nagresearch ako. Madami akong nabasa na comment sa internet na nagsasabing mas maganda daw ang Rotring kaya eto yung ipinilit kong bilin niya” ang paliwanag niya sabay dampot ng box ng mga technical pen.

“Eto yung mahal e. Kailangan daw nating ingatan ito lalo na yung 0.1 na technical pen.”

“Yun daw ang pinakamahal at pinaka mabilis masira. Isang bagsak lang daw ay kailangan na nating palitan.” ang sabi niya habang tinitingnan ang hawak.

Ilang saglit pa...

“Pili ka ng color. Blue or red?” tanong niya sa akin.

“Red?” ang tugon ko.

“Good. I was hoping talaga na pula ang pipiliin mo. Blue ang gusto ko.” ang sabi ni Tristan

Nang makapili ay agad niyang dinampot ang dalawang Jansport na bag na nakalapag sa sahig na nasa tabi niya. Inabot niya sa akin ang pulang bag. Agad kong tiningnan ang laman ng loob ng bag. May limang Sterling na notebook. Tatlong pad ng yellow paper. Scientific calculator. Pouch na lalagyan ng mga ballper. May tig-dalawang black at red pilot pen sa loob ng pouch at Stabilo Boss.

“Hindi ko na dinamihan yung notebook kasi hindi naman daw masyadong gagamitin. More on handout naman daw sa college.”

“Hindi na din ako bumili ng intemediate paper, kasi yellow paper na daw ang kadalasang ginagamit sa college.”

“Stricly black ballpen daw sa school. Mas formal daw kasi kapag black. Yung pula naman, ay gagamitin lang kapag may i-checheck na quiz or exam. Alam mo na din naman siguro kung para saan yung highlighter?”

Tumango na lang ako.

“And... eto yung isa sa pinaka-importanteng bagay na kakailanganin natin...”

“Scientific calculator...” ang sabi niya sabay dampot ng calculator.

“Ngayon pa lang daw ay pangalanan na natin ito. Kasi ito daw ang makakatuwang natin mula freshman year hanggang bago tayo magtapos. Hehehe.” ang natatawang sabi ni Tristan.

“Oh, shit!” ang halos nanlumo kong sabi kay Tristan.

“Ano ka ba? Don’t worry! Ako ang bahala sa iyo.”

“Yakang yaka natin yan! Hehehe.” ang pagkumbinsi ni Tristan sa akin.

“As for the book, some will be provided by the school daw. Lalo na yung mga Major subjects.”

“Inform naman daw tayo ng professor natin kung may kailangan tayong bilhin. Don’t worry, ako na din bahala duon.” ang huli niyang sinabi bago niya ibalik ang mga gamit sa loob ng bag. Nang maisara ang zipper nito ay agad niyang isinandal ang bag sa headboard ng kama niya. At tsaka dinampot ang isang malaking paper bag na nasa gilid niya.

“And this is for you.” ang sabi niya sabay abot ng paper bag sa akin. May kabigatan ito kaya dalawang kamay ang ginamit ko sa pag-abot nito.

Halos bumagsak ang panga ko nang makita ko ang laman ng paper bag. Isang bagong laptop.

“Hala. Tristan? Mahal ito ah?” ang gulat na sabi ko.

“Okay lang yan. Kailangan natin yan. Computer Engineering course natin kaya marapat lang na pareho tayong meron niyan. Di ba?”

“Diyan kami nagkasundo ni erpat. Pareho kaming Sony VAIO din ang ginagamit. Although, hindi yan yung latest model pero pareho tayo ng gagamitin.”

“Nung chineck ko ay comparable naman yung specs niyan dun sa latest model. May mga added features lang naman dun sa bago na sa tingin ko naman ay hindi naman natin gagamitin.”

“Pero may laptop ka na di ba? Sana nagshare na lang tayo.” ang nahihiyang sabi ko.

“No! Mas maganda na tig-isa tayo. Mas magiging convinient sa ating dalawa lalo na kapag may programming subjects na tayo.” ang paliwanag niya.

“Pero Tristan brand new ito. Sa iyo na lang kaya ito tapos akin na yung luma mo.” ang sabi ko.

“Nope! Binili talaga ni erpat yan para sa iyo. Tsaka okay pa naman yung laptop ko. Kakabili ko lang sa kanya 6 months ago. Marami akong importanteng file na nakasave dun. Kaya hindi tayo pwedeng magpalit.” ang sabi ni Tristan.

“Grabe Tristan. Sobra sobra na ito.” ang nahihiyang sabi ko.

“Ano ka ba? Don’t be. Tsaka nandiyan na yan oh. Ngayon ka pa ba mahihiya?”

“Hay naku good decision talaga na hindi ka na namin pinasama nung binibili namin yan. Baka maging cause of delay pa yung kaartehan mong yan. Hehehe.” ang biro ni Tristan sa akin.

“Ulul!” ang banat ko.

“Now! As for the uniform... one thing na gusto ko sa University is uniform free sila. Meaning, we can wear anything we want. So, tommorow, punta tayo sa mall para maibili kita ng mga bagong pants, jeans, polo and shirts.” ang excited na sabi ni Tristan sa akin.

“Wait! Wait!... Wait lang Tristan. Hinay hinay lang. Kalma! Kalma ka lang.”

“Hindi ko na alam kung saan ako huhugot ng kapal ng apog at mukha para tanggapin ko ang lahat ng ito.”

“Ni hindi na nga ako makatingin sa iyo nang dahil sa sobrang hiya.” ang nahihiyang sabi ko sa kanya.

“Nikko, nangako ako sa iyo na tutulungan kita di ba? Kaya lulubusin ko na ang pagtulong ko. Okay?’ ang sabi ni Tristan.

“Hindi na. These are enough. Actually, it’s more than enough. May damit ako. Okay na yun.” ang tugon ko.

“Nikko, I saw your dresser last time. Remember? Nung natulog ako sa inyo.”

“And no offense, aside sa mga binili ko sa iyo nung dumating ako dito, ay wala akong nakitang bago at matino kang damit.”

“Nasa college na tayo. Dapat presentable tayo.” ang pagpranka ni Tristan sa akin.

Actually, may point naman talaga siya. Kung hindi pa niya ako pinamili ng mga damit sa mall nung dumating siya dito ay wala akong magiging bagong damit. Hindi naman kasi ako malimit bumili. Kadalasan ay si Lola pa ang bumubili para sa akin. Problema lang ay kung hindi masyado malaki ay masyado namang maliit ang binibili niya sa akin. At dalawang kulay lang. Either puti o itim. Maliban sa bigay ni Tristan, may tatlo akong pantalon. Kaya lang kupas na ang isa, may butas naman yung dalawa. Kaya lang mali na kasi yung pati damit na isusuot ko ay iaasa ko pa din sa kanila.

“Tristan, huwag mo nang intindihin yun. Ako na ang bahalang gumawa ng paraan.” ang pakiusap ko kay Tristan.

“May budget naman tayo, Nikko. Kaya wala kang dapat ipag-alala.” ang pangungulit ni Tristan.

“Alam ko naman. Kaya lang Tan, hindi na kasi tama. Sobra sobra na kasi itong ibinigay ninyo. Tama na.” ang paliwanag ko.

“Hay naku, Nikko. Ang Pride ay pinanglalaba at hindi inuugali.” ang pangungulit pa din ni Tristan sa akin.

“Pwes, Pride na lang ang meron ako. Huwag mo nang kuhanin pa.”

“Lubayan na ang pangungulit at hindi talaga uubra. Ok?” ang tugon ko sa kanya.

Halata mang disappointed pero tinanggap na din niya ang sinabi ko. Pero hindi pa din siya sumuko sa pagtulong sa akin sa aspetong iyon.

“Ok fine! Hindi na tayo bibili.”

“Ganito na lang. May mga damit ako dito at karamihan ay hindi ko na ginagamit. Lumaki at lumapad kasi ako kaya hindi na nagkakasya sa akin. Pumili ka na lang ng kasya pa sa iyo. Tutal may balak naman na akong ipamigay yung mga yun. Unahin na kitang bigyan. Okay na ba yun?” ang pangungubinsi ni Tristan sa akin.

Bigla akong napaisip. Pwede na siguro yun. Tutal hindi na siya gagastos pa. At sa pagkakakilala ko sa mokong na ito ay hindi talaga siya papayag na hindi ako ibili. Kunwari lang siya na pumapayag pero siguradong gagawa at gagawa pa din siya ng paraan. Kaya...

“Okay, fine! Mas okay na yun sa akin.” ang napipilitang tugon ko.

“Good!” ang magiliw na sabi niya.

“Wala ka naman sigurong putok? Hehehe.” ang pang-aasar ko sa kanya.

“Ah ganun? Pwes, tara dito!” ang tugon niya sabay hatak sa braso ko.

Hindi ko inaasahan ang ginawa niya kaya bigla akong napahiga sa kama. Pagkahigang pagkahiga ay idinuldol niya sa mukha ko ang kilikili niya.

“O ano? May putok ba? Ha? May putok ba? Hehehe.” ang malokong sabi ni Tristan.

Sa sobrang lakas at bigat ni Tristan ay hindi ko magawang makawala agad. Sa tuwing pinipilit kong makawala ay mas lalo pa niya akong dinadaganan at idinidiin ang kili kili niya sa mukha ko.

“Ano? Mabantot ba? Ha? Hahaha!” ang tawang tawa na sabi niya.

Mukha talagang hindi ako makakawala sa kanya. At dahil medyo nauubusan na din ako ng hininga kaya inilabas ko ang dila ko ay dinilaan ang kilikili niya. Nagbabaka sakaling magulat siya at tumayo mula sa pagkakadagan sa akin. Hind nga ako nagkamali dahil...

“Huy! Huy! Ano yun?” ang napaiktad at gulat na sabi ni Tristan sabay punas sa basang kilikili niya.

“Pwe! Pwe! Pwe. Ang pakla. Kadiri!” ang kinikilabutang sabi ko.

“Dinilaan mo ba ang kili kili ko?” ang kinikilabutan ding tanong ni Tristan.

“Oo. E gago ka ih. Hindi na kaya ako makahinga.” ang sabi ko.

“Yuck. Kadiri ka. Ang baboy mo!” ang nandidiring sabi ni Tristan sabay kiskis ng kilikili niya.

“Ulul! Iba din ang trip mo e. Pamatay!” ang tugon ko sabay hatak ng laylayan ng damit ko at punas ng labi at dila ko.

“Hahaha. Buti nga!”

“O siya. Diyan ka muna. Kunin ko muna yung mga damit. Nandun sa kabilang kwarto e.” ang sabi ni Tristan bago siya lumabas ng kwarto.

Bigla akong napangiti. Halos manginig ang buong katawan ko sa kilig. Nanunuot sa ilong ang amoy ng kilikili niya. Kahit wala na ay amoy na amoy ko pa din ang amoy nito.

“Tangina! Ang bango!” ang kinikilig na sabi ko sa isip ko.

Nasa gitna ako ng pagnamnam at pagpapantasya nang biglang tumunog ang cellphone ko. Hindi nakastore sa sim ko yung number. Hindi ko kilala.

“Sino kaya ito?” ang taong ko sa isip ko.

Akma ko nang sasagutin ng biglang maputol ang pagtunog ng phone ko. Sinubukan kong tawagan pero bigla naman akong nagcheck operator services. Wala na akong load. Naisip ko na makigamit ng phone ni Tristan. Pero bigla ulit tumunog ang phone ko. Agad ko na itong sinagot.

“Hello? Sino ito?” ang bungad na sabi ko.

“Musta ka na?” ang tugon ng kausap ko.

Biglang gumapang ang kilabot sa batok ko. Hindi man niya sabihin pero kilalang kilala ko ang tao sa kabilang linya. Alam na alam ko kung sino siya. Biglang nangilid ang mga luha ko. Biglang bumilis ang tibok ng puso ko. Biglang bumilis ang paghinga ko.

“Tanginamo! Tanginamo! Tanginamo!” ang sabi ko sa kausap ko.

“Hala! Tanginamo din!” ang tugon ng kausap ko.

“Hayop ka! Bakit ngayon ka lang tumawag? Sabi mo mag-aadjust ka lang. At kapag nakapag-adjust ka ay tatawagan mo na ako.” ang maluhaluha pero masayang sabi ko.

“O eto na. tumawag na ako. Ano pang inaarte mo diyan? Inaka!” ang sagot ng kausap ko sa akin.

“Tangina Best! Miss na miss na kitang hayop ka.” ang naluluha pa ding sabi ko.

Tama kayo. Siya na nga. After ng ilang buwan ng paghihintay ay kausap ko na din sa wakas ang bestfriend ko. Si Derek.

“Nabakla ka na naman sa akin. Gago ka. Hahaha.” ang pagbiro ni Derek sa akin.

“Tangina mo. Ulol ka.” ang naluluha pero natatawang sabi ko.

“If I know namimiss mo na akong tsupain. Hahaha.” ang dagdag na pambubwisit ko pa.

“Hindi din! Madami din namang matsutsupa dito. Hahaha.” ang nagbibirong tugon niya.

“Mas malaki. Mas makatas. At mas mataba. Hihihi.” ang malanding biro pa din niya.

“Amputa! Natuluyan ka na P’re. Baklang bakla ka na. Hahaha.” ang pang-aasar ko.

“Ulul. Hindi ah. Loyal ako sa iyo. Nangako akong sa iyo lang ang bibig na ito di ba? Hahaha.” biro ulit niya.

“Ayan! Ayan! Ayan! Nababakla ka na naman sa akin.” ang pang-iinis ko pa.

“Namo! Gustong gusto mo naman! Nyahahaha.” ang natatawang ganti niya.

“Gago. Ayoko na niyang bunganga mo. Pwet mo na ang gusto ko. Hahaha.” sabi ko.

“Pwet mo your face. Asa ka!” ang pambabara niya sa akin.

“Tangnamis ka! Hindi ka pa din nagbabago. Baboy pa din yang bunganga mo. Hahaha.” ang puna ko.

“Ugok! Sino ba ang nagturo sa akin? Ha?... Master?”

“I learned from the best kaya! Nyahaha.” pang-aasar pa din niya.

“Ulol. Ipinanganak ka nang ganyan. Normal na sa iyo ang pagiging madumi.” ang pambabara ko.

“Wow! As in... Wow! Linis mo e. Labang Tide ka e. Purong puro ang pagkaputi. Walang bahid ng dungis e noh?” ang sagot naman niya sa akin.

“Naman! Hahaha.” ang pagsang-ayon.

“Hanggang ngayon ba? Ginagawa mo pa?” ang tanong ko.

“Oo P’re. Wala na e. Buhay ko na talaga ito.”

“Pilit ko naman iniiwasan e pero sila na mismo ang lumalapit e.” ang medyo seryosong sabi ng kausap ko.

“Namputcha! Pati ba naman ang Surigao e tinantusan mo?” ang tugon ko.

“Wala e. Gwapo na. Daks at yummy pa. Masisisi mo ba ako?” pagmamayabang niya.

“Best. Signal number 5. Abot dito ang hangin e.” ang pambabara ko.

“Ulul. Di mo lang matanggap na nadaig na kita. Kasi lumawak na ang market ko. Bulacan to Surigao baby! Aw! Hahaha.” pagmamayabang pa niya.

“Kaw ba?” ang tanong niya.

Hindi ako nakakibo agad. Biglang pumasok sa isip ko ang nangyari sa amin ni Tanya last time. Pero counted ba yun? Hindi naman ako nilabasan. Ni hindi nga ako masyadong tinigasan.

“Hello? Andiyan ka pa ba?” ang tanong ni Derek sa skin.

“Hello. Oo nandito pa.”

“Matagal nang hindi Pre. Nandito ka pa nung huling beses na ginawa ko. Kay Mr. Robles pa yata.” pagsisinungaling ko.

“Hala! Tagal na nun ah?” ang gulat na sabi ni Derek.

“Bakit? Kailangan bang araw araw kong gawin?” ang pabiro kong tanong.

“Hindi naman. Nakakapagtaka lang kasi.” ang sabi ni Derek.

“Ano naman ang nakakapagtaka dun?” ang tanong ko.

“Mukhang bumababa na ang market value mo P’re. Hahaha.” ang pang-aasar ni Derek.

“Gago. Ako pa ba? Alamat kaya ito. Nyahahaha.” pagbibiro ko.

“Maiba ako. Kamusta na si Lola?” ang tanong ni Derek.

“Okay naman. Ayun, abala sa nalalapit na pista. Mukhang malaki ang selebrasyon ngayon P’re.” ang sagot ko.

“Talaga? Sayang! Siguradong dadagsain na naman ang mga bakla diyan. Sayang ang kita. Tiba tiba sana tayo.” ang panghihinayang ni Derek.

“Paano yan? Dating gawi. Kaya lang wala ako. Laspag sigurado ang titi mo niyan. Hahaha.” ang pang-aasar ulit ni Derek.

“Tanga! Wala na akong balak noh. Iwas na ako.” ang sabi ko.

“P’re, kung kelan magpapasukan tsaka ka naman mag-iinarte ng ganyan. Magkokolehiyo ka pa naman. paano yung mga kailangan mo?” ang tanong ni Derek.

“Sinagot naman lahat ni Tristan at ni Tito Jaime lahat ng gamit na kailangan ko.”

“Bag. School supplies. Drawing materials.”

“Pati nga bagong laptop P’re. Hindi ko na nga alam kung saan ako dadampot ng kapal ng mukha para magawa kong tanggapin ang mga ito.”

“Nandito nga ako sa kanila ngayon.” ang sabi ko.

“Talaga? Kamusta naman si Tristan P’re?” ang medyo seryosong tanong ni Derek.

Bigla akong napaisip. Naalala ko yung nangyari nung nakaraan Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin kay Derek kasi nangako ako na kukwentuhan ko siya ng tungkol sa mga nangyayari dito sa amin. Kaya lang wala naman akong karapatan. Hindi ko din naman alam ang tunay na dahilan ng away nila ni Tito. Kaya mas maganda na din siguro na manahimik ako at hayaan na lang si Tristan ang magkwento kung gugutuhin man niya.

“Ayos lang naman. Excited na excited sa nalalapit na pasukan.”

“Gusto mo bang kausapin? Kaya lang nasa kabilang kwarto. May hinahanap.” ang palusot ko na lang.

Biglang hindi na nagsalita si Derek.

“Hello, P’re?” ang sabi ko. Hindi pa din siya kumibo. Bagkus ay narinig na lang na sumisinghot ang kaibigan ko.

“Okay ka lang ba, Pre?” ang pag-aalala ko.

“Okay lang, P’re. Pasensiya ka na. Hindi ko kasi maiwasan na malungkot at mainggit sa inyo.”

“Gustong gusto ko talagang sumama sa inyo.”

“Kaya lang wala talaga akong magawa ih.” ang maluha luhang sabi ni Derek. Biglang dinaklot ang puso ko. Nasasaktan ako dahil alam kong nahihirapan ang kaibigan ko. Ang masama, wala akong magawa.

“Kung may choice lang talaga ako, sisiguraduhin kong i-aalis ko ang sarili ko sa kinasasadlakan ko.” ang malungkot na sabi pa din ni Derek.

“Derek, hindi na ba natin talaga pwedeng paki-usapan ang tatay mo?” ang malungkot na tanong ko.

“Hindi P’re. Lalo na ngayon. Mas mahirap siyang kausap.”

“Walang araw na hindi niya ako pinapagalitan. Konting kibot ko e gigil na agad siya sa akin.”

“Mas humirap ang buhay namin dito.”

“Dose oras na kami kung magtrabaho sa niyugan. Minsan nga lumalagpas pa. Pero minsan nagugutom pa din kami.”

“Kaya di ko din masisi ang sarili ko kung bakit patuloy pa din ako sa pagpapahada.”

“Minsan nga Pre, kahit singkwenta lang e pinapatos ko na, magkapera lang.” ang kwento ni Derek.

“Tangina. Pumapayag ka na sa singkwenta?” ang gulat na tanong ko.

“Oo P’re. Wala akong magagawa e.”

“Mamatay ako ng dilat ang mga mata sa gutom dito kung hindi ako kikilos.” ang paliwanag niya.

“Akala ko ba nagtatrabaho kayo diyan?” ang pagtataka ko.

“Oo nga. Nagtatrabaho kami para magbayad ng utang.”

“Halos kalahati ang ibinabawas ng Tita ko sa sweldo namin. Tapos derecho kay Papa ang matitira.”

“Wala naman siyang ginawa kundi ang uminom araw araw.”

“Mas importanteng masayaran ng alak ang lalamunan niya kesa sa pagkalam ng sikmura ko.” ang dagdag pa niya.

“P’re kung nahihirapan ka, bakit di ka pa umalis diyan?” ang nag-aalalang tanong ko.

“Mahirap P’re. Mahirap gumalaw ng walang wala ka.”

“Sinubukan kong mag-ipon ng pera para makabili ako ng pamasahe pabalik diyan.”

“Halos araw araw akong nagpapahada dito.”

“Kung kanikanino na nga lang. Kahit magkano pinapatos ko na.”

“Tinitiis ko talaga ang hindi kumain maghapon huwag lang mabawasan ang kinikita ko sa pagpapatsupa.”

“Umaasa na lang akong papakainin ako ng parokyano ko bago nila ako lapastanganin.”

Biglang huminto sa pagsasalita si Derek. Ramdam ko ang sama ng loob niya at pinipigilan niya ang maiyak.

“Pero minalas ako, P’re. Nakita ni Papa yung pinagtataguan ko ng ipon ko.”

“Nagalit siya. Pinagbintangan niya ako na nangungupit sa kanya.”

“Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ko naman masabi ang ginagawa ko para lang kitain ang mga perang iyon.”

“Galit na galit si Papa. Halos baliin nga niya ang mga buto ko sa bugbog.”

“Hanggang ngayon nga ay iniinda ko pa din yung sakit.”

“Pero pinagkikibit balikat ko na lang. Kailangang magtrabho. Bawal magdahilan.. Bawal magkasakit.” ang sabi ni Derek kasunod ng pagsinghot.

“Alam mo, P’re, minsan talaga naiisip ko na tapusin na lang buhay ko. Para makasama ko na si Mama at matapos na ang impyernong buhay na ito.”

“Ang dami kayang pesticide dito.”

“Kaya lang, hindi ko magawa. Kahit naman ganito ako ay may takot pa din naman ako sa Diyos.” ang naiiyak na kwento niya.

“Tangina naman P’re, yan naman ang huwag na huwag mong gagawin.” ang pag-aalala ko.

“Umalis ka na diyan kasi. Sa amin ka tumira. Kami ni Lola ang bahala sa iyo.”

“Kung kailangan mo ng perang pamasahe, kaya kong gawan ng paraan. Kahit magkandasugat na ang burat ko, magpapahada ako ng magpapahada, makaipon lang.”

“Pwede ko din namang pakiusapan si Trisan P’re. Para matulungan ka.” ang sabi ko.

“Salamat P’re pero ayoko na kayong idamay sa problema ko.”

“Siguradong guguluhin kayo ni Papa kapag nalaman niyang tinulungan niyo akong makatakas dito.”

“Iba na si Papa. Mas malala na siya ngayon. Baka gawan pa niya kayo ng masama.”

“Worst, baka makapatay pa siya. Yung ang iniiwasan ko, Pre.” ang tila walang pag-asa na sabi ni Derek.

Magsasalita na sana ko nang...

“Putanginang bata ka...” ang sigaw ni Tito Manuel na nadinig ko mula sa kabilang linya. Kasunod nito ang pagbasag ng mga gamit sa kinaroroonan nila.

“Aray ko. Pa...” ang reaksiyon sa tila ba nasaktan na si Derek.

“Pare?... Derek?” ang pag-aalala ko.

“Hindi ba’t sinabi ko sa iyo na pumunta ka na sa niyugan?!? Ano pa ang tinatanga tanga mo dito?!! Ha!?!” ang galit na tanong tatay niya.

“Pa, pasesenya ka na. Hindi po kasi ako makalakad ng maayos. Namamaga pa din po itong binti ko.” ang narinig kong pagmamakaawa ni Derek.

“Namamaga? Gusto mong putulin ko na yan para hindi mo na problemahin?! Ha?!?” ang sigaw ni Tito Manuel.

“Pa, huwag po. Pa...” ang pagmamakaawa ng kaibigan ko.

“Derek?” ang walang magawang tawag ko sa kaibigan ko.

“Huwag mo akong daanin sa katamaran mo. Lumabas ka dito at magtrabaho ka dun. Tanginamo ka?” ang sigaw ulit ni Tito Manuel.

“Opo Pa. Tama na po.” ang takot na takot na sabi ni Derek.

Ilang saglit pa ay nadinig ko ang pagsarado ng pinto. Dinig ko ang mahinang iyak ni Derek. Saglit itong suminghot at huminga bago nagsalita ulit.

“Pre...” ang humihikbing sabi ni Derek.

“Hanggang dito na lang muna. Kailangan kong puunta sa niyugan.” ang naiiyak na sabi ng kausap ko.

“Derek...” ang sobrang nag-aalalang sabi ko.

"Sorry Nikko. Kailangan ko nang ibaba ito. Ingat ka palagi.” ang halos napapahagulgol na sabi ni Derek bago tuluyang naputol ang linya.

Biglang tumulo ang luha ko. Kasunod nito ang mahinang paghagulgol. Nasa panganib si Derek at kailangan niya ng tulong ko. Pero hindi ko alam kung paano ko siya matutulungan. Gulong gulo ang isip ko. Halos pabagsak akong napaupo sa kama ni Tristan.

Ilang saglit pa ay pumasok si Tristan.

“Nikko, nakuha ko na yung mga damit na sinasabi ko.”

“Whew! Ang init!”

“Mamili ka na para mapalabhan ko na sa mga kasambahay namin yung mapipili mo.”

“Naalikabukan na kasi sa tagal ng pagkakatambak.” ang sabi ni Tristan.

“Size 32 yung mga pantalon dito. Yung isa hindi ko pa nagamit. Masikip na kasi sa akin. So bago pa ito.”

“May mga polo shirt din pala si Papa na bago. Mukhang wala naman siyang balak gamitin kaya sa iyo na din ito.”

“Sa States pa namin binili. Sayang naman.” ang patuloy na pagsasalita ni Tristan sabay lapag ng mga dala. Muli siyang lumabas ng kwarto para may kunin pa ulit.

Nang makabalik...

“Magkapaa naman yata tayo. Sa iyo na din itong mga sapatos na ito. Hindi ko na din gagami...” hindi na natapos ni Tristan ang sasabihin dahil nabigla ito nang makita niyang umiiyak ako habang hawak ang cellphone ko.

“Ano’ng nangyari?”

“Bakit ka umiiyak?” ang gulat na gulat na tanong ni Tristan.

“Tristan. Tulungan mo ako.”

“Tulungan natin si Derek. Please.” ang umiiyak na sabi ko.

“Bakit? Anong nangyari sa kanya?” ang nag-aalalang tanong ni Tristan.

“Kakatapos ko lang kausapin siya. Narinig ko na pinapagalitan siya ni Tito Manuel.”

“Parang sinasaktan niya si Derek.”

“Hindi ko alam ang gagawin ko.”

“Parang mapapahamak si Derek eh.” ang tulirong kwento ko.

“Juskopo ang kapatid ko!" ang gulat at kinakabahang tugon ni Tristan.

Biglang nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko sigurado kung tama ba ang narinig ko o nabingi lang ako. Klaro naman ang pagkakasabi ni Tristan pero nahihirapan itong iproseso ng utak ko. Bigla ding nanlaki ang mga mata ni Tristan. Halos bumagsak ang panga niya sa pagkabigla. Tila ba nadulas siya sa kanyang sinabi.

Biglang kumabog ang dibdib ko. Biglang nag-init ang mukha ko. Titig na titig ako sa kanya. Litong lito. Umaalingawngaw sa isip ko ng mga huling salita na sinabi ni Tristan. Walang lumabas na salita sa labi ko kundi...

“... kapatid?”

Mencircle

{facebook#https://facebook.com/mencircle} {twitter#https://twitter.com/mencircle} {youtube#https://www.youtube.com/mencircle} {instagram#https://www.instagram.com/mencircle}

Contact Form

Name

Email *

Message *

Powered by Blogger.
Javascript DisablePlease Enable Javascript To See All Widget